غزلیات

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

7 اشعار

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

7 اشعار

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

7 اشعار

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

7 اشعار

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

9 اشعار

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

7 اشعار

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

11 اشعار

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

7 اشعار

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

8 اشعار

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

8 اشعار

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

9 اشعار

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

9 اشعار

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

7 اشعار

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

7 اشعار

غزل شمارهٔ 144یاقوت لب تو قوت جان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148آن کیست سواره که بلای دل و دین است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149روی خود را مگو شریک مه است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 102–پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 104–عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 105–بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 107–در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 108–پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 109–گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 110–تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 111–بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 112–پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 113–تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114–ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 115–صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 116–مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 117–قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 118–لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 119–عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121–این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 122–وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 123–ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 124–خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 125–ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 126–تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127–منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 128–یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 129–بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 130–مرا کار از غم عشق تو زار است

غزل شمارهٔ 131–بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132–قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 133–باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 134–مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 135–در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 136–خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 137–شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 138–صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139–غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 140–لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141–هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 142–نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143–آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 144–یاقوت لب تو قوت جان است

غزل شمارهٔ 145–مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146–دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 147–کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 148–آن کیست سواره که بلای دل و دین است

غزل شمارهٔ 149–روی خود را مگو شریک مه است

غزل شمارهٔ 150–ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 102–پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 104–عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 105–بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 107–در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 108–پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 109–گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 110–تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 111–بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 112–پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 113–تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114–ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 115–صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 116–مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 117–قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 118–لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 119–عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121–این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 122–وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 123–ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 124–خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 125–ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 126–تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 144یاقوت لب تو قوت جان است

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 148آن کیست سواره که بلای دل و دین است

غزل شمارهٔ 149روی خود را مگو شریک مه است

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است