صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 118هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

7 اشعار

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

11 اشعار

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

7 اشعار

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 120صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

9 اشعار

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

7 اشعار

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

9 اشعار

غزل شمارهٔ 122دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

9 اشعار

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

8 اشعار

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

7 اشعار

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

8 اشعار

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 124چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

7 اشعار

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

6 اشعار

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

9 اشعار

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

9 اشعار

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133مرا نیست بر خوردن باده باعث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118–هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

غزل شمارهٔ 118–لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 118–دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119–به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 119–عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 119–به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120–صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 120–یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121–آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 121–این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122–دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

غزل شمارهٔ 122–وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123–برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123–ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124–چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

غزل شمارهٔ 124–خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 124–ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125–خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

غزل شمارهٔ 125–ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126–بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126–تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 126–به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127–دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127–منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 127–چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128–منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 128–یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 128–جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129–چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد

غزل شمارهٔ 129–بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129–دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130–گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 130–مرا کار از غم عشق تو زار است

غزل شمارهٔ 130–یار دروغ وعده بیباک من کجاست

غزل شمارهٔ 131–چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131–بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 131–آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 132–دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد

غزل شمارهٔ 132–قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132–جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 133–بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 133–باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 133–مرا نیست بر خوردن باده باعث

غزل شمارهٔ 134–ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118–هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

غزل شمارهٔ 118–لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 118–دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119–به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 119–عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 119–به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120–صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

غزل شمارهٔ 120–تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 120–یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121–آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 121–این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122–دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

غزل شمارهٔ 122–وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123–برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123–ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124–چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

غزل شمارهٔ 124–خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 124–ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125–خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

غزل شمارهٔ 125–ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126–بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128منم امروز حریف قدح آشامی چند

غزل شمارهٔ 128یار رفت از دیده لیکن روز و شب در خاطر است

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد

غزل شمارهٔ 129بگذر از توبه و تقوی که همه پندار است

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

غزل شمارهٔ 130مرا کار از غم عشق تو زار است

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست

غزل شمارهٔ 131چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

غزل شمارهٔ 131بیا که روی تو خورشیدِ عالم‌افروز است

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 132دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد

غزل شمارهٔ 132قدم به طرف چمن نه که سبزه نوخیز است

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 133بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

غزل شمارهٔ 133باز در بزم غمت نعره نوشانوش است

غزل شمارهٔ 133مرا نیست بر خوردن باده باعث

غزل شمارهٔ 134ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

غزل شمارهٔ 118لاله قدح باده و گل شاهد رعناست

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119به باغ لاله و گل رونق بهارانند

غزل شمارهٔ 119عاشق تو شهید تیغ بلاست

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

غزل شمارهٔ 120تو را صباحت ترک و فصاحت عرب است

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

غزل شمارهٔ 121این چه رخسار و چه خط وین چه لب است

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

غزل شمارهٔ 122وادی عشق که جز تشنه در او نایاب است

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

غزل شمارهٔ 123ساقی بیا و باده ده اکنون که فرصت است

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

غزل شمارهٔ 124خطت گرد لب آن مشکین نبات است

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

غزل شمارهٔ 125ابروی خوشت که ماه عید است

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

غزل شمارهٔ 126تارک درویش تارک فارغ از تاج زر است

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

غزل شمارهٔ 127منشور دولتی که ز عشقم میسر است