غزلیات

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

7 اشعار

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

7 اشعار

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

9 اشعار

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

7 اشعار

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

7 اشعار

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

7 اشعار

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

7 اشعار

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

6 اشعار

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

7 اشعار

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

8 اشعار

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

8 اشعار

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

7 اشعار

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

7 اشعار

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

9 اشعار

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

7 اشعار

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

7 اشعار

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

7 اشعار

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

8 اشعار

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

7 اشعار

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

7 اشعار

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

7 اشعار

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

7 اشعار

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 181به هر خانه کان نازنین می نماید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

9 اشعار

غزل شمارهٔ 182ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

9 اشعار

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

9 اشعار

غزل شمارهٔ 184اگر از عشق همراهی نباشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

7 اشعار

غزل شمارهٔ 185می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

7 اشعار

غزل شمارهٔ 186خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

7 اشعار

غزل شمارهٔ 187دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

7 اشعار

غزل شمارهٔ 188بی تو جان زندگی نمی خواهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

7 اشعار

غزل شمارهٔ 189بوی آن آشنا که می آرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

7 اشعار

غزل شمارهٔ 190هر مست که می به دست گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 192تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

7 اشعار

غزل شمارهٔ 193به بزم وصل ما و من نگنجد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

7 اشعار

غزل شمارهٔ 194ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

7 اشعار

غزل شمارهٔ 195یار رفت و خیربادی هم نکرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

7 اشعار

غزل شمارهٔ 196شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

7 اشعار

غزل شمارهٔ 197چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

7 اشعار

غزل شمارهٔ 198دمبدم دیده که خون می ریزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

7 اشعار

غزل شمارهٔ 199ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153–حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160–پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161–چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162–ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163–صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164–یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165–به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166–کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173–گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174–گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175–عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176–به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177–نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178–نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179–هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180–دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 181–به هر خانه کان نازنین می نماید

غزل شمارهٔ 182–ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

غزل شمارهٔ 183–دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 184–اگر از عشق همراهی نباشد

غزل شمارهٔ 185–می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

غزل شمارهٔ 186–خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

غزل شمارهٔ 187–دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند

غزل شمارهٔ 188–بی تو جان زندگی نمی خواهد

غزل شمارهٔ 189–بوی آن آشنا که می آرد

غزل شمارهٔ 190–هر مست که می به دست گیرد

غزل شمارهٔ 191–دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

غزل شمارهٔ 192–تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

غزل شمارهٔ 193–به بزم وصل ما و من نگنجد

غزل شمارهٔ 194–ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

غزل شمارهٔ 195–یار رفت و خیربادی هم نکرد

غزل شمارهٔ 196–شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

غزل شمارهٔ 197–چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

غزل شمارهٔ 198–دمبدم دیده که خون می ریزد

غزل شمارهٔ 199–ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند

غزل شمارهٔ 200–یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 151–دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152–چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153–حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154–به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155–کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156–ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157–ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158–هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159–خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160–پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161–چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162–ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163–صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164–یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165–به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166–کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167–هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168–محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169–به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170–صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171–با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172–ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173–گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174–گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175–عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176–به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 181به هر خانه کان نازنین می نماید

غزل شمارهٔ 182ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 184اگر از عشق همراهی نباشد

غزل شمارهٔ 185می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

غزل شمارهٔ 186خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

غزل شمارهٔ 187دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند

غزل شمارهٔ 188بی تو جان زندگی نمی خواهد

غزل شمارهٔ 189بوی آن آشنا که می آرد

غزل شمارهٔ 190هر مست که می به دست گیرد

غزل شمارهٔ 191دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

غزل شمارهٔ 192تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

غزل شمارهٔ 193به بزم وصل ما و من نگنجد

غزل شمارهٔ 194ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

غزل شمارهٔ 195یار رفت و خیربادی هم نکرد

غزل شمارهٔ 196شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

غزل شمارهٔ 197چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

غزل شمارهٔ 198دمبدم دیده که خون می ریزد

غزل شمارهٔ 199ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد