صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 151رخ نمودی صفا همین باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 151مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152دل تو غیر جفا نپسندد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 153مست چشمت شراب را چه کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

7 اشعار

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

7 اشعار

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

7 اشعار

غزل شمارهٔ 154زان بت آزری خبر که دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

7 اشعار

غزل شمارهٔ 154مرا از درد تو بر سینه داغی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

7 اشعار

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

9 اشعار

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 155دلم پیرانه سر با خردسالی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156چو از تن تیر تو جان را بدزدد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

8 اشعار

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ماهی چو رخت فلک ندارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

7 اشعار

غزل شمارهٔ 159با تو یکجا نمی توانم بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

9 اشعار

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

8 اشعار

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

6 اشعار

غزل شمارهٔ 161دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

9 اشعار

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

8 اشعار

غزل شمارهٔ 164بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 164ز دل زبانه آتش که در دهان من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

9 اشعار

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

9 اشعار

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–رخ نمودی صفا همین باشد

غزل شمارهٔ 151–مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152–دل تو غیر جفا نپسندد

غزل شمارهٔ 152–خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153–مست چشمت شراب را چه کند

غزل شمارهٔ 153–سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 153–حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154–زان بت آزری خبر که دهد

غزل شمارهٔ 154–مرا از درد تو بر سینه داغی ست

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 155–دلم پیرانه سر با خردسالی ست

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156–چو از تن تیر تو جان را بدزدد

غزل شمارهٔ 156–چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ماهی چو رخت فلک ندارد

غزل شمارهٔ 157–ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 157–ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158–معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 158–در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–با تو یکجا نمی توانم بود

غزل شمارهٔ 159–صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 159–خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160–زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 160–نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

غزل شمارهٔ 160–پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161–دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد

غزل شمارهٔ 161–جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

غزل شمارهٔ 161–چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162–مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد

غزل شمارهٔ 162–تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

غزل شمارهٔ 162–ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163–سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

غزل شمارهٔ 163–این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 163–صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164–بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

غزل شمارهٔ 164–ز دل زبانه آتش که در دهان من است

غزل شمارهٔ 164–یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165–گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 165–هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 165–به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166–خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 166–نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 166–کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167–رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ

غزل شمارهٔ 167–حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–رخ نمودی صفا همین باشد

غزل شمارهٔ 151–مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152–دل تو غیر جفا نپسندد

غزل شمارهٔ 152–خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153–مست چشمت شراب را چه کند

غزل شمارهٔ 153–سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 153–حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154–زان بت آزری خبر که دهد

غزل شمارهٔ 154–مرا از درد تو بر سینه داغی ست

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 155–دلم پیرانه سر با خردسالی ست

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156–چو از تن تیر تو جان را بدزدد

غزل شمارهٔ 156–چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ماهی چو رخت فلک ندارد

غزل شمارهٔ 157–ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 157–ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158–معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 158–در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–با تو یکجا نمی توانم بود

غزل شمارهٔ 159–صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 151رخ نمودی صفا همین باشد

غزل شمارهٔ 151مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152دل تو غیر جفا نپسندد

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153مست چشمت شراب را چه کند

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154زان بت آزری خبر که دهد

غزل شمارهٔ 154مرا از درد تو بر سینه داغی ست

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 155دلم پیرانه سر با خردسالی ست

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156چو از تن تیر تو جان را بدزدد

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ماهی چو رخت فلک ندارد

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159با تو یکجا نمی توانم بود

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 160نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد

غزل شمارهٔ 161جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد

غزل شمارهٔ 162تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

غزل شمارهٔ 163این همه خونابه کاندر چشم گریان من است

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

غزل شمارهٔ 164ز دل زبانه آتش که در دهان من است

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

غزل شمارهٔ 165هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 166نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ

غزل شمارهٔ 167حریم منزل جانان برون ز عالم ماست

غزل شمارهٔ 151رخ نمودی صفا همین باشد

غزل شمارهٔ 151مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152دل تو غیر جفا نپسندد

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153مست چشمت شراب را چه کند

غزل شمارهٔ 153سینه تنگم نه جای چون تو زیبا دلبری ست

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154زان بت آزری خبر که دهد

غزل شمارهٔ 154مرا از درد تو بر سینه داغی ست

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 155دلم پیرانه سر با خردسالی ست

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156چو از تن تیر تو جان را بدزدد

غزل شمارهٔ 156چرخ را جامی نگون دان کز می عشرت تهی ست

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ماهی چو رخت فلک ندارد

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158معاشران چو می لعل در پیاله کنند

غزل شمارهٔ 158در همه شهر دلی کو که نه خون کرده توست

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159با تو یکجا نمی توانم بود

غزل شمارهٔ 159صبح دولت را فروغ از آفتاب روی توست

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 160نقاش ازل کان خط مشکین رقم اوست

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد