صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 101نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

7 اشعار

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

7 اشعار

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

7 اشعار

غزل شمارهٔ 102عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

9 اشعار

غزل شمارهٔ 104خطت از لعل آتشگون برآمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 105به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106یار به کف ساغر شراب درآمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107رخنه ز غم در دل خراب درآمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

7 اشعار

غزل شمارهٔ 108گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

7 اشعار

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

8 اشعار

غزل شمارهٔ 109هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 110پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 111دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

9 اشعار

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

7 اشعار

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

7 اشعار

غزل شمارهٔ 112ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

7 اشعار

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

9 اشعار

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

7 اشعار

غزل شمارهٔ 113باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 115ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

7 اشعار

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

7 اشعار

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

8 اشعار

غزل شمارهٔ 116چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

9 اشعار

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

غزل شمارهٔ 101–گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 101–یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102–عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

غزل شمارهٔ 102–پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 103–با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104–خطت از لعل آتشگون برآمد

غزل شمارهٔ 104–عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 104–به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105–به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

غزل شمارهٔ 105–بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 105–یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106–یار به کف ساغر شراب درآمد

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 106–چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107–رخنه ز غم در دل خراب درآمد

غزل شمارهٔ 107–در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 107–آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108–گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

غزل شمارهٔ 108–پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 108–مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109–هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

غزل شمارهٔ 109–گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 109–ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110–پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

غزل شمارهٔ 110–تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 110–نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111–دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد

غزل شمارهٔ 111–بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 111–سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112–ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند

غزل شمارهٔ 112–پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 112–چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113–باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد

غزل شمارهٔ 113–تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 113–هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114–سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 114–ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 114–بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115–ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد

غزل شمارهٔ 115–صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 115–رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116–چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد

غزل شمارهٔ 116–مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 116–سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117–چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد

غزل شمارهٔ 117–قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

غزل شمارهٔ 101–گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 101–یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102–عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

غزل شمارهٔ 102–پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

غزل شمارهٔ 103–گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 103–با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104–خطت از لعل آتشگون برآمد

غزل شمارهٔ 104–عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 104–به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105–به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

غزل شمارهٔ 105–بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 105–یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106–یار به کف ساغر شراب درآمد

غزل شمارهٔ 106–چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 106–چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107–رخنه ز غم در دل خراب درآمد

غزل شمارهٔ 107–در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 107–آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108–گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

غزل شمارهٔ 108–پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 108–مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109–هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

غزل شمارهٔ 109–گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 101نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104خطت از لعل آتشگون برآمد

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106یار به کف ساغر شراب درآمد

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107رخنه ز غم در دل خراب درآمد

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد

غزل شمارهٔ 111بوی جان یافتم ز پیرهنت

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند

غزل شمارهٔ 112پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد

غزل شمارهٔ 113تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

غزل شمارهٔ 114ای واضح و الضحی جبینت

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد

غزل شمارهٔ 115صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد

غزل شمارهٔ 116مرا چو قبله نگردد به عیدگه رویت

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد

غزل شمارهٔ 117قربان شدن به تیغ جفای تو عید ماست

غزل شمارهٔ 101نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

غزل شمارهٔ 101گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

غزل شمارهٔ 102پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

غزل شمارهٔ 103گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104خطت از لعل آتشگون برآمد

غزل شمارهٔ 104عشقت که بود کعبه ارباب سلامت

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

غزل شمارهٔ 105بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106یار به کف ساغر شراب درآمد

غزل شمارهٔ 106چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107رخنه ز غم در دل خراب درآمد

غزل شمارهٔ 107در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

غزل شمارهٔ 108پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

غزل شمارهٔ 109گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

غزل شمارهٔ 110تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت