صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

9 اشعار

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

9 اشعار

غزل شمارهٔ 140عاشقان از خطت چو یاد کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

9 اشعار

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 144از تنت گر قبا گشاده شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 144یاقوت لب تو قوت جان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 144زاده عشقی هم ازو خواه زاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147کس رخت را چو گل نظاره نکرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148چون قدح کز شراب پر گردد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148آن کیست سواره که بلای دل و دین است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149روی خود را مگو شریک مه است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150دلم از رشک صبا می لرزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 134–مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 134–می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135–اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

غزل شمارهٔ 135–در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 135–یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136–بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 136–خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136–چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137–چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

غزل شمارهٔ 137–شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 137–به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138–حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138–صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 138–ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139–دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

غزل شمارهٔ 139–غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 139–قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140–عاشقان از خطت چو یاد کنند

غزل شمارهٔ 140–لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 140–هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141–از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

غزل شمارهٔ 141–هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 141–برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142–هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

غزل شمارهٔ 142–نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 142–می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143–کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 143–آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 143–خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144–از تنت گر قبا گشاده شود

غزل شمارهٔ 144–یاقوت لب تو قوت جان است

غزل شمارهٔ 144–زاده عشقی هم ازو خواه زاد

غزل شمارهٔ 145–رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145–مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 145–نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 146–مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 146–دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 146–آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147–کس رخت را چو گل نظاره نکرد

غزل شمارهٔ 147–کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 147–آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148–چون قدح کز شراب پر گردد

غزل شمارهٔ 148–آن کیست سواره که بلای دل و دین است

غزل شمارهٔ 148–لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 149–داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149–روی خود را مگو شریک مه است

غزل شمارهٔ 149–جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150–دلم از رشک صبا می لرزد

غزل شمارهٔ 150–ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 150–هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 134–مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 134–می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135–اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

غزل شمارهٔ 135–در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 135–یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136–بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 136–خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136–چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137–چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

غزل شمارهٔ 137–شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 137–به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138–حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138–صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 138–ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139–دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

غزل شمارهٔ 139–غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 139–قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140–عاشقان از خطت چو یاد کنند

غزل شمارهٔ 140–لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 140–هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141–از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

غزل شمارهٔ 141–هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 141–برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142–هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

غزل شمارهٔ 142–نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 142–می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140عاشقان از خطت چو یاد کنند

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144از تنت گر قبا گشاده شود

غزل شمارهٔ 144یاقوت لب تو قوت جان است

غزل شمارهٔ 144زاده عشقی هم ازو خواه زاد

غزل شمارهٔ 145رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

غزل شمارهٔ 145مگو که قطع بیابان عشق آسان است

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 146مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

غزل شمارهٔ 146دلم ز هجر خراسان ازان هراسان است

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147کس رخت را چو گل نظاره نکرد

غزل شمارهٔ 147کیست آن شوخ که مهمان تهیدستان است

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148چون قدح کز شراب پر گردد

غزل شمارهٔ 148آن کیست سواره که بلای دل و دین است

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 149داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

غزل شمارهٔ 149روی خود را مگو شریک مه است

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150دلم از رشک صبا می لرزد

غزل شمارهٔ 150ای که جان و دل آگاه تو را همراه است

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 134مقیم کوی تو را فسحت حرم تنگ است

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

غزل شمارهٔ 135در صورت تو سر جمالی که مجمل است

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136بر لبم تا نفسی می رود و می آید

غزل شمارهٔ 136خیال خال لبت تخم مزرع امل است

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

غزل شمارهٔ 137شاهد بستان که چشمش نرگس و رویش گل است

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

غزل شمارهٔ 138صبحدم عرض چمن کن که هوا معتدل است

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

غزل شمارهٔ 139غرض از چاشنی عشق توام درد و غم است

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140عاشقان از خطت چو یاد کنند

غزل شمارهٔ 140لطافتی که رخت را ز جعد خم به خم است

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

غزل شمارهٔ 141هلال عید جستن کار عام است

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

غزل شمارهٔ 142نهفته سیم به زیر قبا که این بدن است

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143کی بود کی که شب محنت من روز شود

غزل شمارهٔ 143آتش اندر خرمن ما زد رخت وین روشن است

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144از تنت گر قبا گشاده شود