صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار

غزل شمارهٔ 268چیست می دانی صدای چنگ و عود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

9 اشعار

غزل شمارهٔ 268دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار

غزل شمارهٔ 269بود جمله لطف آن زنخدان ساده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 269

7 اشعار

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 269

7 اشعار

غزل شمارهٔ 269ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 269

7 اشعار

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

7 اشعار

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

7 اشعار

غزل شمارهٔ 270ای کرده ز حال من فراموش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

8 اشعار

غزل شمارهٔ 271بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 271

7 اشعار

غزل شمارهٔ 271ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 271

7 اشعار

غزل شمارهٔ 271بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 271

7 اشعار

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

7 اشعار

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

7 اشعار

غزل شمارهٔ 272برلب رسید جان که به جانان فرستمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

9 اشعار

غزل شمارهٔ 273حلقه زلف را گشاد مده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 273

7 اشعار

غزل شمارهٔ 273ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 273

9 اشعار

غزل شمارهٔ 273از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 273

7 اشعار

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 274

7 اشعار

غزل شمارهٔ 274تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 274

7 اشعار

غزل شمارهٔ 274هست خالی ز سبحه دست خواص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 274

7 اشعار

غزل شمارهٔ 275ای ز چشمم اشک خونین ریخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 275

7 اشعار

غزل شمارهٔ 275وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 275

7 اشعار

غزل شمارهٔ 275جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 275

7 اشعار

غزل شمارهٔ 276یار زلف دوتا به هم بسته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 276

7 اشعار

غزل شمارهٔ 276خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 276

7 اشعار

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 276

7 اشعار

غزل شمارهٔ 277گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 277

7 اشعار

غزل شمارهٔ 277چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 277

7 اشعار

غزل شمارهٔ 277به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 277

7 اشعار

غزل شمارهٔ 278دلا بین ز توبه به کارم گره

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 278

4 اشعار

غزل شمارهٔ 278چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 278

7 اشعار

غزل شمارهٔ 278آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 278

7 اشعار

غزل شمارهٔ 279ای سر کوی تو اقلیم بلا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 279

7 اشعار

غزل شمارهٔ 279خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 279

7 اشعار

غزل شمارهٔ 279جبین نظم حسن رخت راست مطلع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 279

7 اشعار

غزل شمارهٔ 280از صومعه آن به که به میخانه بری پی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 280

7 اشعار

غزل شمارهٔ 280آن قوم که احرام سر کوی تو بستند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 280

7 اشعار

غزل شمارهٔ 280مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 280

7 اشعار

غزل شمارهٔ 281ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 281

7 اشعار

غزل شمارهٔ 281خرم دل آنها که به میخانه نشستند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 281

7 اشعار

غزل شمارهٔ 281سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 281

13 اشعار

غزل شمارهٔ 282گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 282

9 اشعار

غزل شمارهٔ 282با آنکه اهل دل ز علایق مجردند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 282

7 اشعار

غزل شمارهٔ 282مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 282

7 اشعار

غزل شمارهٔ 283چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 283

7 اشعار

غزل شمارهٔ 283سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 283

7 اشعار

غزل شمارهٔ 283گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 283

8 اشعار

غزل شمارهٔ 284با این همه کین با من بیدل که تو داری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 284

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 267–جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268–بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 268–چیست می دانی صدای چنگ و عود

غزل شمارهٔ 268–دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

غزل شمارهٔ 269–بود جمله لطف آن زنخدان ساده

غزل شمارهٔ 269–خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 269–ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

غزل شمارهٔ 270–بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 270–حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 270–ای کرده ز حال من فراموش

غزل شمارهٔ 271–بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

غزل شمارهٔ 271–ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

غزل شمارهٔ 271–بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

غزل شمارهٔ 272–ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 272–باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 272–برلب رسید جان که به جانان فرستمش

غزل شمارهٔ 273–حلقه زلف را گشاد مده

غزل شمارهٔ 273–ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

غزل شمارهٔ 273–از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

غزل شمارهٔ 274–تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 274–تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

غزل شمارهٔ 274–هست خالی ز سبحه دست خواص

غزل شمارهٔ 275–ای ز چشمم اشک خونین ریخته

غزل شمارهٔ 275–وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

غزل شمارهٔ 275–جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

غزل شمارهٔ 276–یار زلف دوتا به هم بسته

غزل شمارهٔ 276–خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

غزل شمارهٔ 276–تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 277–گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

غزل شمارهٔ 277–چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد

غزل شمارهٔ 277–به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ

غزل شمارهٔ 278–دلا بین ز توبه به کارم گره

غزل شمارهٔ 278–چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد

غزل شمارهٔ 278–آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 279–ای سر کوی تو اقلیم بلا

غزل شمارهٔ 279–خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد

غزل شمارهٔ 279–جبین نظم حسن رخت راست مطلع

غزل شمارهٔ 280–از صومعه آن به که به میخانه بری پی

غزل شمارهٔ 280–آن قوم که احرام سر کوی تو بستند

غزل شمارهٔ 280–مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

غزل شمارهٔ 281–ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای

غزل شمارهٔ 281–خرم دل آنها که به میخانه نشستند

غزل شمارهٔ 281–سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع

غزل شمارهٔ 282–گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

غزل شمارهٔ 282–با آنکه اهل دل ز علایق مجردند

غزل شمارهٔ 282–مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ

غزل شمارهٔ 283–چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی

غزل شمارهٔ 283–سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید

غزل شمارهٔ 283–گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

غزل شمارهٔ 284–با این همه کین با من بیدل که تو داری

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 267–جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268–بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 268–چیست می دانی صدای چنگ و عود

غزل شمارهٔ 268–دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

غزل شمارهٔ 269–بود جمله لطف آن زنخدان ساده

غزل شمارهٔ 269–خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 269–ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

غزل شمارهٔ 270–بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 270–حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 270–ای کرده ز حال من فراموش

غزل شمارهٔ 271–بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

غزل شمارهٔ 271–ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

غزل شمارهٔ 271–بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

غزل شمارهٔ 272–ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 272–باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 272–برلب رسید جان که به جانان فرستمش

غزل شمارهٔ 273–حلقه زلف را گشاد مده

غزل شمارهٔ 273–ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

غزل شمارهٔ 273–از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

غزل شمارهٔ 274–تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 274–تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

غزل شمارهٔ 274–هست خالی ز سبحه دست خواص

غزل شمارهٔ 275–ای ز چشمم اشک خونین ریخته

غزل شمارهٔ 275–وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

غزل شمارهٔ 275–جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

غزل شمارهٔ 276–یار زلف دوتا به هم بسته

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 268چیست می دانی صدای چنگ و عود

غزل شمارهٔ 268دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

غزل شمارهٔ 269بود جمله لطف آن زنخدان ساده

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 269ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 270ای کرده ز حال من فراموش

غزل شمارهٔ 271بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

غزل شمارهٔ 271ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

غزل شمارهٔ 271بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 272برلب رسید جان که به جانان فرستمش

غزل شمارهٔ 273حلقه زلف را گشاد مده

غزل شمارهٔ 273ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

غزل شمارهٔ 273از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 274تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

غزل شمارهٔ 274هست خالی ز سبحه دست خواص

غزل شمارهٔ 275ای ز چشمم اشک خونین ریخته

غزل شمارهٔ 275وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

غزل شمارهٔ 275جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

غزل شمارهٔ 276یار زلف دوتا به هم بسته

غزل شمارهٔ 276خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 277گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

غزل شمارهٔ 277چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد

غزل شمارهٔ 277به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ

غزل شمارهٔ 278دلا بین ز توبه به کارم گره

غزل شمارهٔ 278چو ترک سرخوشم از خواب ناز برخیزد

غزل شمارهٔ 278آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

غزل شمارهٔ 279ای سر کوی تو اقلیم بلا

غزل شمارهٔ 279خوش آن که غم عشقت با جان وی آمیزد

غزل شمارهٔ 279جبین نظم حسن رخت راست مطلع

غزل شمارهٔ 280از صومعه آن به که به میخانه بری پی

غزل شمارهٔ 280آن قوم که احرام سر کوی تو بستند

غزل شمارهٔ 280مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

غزل شمارهٔ 281ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای

غزل شمارهٔ 281خرم دل آنها که به میخانه نشستند

غزل شمارهٔ 281سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع

غزل شمارهٔ 282گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

غزل شمارهٔ 282با آنکه اهل دل ز علایق مجردند

غزل شمارهٔ 282مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ

غزل شمارهٔ 283چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی

غزل شمارهٔ 283سپاه دوست کزین سو سوار می گذرید

غزل شمارهٔ 283گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

غزل شمارهٔ 284با این همه کین با من بیدل که تو داری

غزل شمارهٔ 267جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

غزل شمارهٔ 268بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

غزل شمارهٔ 268چیست می دانی صدای چنگ و عود

غزل شمارهٔ 268دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

غزل شمارهٔ 269بود جمله لطف آن زنخدان ساده

غزل شمارهٔ 269خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

غزل شمارهٔ 269ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

غزل شمارهٔ 270بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

غزل شمارهٔ 270حلقه گوش تو را هر که بدین لطف بدید

غزل شمارهٔ 270ای کرده ز حال من فراموش

غزل شمارهٔ 271بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

غزل شمارهٔ 271ساقی به شکل جام زر آمد هلال عید

غزل شمارهٔ 271بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

غزل شمارهٔ 272ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

غزل شمارهٔ 272باز صبح طرب از مطلع امید دمید

غزل شمارهٔ 272برلب رسید جان که به جانان فرستمش

غزل شمارهٔ 273حلقه زلف را گشاد مده

غزل شمارهٔ 273ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید

غزل شمارهٔ 273از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

غزل شمارهٔ 274تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

غزل شمارهٔ 274تو طفل خردسالی و ما پیر سالخورد

غزل شمارهٔ 274هست خالی ز سبحه دست خواص

غزل شمارهٔ 275ای ز چشمم اشک خونین ریخته

غزل شمارهٔ 275وصلت نیافت دل به خیال تو جان سپرد

غزل شمارهٔ 275جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

غزل شمارهٔ 276یار زلف دوتا به هم بسته

غزل شمارهٔ 276خاکی که زیر پای خود آن شوخ بسپرد

غزل شمارهٔ 276تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

غزل شمارهٔ 277گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

غزل شمارهٔ 277چنین کان ترک عاشق‌کش به حسن خویش می‌نازد