صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

8 اشعار

غزل شمارهٔ 168قدت سرویست جانا سایه پرور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 168لاله بی روی تو داغ دل ماست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

9 اشعار

غزل شمارهٔ 172به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

11 اشعار

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

7 اشعار

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 174ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

8 اشعار

غزل شمارهٔ 176آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179به هر منزل که جانان من آنجاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180ازان درج گوهر تکلم خوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181به هر خانه کان نازنین می نماید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

9 اشعار

غزل شمارهٔ 182منم امروز و حالتی که مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

9 اشعار

غزل شمارهٔ 183دل سپردم به دلبری که مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

7 اشعار

غزل شمارهٔ 183غمت تا در دلم منزل گرفته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

7 اشعار

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

9 اشعار

غزل شمارهٔ 184لطافت لب او بین و از زلال مپرس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168–قدت سرویست جانا سایه پرور

غزل شمارهٔ 168–لاله بی روی تو داغ دل ماست

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 169–ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 169–به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170–ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

غزل شمارهٔ 170–چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 171–ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

غزل شمارهٔ 172–باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 172–ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173–فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173–باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173–گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174–ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

غزل شمارهٔ 174–من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 174–گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175–من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 175–آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 175–عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176–آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

غزل شمارهٔ 176–برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 176–به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177–در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز

غزل شمارهٔ 177–روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

غزل شمارهٔ 177–نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178–یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

غزل شمارهٔ 178–وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 178–نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179–آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 179–به هر منزل که جانان من آنجاست

غزل شمارهٔ 179–هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180–چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

غزل شمارهٔ 180–ازان درج گوهر تکلم خوش است

غزل شمارهٔ 180–دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 181–خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

غزل شمارهٔ 181–از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 181–به هر خانه کان نازنین می نماید

غزل شمارهٔ 182–منم امروز و حالتی که مپرس

غزل شمارهٔ 182–درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 182–ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

غزل شمارهٔ 183–دل سپردم به دلبری که مپرس

غزل شمارهٔ 183–غمت تا در دلم منزل گرفته ست

غزل شمارهٔ 183–دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 184–لطافت لب او بین و از زلال مپرس

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168–قدت سرویست جانا سایه پرور

غزل شمارهٔ 168–لاله بی روی تو داغ دل ماست

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 169–ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 169–به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170–ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

غزل شمارهٔ 170–چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 171–ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

غزل شمارهٔ 172–باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 172–ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173–فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173–باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173–گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174–ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

غزل شمارهٔ 174–من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 174–گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175–من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 175–آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 175–عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176–آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168قدت سرویست جانا سایه پرور

غزل شمارهٔ 168لاله بی روی تو داغ دل ماست

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

غزل شمارهٔ 178وه که باز از کف من دامن مقصود برفت

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 179به هر منزل که جانان من آنجاست

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

غزل شمارهٔ 180ازان درج گوهر تکلم خوش است

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 181خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 181به هر خانه کان نازنین می نماید

غزل شمارهٔ 182منم امروز و حالتی که مپرس

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 182ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

غزل شمارهٔ 183دل سپردم به دلبری که مپرس

غزل شمارهٔ 183غمت تا در دلم منزل گرفته ست

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 184لطافت لب او بین و از زلال مپرس

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168قدت سرویست جانا سایه پرور

غزل شمارهٔ 168لاله بی روی تو داغ دل ماست

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

غزل شمارهٔ 170چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

غزل شمارهٔ 173باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

غزل شمارهٔ 174من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

غزل شمارهٔ 176برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز

غزل شمارهٔ 177روز میدان است ترک شهسوار من کجاست