صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. حافظ
  2. »غزلیات
  3. »غزل شمارهٔ 15

غزل شمارهٔ 15

شاعر: حافظ

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ابت

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: کلارک
Toggle stanza 1
11
ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

O chaste beloved! Who draweth the fastening of the veil of thee? O bird of Paradise! grain and water, who giveth thee?

22
خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟

Went sleep from my eye in this liver-consuming thought Whose bosom is the dwelling and sleeping place of thee

33
درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

Tue darvish, thou askest not! and I fear that there is Neither thought of his forgiveness, nor care for his punishment, to thee.

44
راه دل عشّاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

That eye of intoxication struck the path of the lover’s heart: From this way, ‘tis manifest that wine is intoxicated of thee.

55
تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

The great arrow of a glance that, at my heart, thou castedest, missed: Let us see what designeth the good judgement of thee.

66
هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جَنابت

The wail and plaint that I made, all thou heardest not: O idol! ‘tis manifest that lofty is the station of thee.

77
دور است سر آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت

In this desert, the water pool is far. Keep sense, So that the creatures of the desert, may not, with the mirage, deceive thee.

88
تا در ره پیری به چه آیین رَوی ای دل
باری به غلط صرف شد ایّامِ شبابت

O heart! while in the path of old age, by what way goest thou? In mistake, all at once, became expended the season of youth of thee.

99
ای قصرِ دل‌افروز که منزلگهِ انسی
یا رب مَکُناد آفتِ ایّام، خرابت

O thou heart-kindling palace that art the dwelling of affection, O Lord! ruined, let not the calamity of time make thee.

1010
حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت

Hafez is not a slave who fleeth from his master, Show a little kindness; come back; for I am ruined through reproach of thee.

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب

گفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 14

اگلی نظم

خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت

به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 16

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00