صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

7 اشعار

غزل شمارهٔ 51زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

7 اشعار

غزل شمارهٔ 51عن وصفک ضاقت العبارات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

7 اشعار

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

7 اشعار

غزل شمارهٔ 52گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

7 اشعار

غزل شمارهٔ 52ای دو گیسوت شب قدر و برات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

7 اشعار

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

7 اشعار

غزل شمارهٔ 53بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

7 اشعار

غزل شمارهٔ 53ساقیا چند ذکر موت و حیات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

9 اشعار

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

7 اشعار

غزل شمارهٔ 54چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

7 اشعار

غزل شمارهٔ 54زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

5 اشعار

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

7 اشعار

غزل شمارهٔ 55خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

7 اشعار

غزل شمارهٔ 55یا انیس القلوب فی الخلوات

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

7 اشعار

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

7 اشعار

غزل شمارهٔ 56چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

7 اشعار

غزل شمارهٔ 56ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

7 اشعار

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

7 اشعار

غزل شمارهٔ 57فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

7 اشعار

غزل شمارهٔ 57گنج جمالی و کاینات خرابت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

7 اشعار

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

7 اشعار

غزل شمارهٔ 58با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

7 اشعار

غزل شمارهٔ 58پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

7 اشعار

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

6 اشعار

غزل شمارهٔ 59جدایی می کند بنیاد ما را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

8 اشعار

غزل شمارهٔ 59گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

7 اشعار

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 60ای با تو ز گل فراغ ما را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 60گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

9 اشعار

غزل شمارهٔ 61بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

7 اشعار

غزل شمارهٔ 61بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

7 اشعار

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

7 اشعار

غزل شمارهٔ 62ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

7 اشعار

غزل شمارهٔ 62چشم منی بر همه کس روشن است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

7 اشعار

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

8 اشعار

غزل شمارهٔ 63با اسیران نظری نیست تو را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

7 اشعار

غزل شمارهٔ 63رخت روز طرب را بامداد است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

7 اشعار

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

7 اشعار

غزل شمارهٔ 64گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

7 اشعار

غزل شمارهٔ 64بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

7 اشعار

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 65آن که از حلقه زرگوش گران است او را

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 65گوهر عشق تو را دل صدف است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

7 اشعار

غزل شمارهٔ 66کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

7 اشعار

غزل شمارهٔ 66آنچه در عشق توأم دمبدم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

7 اشعار

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

7 اشعار

غزل شمارهٔ 67ساقی به جدل حل نشود مسئله ما

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 51–زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

غزل شمارهٔ 51–عن وصفک ضاقت العبارات

غزل شمارهٔ 52–کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 52–گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

غزل شمارهٔ 52–ای دو گیسوت شب قدر و برات

غزل شمارهٔ 53–رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 53–بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

غزل شمارهٔ 53–ساقیا چند ذکر موت و حیات

غزل شمارهٔ 54–دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 54–چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

غزل شمارهٔ 54–زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

غزل شمارهٔ 55–بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 55–خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

غزل شمارهٔ 55–یا انیس القلوب فی الخلوات

غزل شمارهٔ 56–از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 56–چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 56–ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

غزل شمارهٔ 57–خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 57–فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

غزل شمارهٔ 57–گنج جمالی و کاینات خرابت

غزل شمارهٔ 58–شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 58–با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

غزل شمارهٔ 58–پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

غزل شمارهٔ 59–از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 59–جدایی می کند بنیاد ما را

غزل شمارهٔ 59–گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

غزل شمارهٔ 60–به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 60–ای با تو ز گل فراغ ما را

غزل شمارهٔ 60–گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست

غزل شمارهٔ 61–آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 61–بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را

غزل شمارهٔ 61–بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است

غزل شمارهٔ 62–داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 62–ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را

غزل شمارهٔ 62–چشم منی بر همه کس روشن است

غزل شمارهٔ 63–رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 63–با اسیران نظری نیست تو را

غزل شمارهٔ 63–رخت روز طرب را بامداد است

غزل شمارهٔ 64–نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 64–گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را

غزل شمارهٔ 64–بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

غزل شمارهٔ 65–راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 65–آن که از حلقه زرگوش گران است او را

غزل شمارهٔ 65–گوهر عشق تو را دل صدف است

غزل شمارهٔ 66–ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 66–کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما

غزل شمارهٔ 66–آنچه در عشق توأم دمبدم است

غزل شمارهٔ 67–خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 67–ساقی به جدل حل نشود مسئله ما

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 51–زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

غزل شمارهٔ 51–عن وصفک ضاقت العبارات

غزل شمارهٔ 52–کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 52–گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

غزل شمارهٔ 52–ای دو گیسوت شب قدر و برات

غزل شمارهٔ 53–رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 53–بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

غزل شمارهٔ 53–ساقیا چند ذکر موت و حیات

غزل شمارهٔ 54–دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 54–چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

غزل شمارهٔ 54–زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

غزل شمارهٔ 55–بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 55–خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

غزل شمارهٔ 55–یا انیس القلوب فی الخلوات

غزل شمارهٔ 56–از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 56–چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 56–ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

غزل شمارهٔ 57–خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 57–فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

غزل شمارهٔ 57–گنج جمالی و کاینات خرابت

غزل شمارهٔ 58–شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 58–با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

غزل شمارهٔ 58–پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

غزل شمارهٔ 59–از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 59–جدایی می کند بنیاد ما را

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 51زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

غزل شمارهٔ 51عن وصفک ضاقت العبارات

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 52گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

غزل شمارهٔ 52ای دو گیسوت شب قدر و برات

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 53بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

غزل شمارهٔ 53ساقیا چند ذکر موت و حیات

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 54چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

غزل شمارهٔ 54زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 55خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

غزل شمارهٔ 55یا انیس القلوب فی الخلوات

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 56چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 56ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 57فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

غزل شمارهٔ 57گنج جمالی و کاینات خرابت

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 58با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

غزل شمارهٔ 58پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 59جدایی می کند بنیاد ما را

غزل شمارهٔ 59گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 60ای با تو ز گل فراغ ما را

غزل شمارهٔ 60گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 61بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را

غزل شمارهٔ 61بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 62ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را

غزل شمارهٔ 62چشم منی بر همه کس روشن است

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 63با اسیران نظری نیست تو را

غزل شمارهٔ 63رخت روز طرب را بامداد است

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 64گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را

غزل شمارهٔ 64بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 65آن که از حلقه زرگوش گران است او را

غزل شمارهٔ 65گوهر عشق تو را دل صدف است

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 66کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما

غزل شمارهٔ 66آنچه در عشق توأم دمبدم است

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 67ساقی به جدل حل نشود مسئله ما

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 51زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

غزل شمارهٔ 51عن وصفک ضاقت العبارات

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 52گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

غزل شمارهٔ 52ای دو گیسوت شب قدر و برات

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 53بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

غزل شمارهٔ 53ساقیا چند ذکر موت و حیات

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 54چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

غزل شمارهٔ 54زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 55خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

غزل شمارهٔ 55یا انیس القلوب فی الخلوات

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 56چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 56ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 57فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

غزل شمارهٔ 57گنج جمالی و کاینات خرابت

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 58با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

غزل شمارهٔ 58پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 59جدایی می کند بنیاد ما را

غزل شمارهٔ 59گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 60ای با تو ز گل فراغ ما را

غزل شمارهٔ 60گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست