صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. حافظ
  2. »غزلیات
  3. »غزل شمارهٔ 180

غزل شمارهٔ 180

شاعر: حافظ

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ند

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 6

صنف: غزل

انگریزی ترجمہ: کلارک
Toggle stanza 1
1

O thou whose pistachio, laugheth at the tale of candy! I am desirous. For God’s sake, one sweet smile, smile.

2

With thy stature, the Tuba tree cannot boast: By this tale, I pass. For long, becometh the matter.

3

Thou wishest not that a river of blood should gush from thy eye? On the constancy of society of rosy ones, bind not thy heart.

4

If sullenness thou display; or if reproach, thou make, The allied friend of the man, self-approving, we are not.

5

Of the perturbation of my state, acquainted how becometh That one, whose heart captive to this noose became not?

6

Brisk is the market of desire. Where is that candle-face? So that, on the ruddy fire of his face, soul and heart, I may make rue.

7

Wherever our lover shows His sweet smile, Who will be thou pistachio, for God’s sake smile not!

8

Hafez! The glance of the saucy ones, thou abandonest not: Knowest thou where thy place is Khwarazm, or Khojand?

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند

چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 179

اگلی نظم

بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد

حافظ»غزلیات»غزل شمارهٔ 181

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند

جانند یا فرشته و یا روح اعظمند

امیرخسرو دهلوی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 852

می گفت دی خطیب که خواهم نشان شاه

تا اسب من ز ایلچیان کم کشد گزند

جامی»دیوان اشعار»قطعات»شمارهٔ 49

ما خسته خاطریم و دل افگار و دردمند

زان یار جنگجوی و نگار جفاپسند

جامی»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 261

این ابلهان که بی‌‌سببی دشمن منند

بس بُلفضول و یافه‌درای و زَنَخ زنند

سنایی»دیوان اشعار»قصاید»قصیدهٔ شمارهٔ 46 - در مذمت دشمنان و جاهلان

از آفتاب چاشنی صبح شد بلند

عمر دوباره یافت ز راه گداز قند

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 4154

وقت است نوبهار در عیش وا کند

باغ از شکوفه خنده دندان نما کند

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 4173

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00