صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. اوزان
  2. »مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
  3. »جامی / دیوان اشعار

وزن کے تحت کتاب

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں آنے والی نظمیں دکھاتا ہے۔

270 نظمیں

نظمیں

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

  1. زندہ رود
  2. »اوزان
  3. »مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
  4. »جامی / دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 146–آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147–آنان که در فسون محبت فسانه اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148–لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150–هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152–خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 155–ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157–ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160–زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166–خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169–ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171–ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

9 اشعار

غزل شمارهٔ 172–باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175–آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179–آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181–از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182–درویش را سرا سر کوی فنا بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 185–خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200–چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200–یارم به خانه ای که شب تار دررود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

9 اشعار

غزل شمارهٔ 201–اندیشه جمال تو حیرانی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202–صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202–زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205–چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206–سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214–درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228–چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 237–آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 237

7 اشعار

غزل شمارهٔ 239–رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 239

7 اشعار

غزل شمارهٔ 242–دردا که یار جانب ما را نگه نداشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

7 اشعار

غزل شمارهٔ 243–تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

7 اشعار

غزل شمارهٔ 243–معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

7 اشعار

غزل شمارهٔ 244–دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

7 اشعار

غزل شمارهٔ 245–گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 248–آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

7 اشعار

غزل شمارهٔ 249–در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

7 اشعار

غزل شمارهٔ 254–ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

7 اشعار

غزل شمارهٔ 254–ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

7 اشعار

غزل شمارهٔ 255–چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 259–نبود عروس ملک سزای کنار و بوس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 259

7 اشعار

غزل شمارهٔ 260–ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 260

7 اشعار

غزل شمارهٔ 261–ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 261

7 اشعار

غزل شمارهٔ 263–خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 263

7 اشعار

غزل شمارهٔ 264–زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 264

7 اشعار

غزل شمارهٔ 265–شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 265

7 اشعار

غزل شمارهٔ 267–ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 267–شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 268–دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار
  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
پچھلا صفحہاگلا صفحہ