صداکار اهورا هورخش کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 2–صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟

The rectitude of work, where? and, I ruined where? Behold the distance of the Path, from where to where?

غزل شمارهٔ 8–ساقیا برخیز و دَردِه جام را

O Saki! arise; and give the cup: Strew dust on the head of the grief of time.

غزل شمارهٔ 27–در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست

Into the Magian’s cloister, came my Friend a goblet in His hand: With wine intoxicated, He with his eye intoxicated the wine-dirnkers.

غزل شمارهٔ 30–زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست

With a single hair of its, a thousand hearts, the tress bound, The path of a thousand remedies bound.

غزل شمارهٔ 34–رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

The chamber of vision of my eye is the dwelling of Thine: Show courtesy, and alight, for this house is the House of Thine.

غزل شمارهٔ 37–بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست

Come! For most unstable is the foundation of the Palace of Hope: Bring the cup; for the foundation of Life is on the wind.

غزل شمارهٔ 53–منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است

Such a one am I that the tavern-corner is the cloister of mine: The prayer from the Pir of Moghan is the morning task of mine.

غزل شمارهٔ 61–صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوست

O Breeze! If thy path should chance by the Land of the Friend. Bring a fragrant waft of air from the beperfumed tress of the Friend.

غزل شمارهٔ 65–خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟

More pleasant than the pleasure and the enjoyment of the garden and the spring is what? Where is the Said? Say: “The cause of our waiting is what?”

غزل شمارهٔ 69–کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست

غزل شمارهٔ 112–آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد

Who, to thy cheek, the hue of the rose and of the wild rose gave, To me, miserable, patience and ease, can give.

غزل شمارهٔ 342–حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

غزل شمارهٔ 346–من نه آن رندم که تَرکِ شاهد و ساغر کنم