وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

9 اشعار

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

9 اشعار

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

9 اشعار

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

9 اشعار

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

8 اشعار

غزل شمارهٔ 164بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 164ز دل زبانه آتش که در دهان من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 184لطافت لب او بین و از زلال مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

7 اشعار

غزل شمارهٔ 187مشو فریفته حسن صورت ای درویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

7 اشعار

غزل شمارهٔ 189چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

7 اشعار

غزل شمارهٔ 190به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 197چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

7 اشعار

غزل شمارهٔ 199چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

7 اشعار

غزل شمارهٔ 201دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 113–تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114–سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 116–مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 119–به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 123–برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 131–بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132–قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132–جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 134–مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 136–خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136–چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137–به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 140–لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141–برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142–نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143–خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 145–رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145–مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146–دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 157–ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158–معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 159–خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 161–جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

غزل شمارهٔ 162–تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

غزل شمارهٔ 163–سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

غزل شمارهٔ 163–صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164–بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

غزل شمارهٔ 164–ز دل زبانه آتش که در دهان من است

غزل شمارهٔ 165–به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 167–حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

غزل شمارهٔ 169–به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170–چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 178–نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 180–چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

غزل شمارهٔ 184–لطافت لب او بین و از زلال مپرس

غزل شمارهٔ 187–مشو فریفته حسن صورت ای درویش

غزل شمارهٔ 189–چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است

غزل شمارهٔ 190–به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست

غزل شمارهٔ 191–خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش

غزل شمارهٔ 197–چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

غزل شمارهٔ 199–چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض

غزل شمارهٔ 200–به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست

غزل شمارهٔ 201–دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 113–تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114–سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 116–مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 119–به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 123–برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 131–بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132–قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132–جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 134–مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 136–خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136–چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137–به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 140–لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141–برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142–نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143–خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 145–رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145–مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146–دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

غزل شمارهٔ 162تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

غزل شمارهٔ 163سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

غزل شمارهٔ 164ز دل زبانه آتش که در دهان من است

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 167حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 180چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

غزل شمارهٔ 184لطافت لب او بین و از زلال مپرس

غزل شمارهٔ 187مشو فریفته حسن صورت ای درویش

غزل شمارهٔ 189چو یار دور چه سود ار بهار نزدیک است

غزل شمارهٔ 190به جانب سفر آن ترک تندخو رفته ست

غزل شمارهٔ 191خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش

غزل شمارهٔ 197چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

غزل شمارهٔ 199چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض

غزل شمارهٔ 200به خوبی خم ابروی تو مه نو نیست

غزل شمارهٔ 201دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است