غزل شمارهٔ 304

چنان مست است از آن دم جان آدم

که نشناسد از آن دم جان آدم

یکی مطرب همی‌خواهم در این دم

که نشناسد ز مستی زیر از بم

خداوندا مده آن یار را غم

مبادا قامت آن سرو را خم

چنان مستم چنان مستم من این دم

که حوا را بنشناسم ز آدم

دو منظور موافق روی در هم

همه کس دوست می‌دارند و، من هم

رفیق مهربان و یار همدم

همه کس دوست می‌دارند و من هم

بسی صورت بگردیدست عالم

وزین صورت بگردد عاقبت هم

دو امیرزاده در مصر بودند، یکی علم آموخت و دیگری مال اندوخت. عاقبة‌الاَمر آن یکی عَلّامهٔ عصر گشت و این یکی عزیزِ مصر شد.

پس این توانگر به چشمِ حقارت در فقیه نظر کردی و گفتی: من به سلطنت رسیدم و این همچنان در مَسْکَنَت بمانده است.

هر که بدی را بکشد خلق را از بلای او برهاند و او را از عذاب خدای عزَّ و جَلَّ.

پسندیده‌ست بخشایش ولیکن

چو دانستم که گردنده‌ست عالم

نیاید مرد را بنیاد محکم