غزلیات

غزل شمارهٔ 901حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 901

7 اشعار

غزل شمارهٔ 902ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 902

8 اشعار

غزل شمارهٔ 903ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 903

7 اشعار

غزل شمارهٔ 904ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 904

7 اشعار

غزل شمارهٔ 905جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 905

7 اشعار

غزل شمارهٔ 906رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 906

7 اشعار

غزل شمارهٔ 907الله الله چه نازنین شده‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 907

7 اشعار

غزل شمارهٔ 908شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 908

7 اشعار

غزل شمارهٔ 909ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 909

7 اشعار

غزل شمارهٔ 910گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 910

7 اشعار

غزل شمارهٔ 911لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 911

7 اشعار

غزل شمارهٔ 912ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 912

7 اشعار

غزل شمارهٔ 913چند گردم بهر لیلی گرد حی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 913

7 اشعار

غزل شمارهٔ 914نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 914

7 اشعار

غزل شمارهٔ 915ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 915

7 اشعار

غزل شمارهٔ 916نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 916

9 اشعار

غزل شمارهٔ 917وای من وای من ز عشق تو وای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 917

7 اشعار

غزل شمارهٔ 918ساختم چشم راست بهر تو جای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 918

8 اشعار

غزل شمارهٔ 919بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 919

7 اشعار

غزل شمارهٔ 920نشان جام جم و آب خضر می طلبی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 920

7 اشعار

غزل شمارهٔ 921زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 921

7 اشعار

غزل شمارهٔ 922ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 922

7 اشعار

غزل شمارهٔ 923به شهر نیکوان مسکین غریبی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 923

5 اشعار

غزل شمارهٔ 924عاشق و رندم و خراباتی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 924

7 اشعار

غزل شمارهٔ 925همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 925

7 اشعار

غزل شمارهٔ 926دل ز مهر دیگران برداشتی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 926

7 اشعار

غزل شمارهٔ 927ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 927

9 اشعار

غزل شمارهٔ 928مرید توام زان که جان را مرادی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 928

6 اشعار

غزل شمارهٔ 929هوای نیکوان عیش است و شادی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 929

7 اشعار

غزل شمارهٔ 930به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 930

7 اشعار

غزل شمارهٔ 931در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 931

7 اشعار

غزل شمارهٔ 932ای که از شاخ گل لطیف تری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 932

7 اشعار

غزل شمارهٔ 933به روی من از لطف بگشا دری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 933

7 اشعار

غزل شمارهٔ 934ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 934

8 اشعار

غزل شمارهٔ 935مرا بر دل است از تو چون کوه باری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 935

7 اشعار

غزل شمارهٔ 936کیم من بیدلی بی اعتباری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 936

9 اشعار

غزل شمارهٔ 937مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 937

9 اشعار

غزل شمارهٔ 938زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 938

7 اشعار

غزل شمارهٔ 939الله الله چه شوخ دیده کسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 939

7 اشعار

غزل شمارهٔ 940ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 940

9 اشعار

غزل شمارهٔ 941لی حبیب عربی مدنی قرشی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 941

7 اشعار

غزل شمارهٔ 942با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 942

7 اشعار

غزل شمارهٔ 943گهی در دل گهی در دیده باشی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 943

5 اشعار

غزل شمارهٔ 944باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 944

7 اشعار

غزل شمارهٔ 945خسته زخم عشقم ای ساقی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 945

7 اشعار

غزل شمارهٔ 946صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 946

7 اشعار

غزل شمارهٔ 947ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 947

5 اشعار

غزل شمارهٔ 948ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 948

5 اشعار

غزل شمارهٔ 949نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 949

7 اشعار

غزل شمارهٔ 950نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 950

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 901–حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 902–ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

غزل شمارهٔ 903–ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

غزل شمارهٔ 904–ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

غزل شمارهٔ 905–جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

غزل شمارهٔ 906–رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

غزل شمارهٔ 907–الله الله چه نازنین شده‌ای

غزل شمارهٔ 908–شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

غزل شمارهٔ 909–ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

غزل شمارهٔ 910–گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

غزل شمارهٔ 911–لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

غزل شمارهٔ 912–ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

غزل شمارهٔ 913–چند گردم بهر لیلی گرد حی

غزل شمارهٔ 914–نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

غزل شمارهٔ 915–ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

غزل شمارهٔ 916–نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

غزل شمارهٔ 917–وای من وای من ز عشق تو وای

غزل شمارهٔ 918–ساختم چشم راست بهر تو جای

غزل شمارهٔ 919–بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

غزل شمارهٔ 920–نشان جام جم و آب خضر می طلبی

غزل شمارهٔ 921–زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

غزل شمارهٔ 922–ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

غزل شمارهٔ 923–به شهر نیکوان مسکین غریبی

غزل شمارهٔ 924–عاشق و رندم و خراباتی

غزل شمارهٔ 925–همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

غزل شمارهٔ 926–دل ز مهر دیگران برداشتی

غزل شمارهٔ 927–ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

غزل شمارهٔ 928–مرید توام زان که جان را مرادی

غزل شمارهٔ 929–هوای نیکوان عیش است و شادی

غزل شمارهٔ 930–به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

غزل شمارهٔ 931–در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

غزل شمارهٔ 932–ای که از شاخ گل لطیف تری

غزل شمارهٔ 933–به روی من از لطف بگشا دری

غزل شمارهٔ 934–ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

غزل شمارهٔ 935–مرا بر دل است از تو چون کوه باری

غزل شمارهٔ 936–کیم من بیدلی بی اعتباری

غزل شمارهٔ 937–مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

غزل شمارهٔ 938–زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

غزل شمارهٔ 939–الله الله چه شوخ دیده کسی

غزل شمارهٔ 940–ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

غزل شمارهٔ 941–لی حبیب عربی مدنی قرشی

غزل شمارهٔ 942–با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

غزل شمارهٔ 943–گهی در دل گهی در دیده باشی

غزل شمارهٔ 944–باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

غزل شمارهٔ 945–خسته زخم عشقم ای ساقی

غزل شمارهٔ 946–صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

غزل شمارهٔ 947–ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

غزل شمارهٔ 948–ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

غزل شمارهٔ 949–نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

غزل شمارهٔ 950–نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 901–حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 902–ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

غزل شمارهٔ 903–ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

غزل شمارهٔ 904–ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

غزل شمارهٔ 905–جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

غزل شمارهٔ 906–رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

غزل شمارهٔ 907–الله الله چه نازنین شده‌ای

غزل شمارهٔ 908–شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

غزل شمارهٔ 909–ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

غزل شمارهٔ 910–گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

غزل شمارهٔ 911–لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

غزل شمارهٔ 912–ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

غزل شمارهٔ 913–چند گردم بهر لیلی گرد حی

غزل شمارهٔ 914–نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

غزل شمارهٔ 915–ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

غزل شمارهٔ 916–نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

غزل شمارهٔ 917–وای من وای من ز عشق تو وای

غزل شمارهٔ 918–ساختم چشم راست بهر تو جای

غزل شمارهٔ 919–بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

غزل شمارهٔ 920–نشان جام جم و آب خضر می طلبی

غزل شمارهٔ 921–زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

غزل شمارهٔ 922–ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

غزل شمارهٔ 923–به شهر نیکوان مسکین غریبی

غزل شمارهٔ 924–عاشق و رندم و خراباتی

غزل شمارهٔ 925–همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

غزل شمارهٔ 926–دل ز مهر دیگران برداشتی

غزل شمارهٔ 901حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 902ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

غزل شمارهٔ 903ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

غزل شمارهٔ 904ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

غزل شمارهٔ 905جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

غزل شمارهٔ 906رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

غزل شمارهٔ 907الله الله چه نازنین شده‌ای

غزل شمارهٔ 908شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

غزل شمارهٔ 909ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

غزل شمارهٔ 910گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

غزل شمارهٔ 911لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

غزل شمارهٔ 912ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

غزل شمارهٔ 913چند گردم بهر لیلی گرد حی

غزل شمارهٔ 914نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

غزل شمارهٔ 915ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

غزل شمارهٔ 916نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

غزل شمارهٔ 917وای من وای من ز عشق تو وای

غزل شمارهٔ 918ساختم چشم راست بهر تو جای

غزل شمارهٔ 919بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

غزل شمارهٔ 920نشان جام جم و آب خضر می طلبی

غزل شمارهٔ 921زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

غزل شمارهٔ 922ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

غزل شمارهٔ 923به شهر نیکوان مسکین غریبی

غزل شمارهٔ 924عاشق و رندم و خراباتی

غزل شمارهٔ 925همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

غزل شمارهٔ 926دل ز مهر دیگران برداشتی

غزل شمارهٔ 927ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

غزل شمارهٔ 928مرید توام زان که جان را مرادی

غزل شمارهٔ 929هوای نیکوان عیش است و شادی

غزل شمارهٔ 930به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

غزل شمارهٔ 931در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

غزل شمارهٔ 932ای که از شاخ گل لطیف تری

غزل شمارهٔ 933به روی من از لطف بگشا دری

غزل شمارهٔ 934ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

غزل شمارهٔ 935مرا بر دل است از تو چون کوه باری

غزل شمارهٔ 936کیم من بیدلی بی اعتباری

غزل شمارهٔ 937مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

غزل شمارهٔ 938زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

غزل شمارهٔ 939الله الله چه شوخ دیده کسی

غزل شمارهٔ 940ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

غزل شمارهٔ 941لی حبیب عربی مدنی قرشی

غزل شمارهٔ 942با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

غزل شمارهٔ 943گهی در دل گهی در دیده باشی

غزل شمارهٔ 944باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

غزل شمارهٔ 945خسته زخم عشقم ای ساقی

غزل شمارهٔ 946صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

غزل شمارهٔ 947ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

غزل شمارهٔ 948ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

غزل شمارهٔ 949نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

غزل شمارهٔ 950نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی

غزل شمارهٔ 901حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 902ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

غزل شمارهٔ 903ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

غزل شمارهٔ 904ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

غزل شمارهٔ 905جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

غزل شمارهٔ 906رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

غزل شمارهٔ 907الله الله چه نازنین شده‌ای

غزل شمارهٔ 908شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

غزل شمارهٔ 909ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

غزل شمارهٔ 910گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

غزل شمارهٔ 911لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

غزل شمارهٔ 912ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

غزل شمارهٔ 913چند گردم بهر لیلی گرد حی

غزل شمارهٔ 914نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

غزل شمارهٔ 915ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

غزل شمارهٔ 916نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

غزل شمارهٔ 917وای من وای من ز عشق تو وای

غزل شمارهٔ 918ساختم چشم راست بهر تو جای

غزل شمارهٔ 919بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

غزل شمارهٔ 920نشان جام جم و آب خضر می طلبی

غزل شمارهٔ 921زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

غزل شمارهٔ 922ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

غزل شمارهٔ 923به شهر نیکوان مسکین غریبی

غزل شمارهٔ 924عاشق و رندم و خراباتی

غزل شمارهٔ 925همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

غزل شمارهٔ 926دل ز مهر دیگران برداشتی

غزل شمارهٔ 927ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

غزل شمارهٔ 928مرید توام زان که جان را مرادی

غزل شمارهٔ 929هوای نیکوان عیش است و شادی

غزل شمارهٔ 930به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی