غزلیات

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

7 اشعار

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

7 اشعار

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

7 اشعار

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

7 اشعار

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

7 اشعار

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

7 اشعار

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

7 اشعار

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

7 اشعار

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

6 اشعار

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

9 اشعار

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

7 اشعار

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

8 اشعار

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

7 اشعار

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

7 اشعار

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

7 اشعار

غزل شمارهٔ 68چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 68

7 اشعار

غزل شمارهٔ 69منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 69

9 اشعار

غزل شمارهٔ 70طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 70

9 اشعار

غزل شمارهٔ 71باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 71

7 اشعار

غزل شمارهٔ 72آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 72

9 اشعار

غزل شمارهٔ 73جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 73

7 اشعار

غزل شمارهٔ 74ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 74

7 اشعار

غزل شمارهٔ 75تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 75

7 اشعار

غزل شمارهٔ 76مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 76

8 اشعار

غزل شمارهٔ 77منجم می کند از ماه و خور بحث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 77

7 اشعار

غزل شمارهٔ 78آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 78

7 اشعار

غزل شمارهٔ 79ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 79

7 اشعار

غزل شمارهٔ 80بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 80

7 اشعار

غزل شمارهٔ 81سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 81

7 اشعار

غزل شمارهٔ 82ای صیقل جبین تو داده جلای روح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 82

7 اشعار

غزل شمارهٔ 83نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 83

7 اشعار

غزل شمارهٔ 84قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 84

7 اشعار

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

7 اشعار

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

7 اشعار

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

7 اشعار

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

7 اشعار

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

10 اشعار

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

7 اشعار

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

7 اشعار

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

7 اشعار

غزل شمارهٔ 95لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

7 اشعار

غزل شمارهٔ 96رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 97آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

7 اشعار

غزل شمارهٔ 100دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 52–کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 53–رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 54–دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 55–بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 56–از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 57–خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 58–شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 59–از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 60–به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 61–آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 62–داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 63–رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 64–نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 65–راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 66–ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 67–خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 68–چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

غزل شمارهٔ 69–منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

غزل شمارهٔ 70–طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

غزل شمارهٔ 71–باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

غزل شمارهٔ 72–آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

غزل شمارهٔ 73–جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ 74–ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

غزل شمارهٔ 75–تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

غزل شمارهٔ 76–مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

غزل شمارهٔ 77–منجم می کند از ماه و خور بحث

غزل شمارهٔ 78–آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

غزل شمارهٔ 79–ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

غزل شمارهٔ 80–بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ

غزل شمارهٔ 81–سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح

غزل شمارهٔ 82–ای صیقل جبین تو داده جلای روح

غزل شمارهٔ 83–نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

غزل شمارهٔ 84–قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

غزل شمارهٔ 85–باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 86–زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 87–سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 88–چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 89–سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 90–نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 91–خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 92–غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 93–دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 94–خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

غزل شمارهٔ 95–لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

غزل شمارهٔ 96–رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

غزل شمارهٔ 97–آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

غزل شمارهٔ 98–در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

غزل شمارهٔ 99–تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

غزل شمارهٔ 100–دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51–ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 52–کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 53–رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 54–دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 55–بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 56–از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 57–خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 58–شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 59–از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 60–به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 61–آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 62–داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 63–رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 64–نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 65–راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 66–ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 67–خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 68–چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

غزل شمارهٔ 69–منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

غزل شمارهٔ 70–طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

غزل شمارهٔ 71–باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

غزل شمارهٔ 72–آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

غزل شمارهٔ 73–جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ 74–ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

غزل شمارهٔ 75–تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

غزل شمارهٔ 76–مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 68چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

غزل شمارهٔ 69منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

غزل شمارهٔ 70طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

غزل شمارهٔ 71باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

غزل شمارهٔ 72آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

غزل شمارهٔ 73جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ 74ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

غزل شمارهٔ 75تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

غزل شمارهٔ 76مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

غزل شمارهٔ 77منجم می کند از ماه و خور بحث

غزل شمارهٔ 78آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

غزل شمارهٔ 79ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

غزل شمارهٔ 80بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ

غزل شمارهٔ 81سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح

غزل شمارهٔ 82ای صیقل جبین تو داده جلای روح

غزل شمارهٔ 83نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

غزل شمارهٔ 84قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

غزل شمارهٔ 85باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

غزل شمارهٔ 86زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

غزل شمارهٔ 87سر زلفت گره بر کار من زد

غزل شمارهٔ 88چو می دم با لب جانان من زد

غزل شمارهٔ 89سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

غزل شمارهٔ 90نظاره جمال تو بیهوشی آورد

غزل شمارهٔ 91خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 92غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

غزل شمارهٔ 93دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

غزل شمارهٔ 94خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

غزل شمارهٔ 95لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

غزل شمارهٔ 96رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

غزل شمارهٔ 97آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

غزل شمارهٔ 98در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

غزل شمارهٔ 99تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

غزل شمارهٔ 100دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

غزل شمارهٔ 51ما را به غم تو هیچ کم نیست

غزل شمارهٔ 52کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

غزل شمارهٔ 53رخت خطی به مشک تر نوشته ست

غزل شمارهٔ 54دلم نقطه درد افتاده است

غزل شمارهٔ 55بیدلی را بلایی افتاده ست

غزل شمارهٔ 56از دو چشم تو مست بسیار است

غزل شمارهٔ 57خط به گرد رخت درآمده است

غزل شمارهٔ 58شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

غزل شمارهٔ 59از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

غزل شمارهٔ 60به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

غزل شمارهٔ 61آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

غزل شمارهٔ 62داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

غزل شمارهٔ 63رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

غزل شمارهٔ 64نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

غزل شمارهٔ 65راهت از دیده رفتنم هوس است

غزل شمارهٔ 66ای خوش آن عاشق که با یار خود است

غزل شمارهٔ 67خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

غزل شمارهٔ 68چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

غزل شمارهٔ 69منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

غزل شمارهٔ 70طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

غزل شمارهٔ 71باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

غزل شمارهٔ 72آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

غزل شمارهٔ 73جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

غزل شمارهٔ 74ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

غزل شمارهٔ 75تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

غزل شمارهٔ 76مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

غزل شمارهٔ 77منجم می کند از ماه و خور بحث

غزل شمارهٔ 78آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

غزل شمارهٔ 79ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

غزل شمارهٔ 80بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ