وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 343مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 348نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 350تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

7 اشعار

غزل شمارهٔ 353طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

7 اشعار

غزل شمارهٔ 358شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

7 اشعار

غزل شمارهٔ 360هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 360

7 اشعار

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 361

7 اشعار

غزل شمارهٔ 362ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

7 اشعار

غزل شمارهٔ 363بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 363

7 اشعار

غزل شمارهٔ 365آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

7 اشعار

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

7 اشعار

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

7 اشعار

غزل شمارهٔ 372چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 372

7 اشعار

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 373

9 اشعار

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

9 اشعار

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

9 اشعار

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

7 اشعار

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

7 اشعار

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

7 اشعار

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

7 اشعار

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

8 اشعار

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

7 اشعار

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

7 اشعار

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

7 اشعار

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

9 اشعار

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

7 اشعار

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

7 اشعار

غزل شمارهٔ 452ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 452

7 اشعار

غزل شمارهٔ 454ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 454

7 اشعار

غزل شمارهٔ 455خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 455

9 اشعار

غزل شمارهٔ 457لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 457

7 اشعار

غزل شمارهٔ 463شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 463

7 اشعار

غزل شمارهٔ 466برگل از سبزه خط غالیه بویی داری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 466

7 اشعار

غزل شمارهٔ 467دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 467

7 اشعار

غزل شمارهٔ 468یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 468

7 اشعار

غزل شمارهٔ 475جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

7 اشعار

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

7 اشعار

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

9 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 340–چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 343–مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 345–باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 348–نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 350–تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 353–طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

غزل شمارهٔ 358–شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

غزل شمارهٔ 360–هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

غزل شمارهٔ 361–هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362–ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

غزل شمارهٔ 363–بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

غزل شمارهٔ 365–آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

غزل شمارهٔ 365–از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366–گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 372–چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

غزل شمارهٔ 373–شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 379–گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379–عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380–نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 390–یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 393–با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 394–با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 395–لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408–خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 410–ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 412–تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 418–من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

غزل شمارهٔ 419–اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 430–چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 431–هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 435–سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 441–الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 443–زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 444–گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 450–ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزل شمارهٔ 452–ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

غزل شمارهٔ 454–ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر

غزل شمارهٔ 455–خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

غزل شمارهٔ 457–لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

غزل شمارهٔ 463–شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی

غزل شمارهٔ 466–برگل از سبزه خط غالیه بویی داری

غزل شمارهٔ 467–دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز

غزل شمارهٔ 468–یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز

غزل شمارهٔ 475–جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس

غزل شمارهٔ 481–آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481–سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482–گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 340–چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 343–مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 345–باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 348–نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 350–تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 353–طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

غزل شمارهٔ 358–شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

غزل شمارهٔ 360–هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

غزل شمارهٔ 361–هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362–ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

غزل شمارهٔ 363–بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

غزل شمارهٔ 365–آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

غزل شمارهٔ 365–از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366–گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 372–چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

غزل شمارهٔ 373–شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 379–گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379–عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380–نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 390–یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 393–با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 394–با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 395–لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 343مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 348نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 350تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 353طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

غزل شمارهٔ 358شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

غزل شمارهٔ 360هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

غزل شمارهٔ 363بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

غزل شمارهٔ 365آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 372چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزل شمارهٔ 452ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

غزل شمارهٔ 454ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر

غزل شمارهٔ 455خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

غزل شمارهٔ 457لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

غزل شمارهٔ 463شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی

غزل شمارهٔ 466برگل از سبزه خط غالیه بویی داری

غزل شمارهٔ 467دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز

غزل شمارهٔ 468یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز

غزل شمارهٔ 475جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 343مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 348نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 350تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 353طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

غزل شمارهٔ 358شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

غزل شمارهٔ 360هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

غزل شمارهٔ 361هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

غزل شمارهٔ 362ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

غزل شمارهٔ 363بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

غزل شمارهٔ 365آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

غزل شمارهٔ 365از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

غزل شمارهٔ 366گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

غزل شمارهٔ 372چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

غزل شمارهٔ 373شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه