غزلیات

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

7 اشعار

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

9 اشعار

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

7 اشعار

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

7 اشعار

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

7 اشعار

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

8 اشعار

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

7 اشعار

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

7 اشعار

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

7 اشعار

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

7 اشعار

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

8 اشعار

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

7 اشعار

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

7 اشعار

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

9 اشعار

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

7 اشعار

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

6 اشعار

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

7 اشعار

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

7 اشعار

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

7 اشعار

غزل شمارهٔ 133مرا نیست بر خوردن باده باعث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

7 اشعار

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

7 اشعار

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

9 اشعار

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

7 اشعار

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 144زاده عشقی هم ازو خواه زاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

7 اشعار

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

7 اشعار

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104–به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105–یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106–چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107–آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108–مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109–ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110–نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111–سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112–چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113–هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114–بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115–رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116–سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118–دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119–به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120–یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124–ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126–به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127–چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128–جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129–دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130–یار دروغ وعده بیباک من کجاست

غزل شمارهٔ 131–آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 132–جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 133–مرا نیست بر خوردن باده باعث

غزل شمارهٔ 134–می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135–یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136–چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137–به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138–ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139–قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140–هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141–برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142–می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143–خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144–زاده عشقی هم ازو خواه زاد

غزل شمارهٔ 145–نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 146–آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147–آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148–لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 149–جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150–هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102–آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103–با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104–به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105–یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106–چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107–آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108–مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109–ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110–نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111–سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112–چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113–هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114–بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115–رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116–سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117–وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118–دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119–به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120–یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121–شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122–ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123–برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124–ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125–هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126–به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست

غزل شمارهٔ 131آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

غزل شمارهٔ 132جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

غزل شمارهٔ 133مرا نیست بر خوردن باده باعث

غزل شمارهٔ 134می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

غزل شمارهٔ 135یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

غزل شمارهٔ 136چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

غزل شمارهٔ 137به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

غزل شمارهٔ 138ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

غزل شمارهٔ 139قد بدا نور فالق الاصباح

غزل شمارهٔ 140هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

غزل شمارهٔ 141برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

غزل شمارهٔ 142می رسد از دولت عشقم مدد

غزل شمارهٔ 143خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

غزل شمارهٔ 144زاده عشقی هم ازو خواه زاد

غزل شمارهٔ 145نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

غزل شمارهٔ 146آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

غزل شمارهٔ 147آنان که در فسون محبت فسانه اند

غزل شمارهٔ 148لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

غزل شمارهٔ 149جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

غزل شمارهٔ 150هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

غزل شمارهٔ 101یار بر دیده راه کرد و گذشت

غزل شمارهٔ 102آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

غزل شمارهٔ 103با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

غزل شمارهٔ 104به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

غزل شمارهٔ 105یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

غزل شمارهٔ 106چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

غزل شمارهٔ 107آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

غزل شمارهٔ 108مردم چشمم ز تو خالی بس است

غزل شمارهٔ 109ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

غزل شمارهٔ 110نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

غزل شمارهٔ 111سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

غزل شمارهٔ 112چون تو ماهی در همه آفاق نیست

غزل شمارهٔ 113هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

غزل شمارهٔ 114بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

غزل شمارهٔ 115رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

غزل شمارهٔ 116سرو گل اندام من طرف کله برشکست

غزل شمارهٔ 117وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

غزل شمارهٔ 118دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

غزل شمارهٔ 119به باغم بی رخت تسکین محال است

غزل شمارهٔ 120یا از زبان دوست شنو داستان دوست

غزل شمارهٔ 121شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

غزل شمارهٔ 122ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

غزل شمارهٔ 123برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

غزل شمارهٔ 124ترک شیرین شمایلی که مراست

غزل شمارهٔ 125هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

غزل شمارهٔ 126به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

غزل شمارهٔ 127چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

غزل شمارهٔ 128جلوه حسن تو کجاست که نیست

غزل شمارهٔ 129دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

غزل شمارهٔ 130یار دروغ وعده بیباک من کجاست