صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

7 اشعار

غزل شمارهٔ 303دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

7 اشعار

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

7 اشعار

غزل شمارهٔ 304شدم در گوشه میخانه محرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

9 اشعار

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

7 اشعار

غزل شمارهٔ 305چون ز فیض رشحات نم باران قدم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

11 اشعار

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

7 اشعار

غزل شمارهٔ 306ایها الساقی ادر کأس المدام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

11 اشعار

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

7 اشعار

غزل شمارهٔ 307صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

7 اشعار

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

7 اشعار

غزل شمارهٔ 308بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

7 اشعار

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

7 اشعار

غزل شمارهٔ 309بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

7 اشعار

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

7 اشعار

غزل شمارهٔ 310من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

7 اشعار

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

7 اشعار

غزل شمارهٔ 311امر علی بالیات الخیام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

10 اشعار

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

7 اشعار

غزل شمارهٔ 312که گوید سلام من مستهام

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

7 اشعار

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

7 اشعار

غزل شمارهٔ 313بی تو دارم ز جدا مردن بیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

7 اشعار

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

7 اشعار

غزل شمارهٔ 314به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

7 اشعار

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

7 اشعار

غزل شمارهٔ 315وه که از پای درافکند غم آن پسرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

7 اشعار

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

8 اشعار

غزل شمارهٔ 316به خاک درت ریخت اشک امشبم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

7 اشعار

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 317دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

7 اشعار

غزل شمارهٔ 318چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

7 اشعار

غزل شمارهٔ 319هر آه جگرسوز که از سینه برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 319ایستاده به سر از آه دمادم دودم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 320ز خاکم چو خونین گیایی برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

7 اشعار

غزل شمارهٔ 320نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

7 اشعار

غزل شمارهٔ 321چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

7 اشعار

غزل شمارهٔ 321نشان پای سگانت که بر زمین بینم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

7 اشعار

غزل شمارهٔ 322به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

7 اشعار

غزل شمارهٔ 322خیزید حریفان که به میخانه درآییم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

7 اشعار

غزل شمارهٔ 323به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

7 اشعار

غزل شمارهٔ 323شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

7 اشعار

غزل شمارهٔ 325در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 325دردا که درآمد به درت پای به سنگم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 326دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

7 اشعار

غزل شمارهٔ 326چو دست بی تو بدین چشم اشکبار برم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

7 اشعار

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

7 اشعار

غزل شمارهٔ 327گناه عشق بتان گرچه ساخت نامه سیاهم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 303–حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 303–دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 304–جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 304–شدم در گوشه میخانه محرم

غزل شمارهٔ 305–آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 305–چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306–دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 306–ایها الساقی ادر کأس المدام

غزل شمارهٔ 307–لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 307–صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

غزل شمارهٔ 308–پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 308–بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

غزل شمارهٔ 309–خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 309–بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

غزل شمارهٔ 310–شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 310–من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

غزل شمارهٔ 311–لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 311–امر علی بالیات الخیام

غزل شمارهٔ 312–رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 312–که گوید سلام من مستهام

غزل شمارهٔ 313–یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 313–بی تو دارم ز جدا مردن بیم

غزل شمارهٔ 314–چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 314–به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

غزل شمارهٔ 315–مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 315–وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 316–از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 316–به خاک درت ریخت اشک امشبم

غزل شمارهٔ 317–چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 317–دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

غزل شمارهٔ 318–گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 318–چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم

غزل شمارهٔ 319–هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 319–ایستاده به سر از آه دمادم دودم

غزل شمارهٔ 320–ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 320–نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

غزل شمارهٔ 321–چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 321–نشان پای سگانت که بر زمین بینم

غزل شمارهٔ 322–به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 322–خیزید حریفان که به میخانه درآییم

غزل شمارهٔ 323–به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 323–شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غزل شمارهٔ 324–چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 324–ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

غزل شمارهٔ 325–در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 325–دردا که درآمد به درت پای به سنگم

غزل شمارهٔ 326–دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 326–چو دست بی تو بدین چشم اشکبار برم

غزل شمارهٔ 327–دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 327–گناه عشق بتان گرچه ساخت نامه سیاهم

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 303–حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 303–دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 304–جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 304–شدم در گوشه میخانه محرم

غزل شمارهٔ 305–آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 305–چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306–دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 306–ایها الساقی ادر کأس المدام

غزل شمارهٔ 307–لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 307–صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

غزل شمارهٔ 308–پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 308–بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

غزل شمارهٔ 309–خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 309–بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

غزل شمارهٔ 310–شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 310–من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

غزل شمارهٔ 311–لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 311–امر علی بالیات الخیام

غزل شمارهٔ 312–رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 312–که گوید سلام من مستهام

غزل شمارهٔ 313–یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 313–بی تو دارم ز جدا مردن بیم

غزل شمارهٔ 314–چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 314–به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

غزل شمارهٔ 315–مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 315–وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 303دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 304شدم در گوشه میخانه محرم

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 305چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 306ایها الساقی ادر کأس المدام

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 307صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 308بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 309بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 310من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 311امر علی بالیات الخیام

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 312که گوید سلام من مستهام

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 313بی تو دارم ز جدا مردن بیم

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 314به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 315وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 316به خاک درت ریخت اشک امشبم

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 317دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

غزل شمارهٔ 318گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

غزل شمارهٔ 318چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم

غزل شمارهٔ 319هر آه جگرسوز که از سینه برآید

غزل شمارهٔ 319ایستاده به سر از آه دمادم دودم

غزل شمارهٔ 320ز خاکم چو خونین گیایی برآید

غزل شمارهٔ 320نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

غزل شمارهٔ 321چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

غزل شمارهٔ 321نشان پای سگانت که بر زمین بینم

غزل شمارهٔ 322به چنگ غم دلم از ناله تنگ می‌آید

غزل شمارهٔ 322خیزید حریفان که به میخانه درآییم

غزل شمارهٔ 323به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

غزل شمارهٔ 323شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غزل شمارهٔ 324چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

غزل شمارهٔ 324ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

غزل شمارهٔ 325در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

غزل شمارهٔ 325دردا که درآمد به درت پای به سنگم

غزل شمارهٔ 326دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

غزل شمارهٔ 326چو دست بی تو بدین چشم اشکبار برم

غزل شمارهٔ 327دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

غزل شمارهٔ 327گناه عشق بتان گرچه ساخت نامه سیاهم

غزل شمارهٔ 303حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

غزل شمارهٔ 303دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

غزل شمارهٔ 304جان از آن لب‌ها حکایت می‌کند

غزل شمارهٔ 304شدم در گوشه میخانه محرم

غزل شمارهٔ 305آن مه به جانب سفر آهنگ می‌کند

غزل شمارهٔ 305چون ز فیض رشحات نم باران قدم

غزل شمارهٔ 306دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

غزل شمارهٔ 306ایها الساقی ادر کأس المدام

غزل شمارهٔ 307لعل لبت به لطف حکایت نمی‌کند

غزل شمارهٔ 307صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

غزل شمارهٔ 308پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

غزل شمارهٔ 308بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

غزل شمارهٔ 309خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

غزل شمارهٔ 309بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

غزل شمارهٔ 310شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

غزل شمارهٔ 310من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

غزل شمارهٔ 311لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

غزل شمارهٔ 311امر علی بالیات الخیام

غزل شمارهٔ 312رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

غزل شمارهٔ 312که گوید سلام من مستهام

غزل شمارهٔ 313یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

غزل شمارهٔ 313بی تو دارم ز جدا مردن بیم

غزل شمارهٔ 314چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

غزل شمارهٔ 314به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

غزل شمارهٔ 315مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

غزل شمارهٔ 315وه که از پای درافکند غم آن پسرم

غزل شمارهٔ 316از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

غزل شمارهٔ 316به خاک درت ریخت اشک امشبم

غزل شمارهٔ 317چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

غزل شمارهٔ 317دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم