وزنِ مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 15–ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟

O chaste beloved! Who draweth the fastening of the veil of thee? O bird of Paradise! grain and water, who giveth thee?

غزل شمارهٔ 29–ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟

With fancy for Thee, what desire for wine is ours? To the jar say: “Take thy head; for the jar-house is ruined.”

غزل شمارهٔ 38–بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندست

Without the sun of Thy cheek, light for my day, hath remained not And of my life, save the blackest night, aught hath remained not.

غزل شمارهٔ 40–اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز است

Thanks be to God that the door of the wine-tavern open, is. In such a way that, my face of supplication upon its door is.

غزل شمارهٔ 46–گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

The rose is in the bosom; wine in the hand; and the Beloved to my desire, On such a day, the world’s Sultan is my slave.

غزل شمارهٔ 69–کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست

غزل شمارهٔ 82–آن تُرکِ پَری چِهره که دوش اَز بَرِ ما رَفت

That Bold One of Angel-face who, last night, by me passed, What sin saw He that, by way of sin, He passed?

غزل شمارهٔ 89–یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

O Lord! devise a means, whereby in safety my Beloved May come back, and release me from the claw of reproach.

غزل شمارهٔ 109–دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

‘Tis a long time; and the Heart-possessor a message sent not; A letter, wrote not; and a salutation, sent not.

غزل شمارهٔ 110–پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد

Elderly of head, into my head youthful love, hath fallen: And that mystery that, in the heart, I concealed, out hath fallen.

غزل شمارهٔ 216–آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

غزل شمارهٔ 272–باز آی و دلِ تنگِ مرا مونس جان باش

غزل شمارهٔ 304–دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل

غزل شمارهٔ 325–گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

غزل شمارهٔ 334–گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

غزل شمارهٔ 371–ما درس سحر در ره میخانه نهادیم

غزل شمارهٔ 436–آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی

غزل شمارهٔ 475–گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 494–اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی