وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

7 اشعار

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 229دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

9 اشعار

غزل شمارهٔ 230ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

7 اشعار

غزل شمارهٔ 231زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

7 اشعار

غزل شمارهٔ 232زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 235ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 235

7 اشعار

غزل شمارهٔ 240خبر آمدن یار دلم خرم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 240

7 اشعار

غزل شمارهٔ 253با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 253

7 اشعار

غزل شمارهٔ 254عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

7 اشعار

غزل شمارهٔ 257دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 257

7 اشعار

غزل شمارهٔ 258خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 258

7 اشعار

غزل شمارهٔ 258لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 258

7 اشعار

غزل شمارهٔ 260صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 260

7 اشعار

غزل شمارهٔ 263ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 263

7 اشعار

غزل شمارهٔ 264دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 264

7 اشعار

غزل شمارهٔ 266ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 266

7 اشعار

غزل شمارهٔ 266آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 266

7 اشعار

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 269

7 اشعار

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

7 اشعار

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

7 اشعار

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 274

7 اشعار

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 276

7 اشعار

غزل شمارهٔ 278آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 278

7 اشعار

غزل شمارهٔ 283گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 283

8 اشعار

غزل شمارهٔ 284ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 284

9 اشعار

غزل شمارهٔ 286آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 286

7 اشعار

غزل شمارهٔ 287ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 287

7 اشعار

غزل شمارهٔ 290می زند راه دلم شکل سهی بالایی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 290

7 اشعار

غزل شمارهٔ 292هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 292

7 اشعار

غزل شمارهٔ 293هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 293

7 اشعار

غزل شمارهٔ 294پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 294

7 اشعار

غزل شمارهٔ 300تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 300

7 اشعار

غزل شمارهٔ 300حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 300

7 اشعار

غزل شمارهٔ 301بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 301

7 اشعار

غزل شمارهٔ 303دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

7 اشعار

غزل شمارهٔ 305چون ز فیض رشحات نم باران قدم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

11 اشعار

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

7 اشعار

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

7 اشعار

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

7 اشعار

غزل شمارهٔ 315وه که از پای درافکند غم آن پسرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

7 اشعار

غزل شمارهٔ 317دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 319ایستاده به سر از آه دمادم دودم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 320نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

7 اشعار

غزل شمارهٔ 328چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

7 اشعار

غزل شمارهٔ 332عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 336یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

7 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 225–ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225–دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 226–رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226–ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 229–دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 230–ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 231–زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 232–زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 235–ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 240–خبر آمدن یار دلم خرم کرد

غزل شمارهٔ 253–با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

غزل شمارهٔ 254–عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

غزل شمارهٔ 257–دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

غزل شمارهٔ 258–خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

غزل شمارهٔ 258–لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

غزل شمارهٔ 260–صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

غزل شمارهٔ 263–ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

غزل شمارهٔ 264–دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

غزل شمارهٔ 266–ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

غزل شمارهٔ 266–آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

غزل شمارهٔ 269–خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 270–حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 272–باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 274–تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 276–تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 278–آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 283–گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

غزل شمارهٔ 284–ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

غزل شمارهٔ 286–آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

غزل شمارهٔ 287–ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی

غزل شمارهٔ 290–می زند راه دلم شکل سهی بالایی

غزل شمارهٔ 292–هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق

غزل شمارهٔ 293–هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی

غزل شمارهٔ 294–پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

غزل شمارهٔ 300–تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند

غزل شمارهٔ 300–حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل

غزل شمارهٔ 301–بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 303–دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 305–چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306–دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 308–پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 311–لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 315–وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 317–دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

غزل شمارهٔ 319–ایستاده به سر از آه دمادم دودم

غزل شمارهٔ 320–نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

غزل شمارهٔ 328–چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 331–دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 332–عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 336–یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 225–ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225–دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 226–رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226–ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 229–دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 230–ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 231–زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 232–زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 235–ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 240–خبر آمدن یار دلم خرم کرد

غزل شمارهٔ 253–با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

غزل شمارهٔ 254–عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

غزل شمارهٔ 257–دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

غزل شمارهٔ 258–خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

غزل شمارهٔ 258–لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

غزل شمارهٔ 260–صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

غزل شمارهٔ 263–ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

غزل شمارهٔ 264–دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

غزل شمارهٔ 266–ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

غزل شمارهٔ 266–آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

غزل شمارهٔ 269–خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 270–حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 272–باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 274–تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 276–تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 278–آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 229دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 230ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 231زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 232زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 235ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 240خبر آمدن یار دلم خرم کرد

غزل شمارهٔ 253با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

غزل شمارهٔ 254عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

غزل شمارهٔ 257دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

غزل شمارهٔ 258خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

غزل شمارهٔ 258لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

غزل شمارهٔ 260صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

غزل شمارهٔ 263ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

غزل شمارهٔ 264دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

غزل شمارهٔ 266ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

غزل شمارهٔ 266آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 278آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 283گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

غزل شمارهٔ 284ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

غزل شمارهٔ 286آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

غزل شمارهٔ 287ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی

غزل شمارهٔ 290می زند راه دلم شکل سهی بالایی

غزل شمارهٔ 292هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق

غزل شمارهٔ 293هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی

غزل شمارهٔ 294پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

غزل شمارهٔ 300تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند

غزل شمارهٔ 300حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل

غزل شمارهٔ 301بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

غزل شمارهٔ 303دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 305چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 315وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 317دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

غزل شمارهٔ 319ایستاده به سر از آه دمادم دودم

غزل شمارهٔ 320نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

غزل شمارهٔ 328چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 332عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 336یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 229دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 230ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 231زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 232زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 235ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 240خبر آمدن یار دلم خرم کرد

غزل شمارهٔ 253با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

غزل شمارهٔ 254عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

غزل شمارهٔ 257دارم از پیر مغان نقل که در دین مسیح

غزل شمارهٔ 258خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

غزل شمارهٔ 258لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

غزل شمارهٔ 260صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

غزل شمارهٔ 263ای دریغ کاخ امانی به غم و شادی بند

غزل شمارهٔ 264دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند

غزل شمارهٔ 266ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

غزل شمارهٔ 266آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 278آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 283گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

غزل شمارهٔ 284ای کسانی که در آن کوی گذاری دارید

غزل شمارهٔ 286آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

غزل شمارهٔ 287ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی