Name: غزلیات
Author: حافظ

غزل شمارهٔ 201شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 202بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 203سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 204یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 205تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 207یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 208خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 210دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 211دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 212یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 213گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 214دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 215به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 216آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 217مسلمانان مرا وقتی دلی بود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 218در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 219کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 220از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 221چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 222از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 223هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 224خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 225ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 226ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 227گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 228گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 229بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 230اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 231گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 232بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 233دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 234چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 234

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 235زهی خجسته زمانی که یار بازآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 235

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 236اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 236

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 237نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 237

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 238جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 238

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 239رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 239

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 240ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 240

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 241معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 241

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 242بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 243بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 244معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 245الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 246عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 246

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 247صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 247

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 248ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 249ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 250روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 250

آڈیو

9 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206–پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207–یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211–دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212–یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218–در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223–هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 224–خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225–ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226–ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 227–گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

غزل شمارهٔ 228–گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

غزل شمارهٔ 229–بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 230–اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 231–گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

غزل شمارهٔ 232–بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

غزل شمارهٔ 233–دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید

غزل شمارهٔ 234–چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

غزل شمارهٔ 235–زهی خجسته زمانی که یار بازآید

غزل شمارهٔ 236–اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

غزل شمارهٔ 237–نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

غزل شمارهٔ 238–جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

غزل شمارهٔ 239–رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

غزل شمارهٔ 240–ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید

غزل شمارهٔ 241–معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید

غزل شمارهٔ 242–بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید

غزل شمارهٔ 243–بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

غزل شمارهٔ 244–معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید

غزل شمارهٔ 245–الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

غزل شمارهٔ 246–عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

غزل شمارهٔ 247–صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار

غزل شمارهٔ 248–ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر

غزل شمارهٔ 249–ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار

غزل شمارهٔ 250–روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر

انگریزی مترجمین

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206–پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207–یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211–دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212–یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215–به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217–مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218–در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219–کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221–چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222–از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223–هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 224–خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225–ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226–ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 201شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 224خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 227گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

غزل شمارهٔ 228گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

غزل شمارهٔ 229بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 230اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید

غزل شمارهٔ 231گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید

غزل شمارهٔ 232بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

غزل شمارهٔ 233دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید

غزل شمارهٔ 234چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید

غزل شمارهٔ 235زهی خجسته زمانی که یار بازآید

غزل شمارهٔ 236اگر آن طایرِ قدسی ز دَرَم بازآید

غزل شمارهٔ 237نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

غزل شمارهٔ 238جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

غزل شمارهٔ 239رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

غزل شمارهٔ 240ابرِ آذاری برآمد بادِ نوروزی وزید

غزل شمارهٔ 241معاشران ز حریفِ شبانه یاد آرید

غزل شمارهٔ 242بیا که رایتِ منصورِ پادشاه رسید

غزل شمارهٔ 243بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

غزل شمارهٔ 244معاشران! گره از زلفِ یار باز کنید

غزل شمارهٔ 245الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

غزل شمارهٔ 246عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

غزل شمارهٔ 247صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار

غزل شمارهٔ 248ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر

غزل شمارهٔ 249ای صبا نَکهَتی از خاکِ رَهِ یار بیار

غزل شمارهٔ 250روی بِنْمای و وجودِ خودم از یاد بِبَر

غزل شمارهٔ 201شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 215به کویِ میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟

غزل شمارهٔ 216آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 217مسلمانان مرا وقتی دلی بود

غزل شمارهٔ 218در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

غزل شمارهٔ 219کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

غزل شمارهٔ 220از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 221چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

غزل شمارهٔ 222از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

غزل شمارهٔ 223هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

غزل شمارهٔ 224خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرود

غزل شمارهٔ 225ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 227گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

غزل شمارهٔ 228گر من از باغِ تو یک میوه بچینم چه شود؟

غزل شمارهٔ 229بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 230اگر به بادهٔ مُشکین دلم کشد، شاید