وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

7 اشعار

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

8 اشعار

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

6 اشعار

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

9 اشعار

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

8 اشعار

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 185تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

9 اشعار

غزل شمارهٔ 186تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

8 اشعار

غزل شمارهٔ 186گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

7 اشعار

غزل شمارهٔ 192تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

7 اشعار

غزل شمارهٔ 194ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

7 اشعار

غزل شمارهٔ 197گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

7 اشعار

غزل شمارهٔ 198نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

7 اشعار

غزل شمارهٔ 203عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

7 اشعار

غزل شمارهٔ 213از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 215مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

7 اشعار

غزل شمارهٔ 217باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

7 اشعار

غزل شمارهٔ 220آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 224این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

7 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 128–منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 129–بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129–دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130–گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 133–باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 136–بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 138–حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138–صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139–غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 143–کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 146–مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 147–کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 149–داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149–جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150–ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 158–در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 160–پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 164–یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165–گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 166–کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 171–گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 175–من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 177–نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178–یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

غزل شمارهٔ 178–وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 179–هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 181–خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

غزل شمارهٔ 185–تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس

غزل شمارهٔ 186–تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس

غزل شمارهٔ 186–گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست

غزل شمارهٔ 192–تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

غزل شمارهٔ 194–ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 197–گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 198–نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص

غزل شمارهٔ 203–عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 208–پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208–یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209–باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

غزل شمارهٔ 213–از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

غزل شمارهٔ 214–آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

غزل شمارهٔ 215–مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

غزل شمارهٔ 217–باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

غزل شمارهٔ 220–آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 222–ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222–آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 224–این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 128–منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 129–بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129–دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130–گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 133–باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 136–بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 138–حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138–صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139–غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 143–کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 146–مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 147–کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 149–داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149–جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150–ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 158–در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 160–پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 164–یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165–گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 166–کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 171–گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 175–من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 181خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

غزل شمارهٔ 185تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس

غزل شمارهٔ 186تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس

غزل شمارهٔ 186گرچه خلقی ز تو در دام بلا افتاده ست

غزل شمارهٔ 192تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

غزل شمارهٔ 194ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش

غزل شمارهٔ 197گر دل از عشق توام چاک بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 198نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص

غزل شمارهٔ 203عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 208پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

غزل شمارهٔ 213از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

غزل شمارهٔ 214آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

غزل شمارهٔ 215مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

غزل شمارهٔ 217باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

غزل شمارهٔ 220آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 222ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 224این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد