صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 84آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 84

7 اشعار

غزل شمارهٔ 84غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 84

7 اشعار

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

7 اشعار

غزل شمارهٔ 85هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

7 اشعار

غزل شمارهٔ 85از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

7 اشعار

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

7 اشعار

غزل شمارهٔ 86ای روی تو اختر جهان تاب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

7 اشعار

غزل شمارهٔ 86ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

7 اشعار

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

7 اشعار

غزل شمارهٔ 87ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

7 اشعار

غزل شمارهٔ 87زآهم آتش به خانه افتاده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

7 اشعار

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

7 اشعار

غزل شمارهٔ 88هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

7 اشعار

غزل شمارهٔ 88تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

7 اشعار

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

10 اشعار

غزل شمارهٔ 89چون نصیب ما نشد وصل حبیب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

7 اشعار

غزل شمارهٔ 89زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

7 اشعار

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

7 اشعار

غزل شمارهٔ 90می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

7 اشعار

غزل شمارهٔ 90مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

7 اشعار

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

7 اشعار

غزل شمارهٔ 92دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

7 اشعار

غزل شمارهٔ 92تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

9 اشعار

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 93ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 93پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94جانم ز غمت به لب رسیده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

7 اشعار

غزل شمارهٔ 95لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

7 اشعار

غزل شمارهٔ 95ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

7 اشعار

غزل شمارهٔ 95زمی تلخ سبویی که به دست آمده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

6 اشعار

غزل شمارهٔ 96رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 96صلای باده زد پیر خرابات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 96چندم از خویش جدا خواهی داشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 97آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

7 اشعار

غزل شمارهٔ 97ای درت کعبه ارباب نجات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

7 اشعار

غزل شمارهٔ 97به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98بر درت جا کنند اهل نجات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98در دلم زآتش تو داغ بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99صد خارم از فراق تو در پای دل شکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

7 اشعار

غزل شمارهٔ 100دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

غزل شمارهٔ 100گر آن بی وفا عهد یاری شکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

غزل شمارهٔ 100نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 84–آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

غزل شمارهٔ 84–غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

غزل شمارهٔ 85–باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 85–هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

غزل شمارهٔ 85–از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

غزل شمارهٔ 86–زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 86–ای روی تو اختر جهان تاب

غزل شمارهٔ 86–ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

غزل شمارهٔ 87–سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 87–ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

غزل شمارهٔ 87–زآهم آتش به خانه افتاده ست

غزل شمارهٔ 88–چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 88–هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

غزل شمارهٔ 88–تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

غزل شمارهٔ 89–سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 89–چون نصیب ما نشد وصل حبیب

غزل شمارهٔ 89–زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

غزل شمارهٔ 90–نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 90–می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

غزل شمارهٔ 90–مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

غزل شمارهٔ 91–خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 91–دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

غزل شمارهٔ 91–بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

غزل شمارهٔ 92–غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 92–دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

غزل شمارهٔ 92–تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

غزل شمارهٔ 93–دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 93–ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

غزل شمارهٔ 93–پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

غزل شمارهٔ 94–خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

غزل شمارهٔ 94–ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات

غزل شمارهٔ 94–جانم ز غمت به لب رسیده ست

غزل شمارهٔ 95–لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

غزل شمارهٔ 95–ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات

غزل شمارهٔ 95–زمی تلخ سبویی که به دست آمده است

غزل شمارهٔ 96–رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

غزل شمارهٔ 96–صلای باده زد پیر خرابات

غزل شمارهٔ 96–چندم از خویش جدا خواهی داشت

غزل شمارهٔ 97–آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

غزل شمارهٔ 97–ای درت کعبه ارباب نجات

غزل شمارهٔ 97–به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست

غزل شمارهٔ 98–در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

غزل شمارهٔ 98–بر درت جا کنند اهل نجات

غزل شمارهٔ 98–در دلم زآتش تو داغ بس است

غزل شمارهٔ 99–تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

غزل شمارهٔ 99–صد خارم از فراق تو در پای دل شکست

غزل شمارهٔ 99–نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست

غزل شمارهٔ 100–دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

غزل شمارهٔ 100–گر آن بی وفا عهد یاری شکست

غزل شمارهٔ 100–نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 84–آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

غزل شمارهٔ 84–غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

غزل شمارهٔ 85–باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 85–هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

غزل شمارهٔ 85–از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

غزل شمارهٔ 86–زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 86–ای روی تو اختر جهان تاب

غزل شمارهٔ 86–ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

غزل شمارهٔ 87–سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 87–ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

غزل شمارهٔ 87–زآهم آتش به خانه افتاده ست

غزل شمارهٔ 88–چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 88–هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

غزل شمارهٔ 88–تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

غزل شمارهٔ 89–سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 89–چون نصیب ما نشد وصل حبیب

غزل شمارهٔ 89–زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

غزل شمارهٔ 90–نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 90–می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

غزل شمارهٔ 90–مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

غزل شمارهٔ 91–خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 91–دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

غزل شمارهٔ 91–بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

غزل شمارهٔ 92–غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 92–دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

غزل شمارهٔ 92–تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

غزل شمارهٔ 84آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

غزل شمارهٔ 84غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 85هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

غزل شمارهٔ 85از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 86ای روی تو اختر جهان تاب

غزل شمارهٔ 86ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 87ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

غزل شمارهٔ 87زآهم آتش به خانه افتاده ست

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 88هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

غزل شمارهٔ 88تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 89چون نصیب ما نشد وصل حبیب

غزل شمارهٔ 89زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 90می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

غزل شمارهٔ 90مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 91دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

غزل شمارهٔ 91بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 92دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

غزل شمارهٔ 92تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 93ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

غزل شمارهٔ 93پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

غزل شمارهٔ 94ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات

غزل شمارهٔ 94جانم ز غمت به لب رسیده ست

غزل شمارهٔ 95لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

غزل شمارهٔ 95ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات

غزل شمارهٔ 95زمی تلخ سبویی که به دست آمده است

غزل شمارهٔ 96رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

غزل شمارهٔ 96صلای باده زد پیر خرابات

غزل شمارهٔ 96چندم از خویش جدا خواهی داشت

غزل شمارهٔ 97آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

غزل شمارهٔ 97ای درت کعبه ارباب نجات

غزل شمارهٔ 97به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست

غزل شمارهٔ 98در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

غزل شمارهٔ 98بر درت جا کنند اهل نجات

غزل شمارهٔ 98در دلم زآتش تو داغ بس است

غزل شمارهٔ 99تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

غزل شمارهٔ 99صد خارم از فراق تو در پای دل شکست

غزل شمارهٔ 99نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست

غزل شمارهٔ 100دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

غزل شمارهٔ 100گر آن بی وفا عهد یاری شکست

غزل شمارهٔ 100نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت

غزل شمارهٔ 84آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

غزل شمارهٔ 84غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 85هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

غزل شمارهٔ 85از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 86ای روی تو اختر جهان تاب

غزل شمارهٔ 86ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 87ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

غزل شمارهٔ 87زآهم آتش به خانه افتاده ست

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 88هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

غزل شمارهٔ 88تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 89چون نصیب ما نشد وصل حبیب

غزل شمارهٔ 89زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 90می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

غزل شمارهٔ 90مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 91دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

غزل شمارهٔ 91بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 92دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

غزل شمارهٔ 92تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 93ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

غزل شمارهٔ 93پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد