وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 7–صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را

O Sufi! come; for bright is the mirror of the cup: That thou mayst see the brightness of the wine of ruby hue.

غزل شمارهٔ 11–ساقی به نورِ باده برافروز جامِ ما

Saki! with the light of wine, up-kindle the cup of ours. Minstrel! speak, saying: “The world’s work hath gone to the desire of ours.”

غزل شمارهٔ 30–زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

With a single hair of its, a thousand hearts, the tress bound, The path of a thousand remedies bound.

غزل شمارهٔ 33–خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است

To him that hath chosen solitude, of the spectacle is what need? When the street of the Beloved is, of the desert is what need?

غزل شمارهٔ 39–باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟

Of the cypress and the pine, what need hath my garden? Our box-tree nurtured in the shade, is less than who?

غزل شمارهٔ 59–دارم امید عاطفتی از جناب دوست

Of a great favor from the threshold of the Friend, hope mine is; A great sin I have done; of His pardon hope mine, is.

غزل شمارهٔ 60–آن پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوست

That envoy, who arrived from the country of the Friend; And brought the amulet of life from the dark writing of the Friend.

غزل شمارهٔ 63–رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست

Thy face, none hath seen; and a thousand watchers are Thine, Still in the rosebud, Thine many a nightingale is.

غزل شمارهٔ 65–خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟

More pleasant than the pleasure and the enjoyment of the garden and the spring is what? Where is the Said? Say: “The cause of our waiting is what?”

غزل شمارهٔ 72–راهی‌ست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست

Love’s path is Path whereof the shore is none: And there, unless they surrender their soul, remedy is none.

غزل شمارهٔ 78–دیدی که یار، جُز سَرِ جور و سِتَم نَداشت

Thou sawest that, save the desire of violence and of tyranny, my beloved aught had not. He shattered the covenant; and, on account of our grief, grief had not.

غزل شمارهٔ 84–ساقی بیار باده که ماهِ صیام رفت

O Saki! bring wine; for the fasting month hath passed. Give the goblet; for the season of name and fame hath passed.

غزل شمارهٔ 86–ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

Saki! come; for the true Beloved hath taken up the veil, The work of the lamp of the Khilvatis again kindled.

غزل شمارهٔ 87–حُسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت

By concord with darkish beauty, the world Thy beauty took. Yes; by concord, the world one can take.

غزل شمارهٔ 90–ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

O lapwing of the east wind! to Saba, I send thee: Behold from where to where, I send thee!

غزل شمارهٔ 91–ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

O hidden from sight! to God, I entrust, thee. Thou consumedest my soul; yet with heart, friend I hold thee.

غزل شمارهٔ 100–دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

Yesterday, the Pir, the wine-seller whose mention be for good! Said: “Drink wine; and, from recollection, take the heart’s grief.”

غزل شمارهٔ 102–دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد

Last night, the news of the beloved, journey-made, gave the wind: To the wind, I also give my heart. Whatever it be-be.

غزل شمارهٔ 133–صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد

The Sufi laid the snare; and open, the cover of his box, made. With the sky sorcery-playing, the structure of deceit, he made.

غزل شمارهٔ 139–رو بر رَهَش نهادم و بر من گذر نکرد

On her path, I laid my face; and by me passing, she made not. I hoped for a hundred kindnesses; yet one glance, she made not.

غزل شمارهٔ 140–دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد

The Heart-Ravisher departed; and hint to those heart-gone made not: Of the companion of the city; and of the friend of the journey, recollection He made not.

غزل شمارهٔ 180–ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

O thou whose pistachio, laugheth at the tale of candy! I am desirous. For God’s sake, one sweet smile, smile.

غزل شمارهٔ 186–گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند

If lawful the need of profligates, the wine-seller maketh, His sin, God forgiveth; and, repelling of calamity maketh.

غزل شمارهٔ 196–آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

Those Mursheds, who, with their glance alchemy of the dust make, At us, eye-cornering, do they make?

غزل شمارهٔ 198–گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟

I said: “Me, prosperous, Thy mouth and lip, when do they make?” He said: “By my eye whatever thou sayest even so do they make.”

غزل شمارهٔ 200–دانی که چنگ و عود چه تَقریر می‌کنند؟

Thou knowest what tale that the harp and the lyre make? Secretly drink ye wine that thee precious they may make.

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

غزل شمارهٔ 220–از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

غزل شمارهٔ 225–ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود

غزل شمارهٔ 226–ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود

غزل شمارهٔ 229–بخت از دهانِ دوست نشانم نمی‌دهد

غزل شمارهٔ 243–بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید

غزل شمارهٔ 246–عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

غزل شمارهٔ 253–ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر

غزل شمارهٔ 254–دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبور

غزل شمارهٔ 260–ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز

غزل شمارهٔ 275–صوفی گُلی بچین و مُرَقَّع به خار بخش

غزل شمارهٔ 285–در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش

غزل شمارهٔ 291–ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش

غزل شمارهٔ 312–بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم

غزل شمارهٔ 313–بازآی ساقیا که هواخواهِ خدمتم

غزل شمارهٔ 320–دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم

غزل شمارهٔ 321–هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

غزل شمارهٔ 329–جوزا سَحَر نهادْ حمایل برابرم

غزل شمارهٔ 338–من دوستدارِ رویِ خوش و مویِ دلکَشَم

غزل شمارهٔ 343–چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

غزل شمارهٔ 351–حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم

غزل شمارهٔ 353–من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 362–دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم

غزل شمارهٔ 364–ما بی‌غمانِ مست دل از دست داده‌ایم