صداکار زهرا شیبانی کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 1–اَلا یا اَیُّهَا السّاقی اَدِرْ کَأسَاً و ناوِلْها

Ho! O Saki, pass around and offer the bowl: For love at first appeared easy, but difficulties have occurred.

غزل شمارهٔ 2–صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟

The rectitude of work, where? and, I ruined where? Behold the distance of the Path, from where to where?

غزل شمارهٔ 4–صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

O breeze! with softness speak to the beautiful fawn, Saying: Thou hast given to us desire for the mountain and the desert.

غزل شمارهٔ 7–صوفی بیا که آیِنِه، صافی‌ست جام را

O Sufi! come; for bright is the mirror of the cup: That thou mayst see the brightness of the wine of ruby hue.

غزل شمارهٔ 8–ساقیا برخیز و دَردِه جام را

O Saki! arise; and give the cup: Strew dust on the head of the grief of time.

غزل شمارهٔ 22–چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست

O Heart-ravisher! thou art not a speech-recognizer. Here, the fault is: When thou hearest the speech of people of heart speak not saying: “A fault it is.”

غزل شمارهٔ 36–تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادست

Since thy tress-tip, into the power of the breeze, fell, My distraught heart, into two pieces on account of grief, fell.

غزل شمارهٔ 53–منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است

Such a one am I that the tavern-corner is the cloister of mine: The prayer from the Pir of Moghan is the morning task of mine.

غزل شمارهٔ 54–ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون است

From weeping, the pupil of my eye seated in blood is, Behold the state of men in search of Thee, how it is.

غزل شمارهٔ 55–خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است

The curve of Thy tress is the snare of infidelity and of Faith: This matter is a little from His work-shop.

غزل شمارهٔ 109–دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

‘Tis a long time; and the Heart-possessor a message sent not; A letter, wrote not; and a salutation, sent not.

غزل شمارهٔ 122–هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد

Every one, who regardeth the people of fidelity, Him, in every state, from calamity God preserveth.

غزل شمارهٔ 183–دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند

غزل شمارهٔ 291–ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویش

غزل شمارهٔ 359–خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

غزل شمارهٔ 360–گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم