صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 328چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

7 اشعار

غزل شمارهٔ 329ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

7 اشعار

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

7 اشعار

غزل شمارهٔ 330دیده از جلوه بتان بستیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

7 اشعار

غزل شمارهٔ 331شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

7 اشعار

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 332عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333نی ماه منظری که نظربازیی کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

7 اشعار

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

7 اشعار

غزل شمارهٔ 334خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

7 اشعار

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

7 اشعار

غزل شمارهٔ 335به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

7 اشعار

غزل شمارهٔ 336مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

7 اشعار

غزل شمارهٔ 336یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

7 اشعار

غزل شمارهٔ 337خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 337برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 338ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

7 اشعار

غزل شمارهٔ 338بی رخت چون به چمن راه کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

7 اشعار

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

6 اشعار

غزل شمارهٔ 339هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

7 اشعار

غزل شمارهٔ 340دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 341ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

7 اشعار

غزل شمارهٔ 341ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

7 اشعار

غزل شمارهٔ 342تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

7 اشعار

غزل شمارهٔ 342یار نی روی به گلشن چه کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

7 اشعار

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

9 اشعار

غزل شمارهٔ 343مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 344تا دلم را پا در آن کو بسته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

7 اشعار

غزل شمارهٔ 344از در صومعه آن به که قدم بازکشیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345در ره تو ز دیده پا کردم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 346کدام سر که درین آستانه خاک نشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

7 اشعار

غزل شمارهٔ 346به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

7 اشعار

غزل شمارهٔ 347چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

7 اشعار

غزل شمارهٔ 347دی تجربة المداد کردم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

7 اشعار

غزل شمارهٔ 348به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 348نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 349مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

7 اشعار

غزل شمارهٔ 349به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

9 اشعار

غزل شمارهٔ 350زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

7 اشعار

غزل شمارهٔ 350تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

7 اشعار

غزل شمارهٔ 351هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

7 اشعار

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

7 اشعار

غزل شمارهٔ 352جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

7 اشعار

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 328–دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 328–چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 329–تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 329–ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

غزل شمارهٔ 330–گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 330–دیده از جلوه بتان بستیم

غزل شمارهٔ 331–دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 331–شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332–دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 332–عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 333–رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 333–نی ماه منظری که نظربازیی کنم

غزل شمارهٔ 334–هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 334–خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

غزل شمارهٔ 335–هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 335–به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

غزل شمارهٔ 336–مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 336–یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

غزل شمارهٔ 337–خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 337–برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

غزل شمارهٔ 338–ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 338–بی رخت چون به چمن راه کنم

غزل شمارهٔ 339–چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 339–هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

غزل شمارهٔ 340–دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 340–چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 341–ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

غزل شمارهٔ 341–ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم

غزل شمارهٔ 342–تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

غزل شمارهٔ 342–یار نی روی به گلشن چه کنم

غزل شمارهٔ 343–ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 343–مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 344–تا دلم را پا در آن کو بسته شد

غزل شمارهٔ 344–از در صومعه آن به که قدم بازکشیم

غزل شمارهٔ 345–باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 345–در ره تو ز دیده پا کردم

غزل شمارهٔ 346–کدام سر که درین آستانه خاک نشد

غزل شمارهٔ 346–به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم

غزل شمارهٔ 347–چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

غزل شمارهٔ 347–دی تجربة المداد کردم

غزل شمارهٔ 348–به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

غزل شمارهٔ 348–نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 349–مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

غزل شمارهٔ 349–به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم

غزل شمارهٔ 350–زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

غزل شمارهٔ 350–تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 351–هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

غزل شمارهٔ 351–نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352–جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد

غزل شمارهٔ 352–به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 328–دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 328–چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 329–تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 329–ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

غزل شمارهٔ 330–گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 330–دیده از جلوه بتان بستیم

غزل شمارهٔ 331–دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 331–شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332–دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 332–عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 333–رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 333–نی ماه منظری که نظربازیی کنم

غزل شمارهٔ 334–هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 334–خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

غزل شمارهٔ 335–هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 335–به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

غزل شمارهٔ 336–مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 336–یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

غزل شمارهٔ 337–خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 337–برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

غزل شمارهٔ 338–ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 338–بی رخت چون به چمن راه کنم

غزل شمارهٔ 339–چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 339–هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

غزل شمارهٔ 340–دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 340–چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 328چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 329ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 330دیده از جلوه بتان بستیم

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 331شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 332عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 333رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 333نی ماه منظری که نظربازیی کنم

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 334خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 335به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

غزل شمارهٔ 336مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 336یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

غزل شمارهٔ 337خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 337برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

غزل شمارهٔ 338ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 338بی رخت چون به چمن راه کنم

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 339هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

غزل شمارهٔ 340دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 341ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

غزل شمارهٔ 341ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم

غزل شمارهٔ 342تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

غزل شمارهٔ 342یار نی روی به گلشن چه کنم

غزل شمارهٔ 343ساقیا اطراف باغ از سبزه تر تازه شد

غزل شمارهٔ 343مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

غزل شمارهٔ 344تا دلم را پا در آن کو بسته شد

غزل شمارهٔ 344از در صومعه آن به که قدم بازکشیم

غزل شمارهٔ 345باز خون دلم از دیده روان خواهد شد

غزل شمارهٔ 345در ره تو ز دیده پا کردم

غزل شمارهٔ 346کدام سر که درین آستانه خاک نشد

غزل شمارهٔ 346به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم

غزل شمارهٔ 347چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود

غزل شمارهٔ 347دی تجربة المداد کردم

غزل شمارهٔ 348به عزم گشت چو آن نازنین سوار شود

غزل شمارهٔ 348نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

غزل شمارهٔ 349مهر جمالش از دل دیوانه کی شود

غزل شمارهٔ 349به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم

غزل شمارهٔ 350زان پیشتر که میکده از ما تهی شود

غزل شمارهٔ 350تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

غزل شمارهٔ 351هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

غزل شمارهٔ 351نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

غزل شمارهٔ 352جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد

غزل شمارهٔ 352به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

غزل شمارهٔ 328دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

غزل شمارهٔ 328چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

غزل شمارهٔ 329تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

غزل شمارهٔ 329ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

غزل شمارهٔ 330گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

غزل شمارهٔ 330دیده از جلوه بتان بستیم

غزل شمارهٔ 331دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

غزل شمارهٔ 331شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

غزل شمارهٔ 332دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

غزل شمارهٔ 332عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

غزل شمارهٔ 333رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

غزل شمارهٔ 333نی ماه منظری که نظربازیی کنم

غزل شمارهٔ 334هرشب از زلف تو حال من پریشان‌تر بود

غزل شمارهٔ 334خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

غزل شمارهٔ 335هر شبم در سر خیال آن لب میگون بود

غزل شمارهٔ 335به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

غزل شمارهٔ 336مرا به کوی تو خواهم که خانه‌ای باشد

غزل شمارهٔ 336یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

غزل شمارهٔ 337خوش آنکه وصال تو میسر شده باشد

غزل شمارهٔ 337برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

غزل شمارهٔ 338ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

غزل شمارهٔ 338بی رخت چون به چمن راه کنم

غزل شمارهٔ 339چون برید از تن رگ جان آه دل آهسته شد

غزل شمارهٔ 339هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

غزل شمارهٔ 340دل با خیال آن لب میگون ز دست شد

غزل شمارهٔ 340چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

غزل شمارهٔ 341ز طاق ابروی تو پشت طاقتم خم شد

غزل شمارهٔ 341ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم

غزل شمارهٔ 342تا دامن آن تازه گل از دست برون شد

غزل شمارهٔ 342یار نی روی به گلشن چه کنم