وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

9 اشعار

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 185خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

9 اشعار

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 237آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 237

7 اشعار

غزل شمارهٔ 239رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 239

7 اشعار

غزل شمارهٔ 242دردا که یار جانب ما را نگه نداشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

7 اشعار

غزل شمارهٔ 243تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

7 اشعار

غزل شمارهٔ 243معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

7 اشعار

غزل شمارهٔ 244دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

7 اشعار

غزل شمارهٔ 245گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 248آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

7 اشعار

غزل شمارهٔ 249در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

7 اشعار

غزل شمارهٔ 254ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

7 اشعار

غزل شمارهٔ 254ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

7 اشعار

غزل شمارهٔ 255چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 259نبود عروس ملک سزای کنار و بوس

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 259

7 اشعار

غزل شمارهٔ 260ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 260

7 اشعار

غزل شمارهٔ 261ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 261

7 اشعار

غزل شمارهٔ 263خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 263

7 اشعار

غزل شمارهٔ 264زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 264

7 اشعار

غزل شمارهٔ 265شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 265

7 اشعار

غزل شمارهٔ 267ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 267شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

7 اشعار

غزل شمارهٔ 268دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

7 اشعار

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 146–آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147–آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148–لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 150–هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 152–خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 155–ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 160–زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 166–خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 169–ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 175–آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 179–آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 181–از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 182–درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 185–خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

غزل شمارهٔ 200–چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

غزل شمارهٔ 200–یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزل شمارهٔ 201–اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202–صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202–زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 205–چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 206–سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 214–درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

غزل شمارهٔ 228–چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

غزل شمارهٔ 237–آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد

غزل شمارهٔ 239–رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

غزل شمارهٔ 242–دردا که یار جانب ما را نگه نداشت

غزل شمارهٔ 243–تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان

غزل شمارهٔ 243–معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر

غزل شمارهٔ 244–دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون

غزل شمارهٔ 245–گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

غزل شمارهٔ 248–آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

غزل شمارهٔ 249–در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث

غزل شمارهٔ 254–ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

غزل شمارهٔ 254–ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

غزل شمارهٔ 255–چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز

غزل شمارهٔ 259–نبود عروس ملک سزای کنار و بوس

غزل شمارهٔ 260–ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

غزل شمارهٔ 261–ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

غزل شمارهٔ 263–خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

غزل شمارهٔ 264–زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

غزل شمارهٔ 265–شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

غزل شمارهٔ 267–ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

غزل شمارهٔ 267–شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

غزل شمارهٔ 268–دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 146–آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147–آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148–لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 150–هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 152–خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 155–ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 160–زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 166–خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 169–ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 175–آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 179–آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 181–از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 182–درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 185–خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

غزل شمارهٔ 200–چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

غزل شمارهٔ 200–یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزل شمارهٔ 201–اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202–صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202–زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 205–چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 166خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 179آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 185خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

غزل شمارهٔ 200چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 214درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

غزل شمارهٔ 228چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

غزل شمارهٔ 237آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد

غزل شمارهٔ 239رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

غزل شمارهٔ 242دردا که یار جانب ما را نگه نداشت

غزل شمارهٔ 243تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان

غزل شمارهٔ 243معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر

غزل شمارهٔ 244دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون

غزل شمارهٔ 245گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

غزل شمارهٔ 248آن سنگدل چو پیش اسیران غم نشست

غزل شمارهٔ 249در بزم ما که می رود از نقل و جام بحث

غزل شمارهٔ 254ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

غزل شمارهٔ 254ز ایوان کاخ میکده آمد علی الصباح

غزل شمارهٔ 255چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز

غزل شمارهٔ 259نبود عروس ملک سزای کنار و بوس

غزل شمارهٔ 260ای بی لب توام به دهان قند ناب تلخ

غزل شمارهٔ 261ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

غزل شمارهٔ 263خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

غزل شمارهٔ 264زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

غزل شمارهٔ 265شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

غزل شمارهٔ 267ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

غزل شمارهٔ 267شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد

غزل شمارهٔ 268دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 152خوبان هزار و از همه مقصود من یکی ست

غزل شمارهٔ 155ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ای شهسوار حسن که جانم فدای توست

غزل شمارهٔ 160زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

غزل شمارهٔ 166خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

غزل شمارهٔ 169ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172باز این خمار در سرم از چشم مست کیست

غزل شمارهٔ 175آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست

غزل شمارهٔ 179آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

غزل شمارهٔ 181از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 182درویش را سرا سر کوی فنا بس است

غزل شمارهٔ 185خوش آن که وقت گل لب جویی گرفته است

غزل شمارهٔ 200چون نسخه جمال تو خالیست از غلط

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 214درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

غزل شمارهٔ 228چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

غزل شمارهٔ 237آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد