صداکار سعیده طاهری کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 122–هر آن‌که جانِبِ اَهْلِ خُدا نگه دارد

Every one, who regardeth the people of fidelity, Him, in every state, from calamity God preserveth.

غزل شمارهٔ 165–مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

As for me, out of my head, love for those dark of eye will not go: This is the sky’s decree; and other way, it will not be.

غزل شمارهٔ 166–روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد

“The day of separation from, and the night of disunion with, the Beloved is ended:” This omen, I cast; the star passed; and the work of grief is ended.

غزل شمارهٔ 169–یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟

Friendship in none, I perceive. To friends what hath happened? Friendship ended when? To friends what hath happened?

غزل شمارهٔ 177–نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

Not every beloved one that up-kindleth his face the work of a heart-ravisher knoweth. Not every one who maketh the mirror, the work of a Eskandar knoweth.

غزل شمارهٔ 187–دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد

O heart! Consume. For deeds thy consuming maketh: The repelling of a hundred calamities, the midnight supplication maketh.

غزل شمارهٔ 354–به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم

غزل شمارهٔ 369–ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم