صنفِ غزل میں عطار کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 303

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 305

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 308

آڈیو

23 اشعار

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

آڈیو

21 اشعار

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 332چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 333کسی کو خویش بیند بنده نبود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 334با لب لعلت سخن در جان رود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 335دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 336تا سر زلف تو درهم می‌رود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 337چه سازی سرای و چه گویی سرود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 338گر نسیم یوسفم پیدا شود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 339هر گدایی مرد سلطان کی شود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

آڈیو

19 اشعار

غزل شمارهٔ 340چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 341هر که صید چون تو دلداری شود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 342یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 343ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 344هرچه در هر دو جهان جانان نمود

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

آڈیو

21 اشعار

غزل شمارهٔ 345رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 346گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 347برق عشق از آتش و از خون جهد

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 348زلف را چون به قصد تاب دهد

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 349یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 350هر که را ذوق دین پدید آید

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 351یا دست به زیر سنگم آید

عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

آڈیو

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 302–چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303–هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304–آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305–هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306–دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307–هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308–عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309–زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310–گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311–چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312–دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313–سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314–عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315–اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316–آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317–دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318–قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319–هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320–شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321–آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322–عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323–آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324–عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325–آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326–هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327–هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328–زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329–هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330–هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331–مرد یک موی تو فلک نبود

غزل شمارهٔ 332–چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

غزل شمارهٔ 333–کسی کو خویش بیند بنده نبود

غزل شمارهٔ 334–با لب لعلت سخن در جان رود

غزل شمارهٔ 335–دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

غزل شمارهٔ 336–تا سر زلف تو درهم می‌رود

غزل شمارهٔ 337–چه سازی سرای و چه گویی سرود

غزل شمارهٔ 338–گر نسیم یوسفم پیدا شود

غزل شمارهٔ 339–هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ 340–چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ 341–هر که صید چون تو دلداری شود

غزل شمارهٔ 342–یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 343–ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

غزل شمارهٔ 344–هرچه در هر دو جهان جانان نمود

غزل شمارهٔ 345–رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

غزل شمارهٔ 346–گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

غزل شمارهٔ 347–برق عشق از آتش و از خون جهد

غزل شمارهٔ 348–زلف را چون به قصد تاب دهد

غزل شمارهٔ 349–یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 350–هر که را ذوق دین پدید آید

غزل شمارهٔ 351–یا دست به زیر سنگم آید

صنفِ غزل میں عطار کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 302–چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303–هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304–آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305–هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306–دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307–هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308–عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309–زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310–گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311–چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312–دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313–سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314–عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315–اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316–آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317–دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318–قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319–هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320–شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321–آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322–عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323–آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324–عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325–آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326–هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327–هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود

غزل شمارهٔ 332چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

غزل شمارهٔ 333کسی کو خویش بیند بنده نبود

غزل شمارهٔ 334با لب لعلت سخن در جان رود

غزل شمارهٔ 335دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

غزل شمارهٔ 336تا سر زلف تو درهم می‌رود

غزل شمارهٔ 337چه سازی سرای و چه گویی سرود

غزل شمارهٔ 338گر نسیم یوسفم پیدا شود

غزل شمارهٔ 339هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ 340چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ 341هر که صید چون تو دلداری شود

غزل شمارهٔ 342یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 343ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

غزل شمارهٔ 344هرچه در هر دو جهان جانان نمود

غزل شمارهٔ 345رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

غزل شمارهٔ 346گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

غزل شمارهٔ 347برق عشق از آتش و از خون جهد

غزل شمارهٔ 348زلف را چون به قصد تاب دهد

غزل شمارهٔ 349یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 350هر که را ذوق دین پدید آید

غزل شمارهٔ 351یا دست به زیر سنگم آید

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود