غزل شمارهٔ 325

شاعر: عطار

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

قافیہ: انبود

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

آنرا که ز وصل او نشان بود

دل گم شدگیش جاودان بود

آری چو بتافت شمع خورشید

گر بود ستاره‌ای نهان بود

نتواند رفت قطره در بحر

چون بحر به جای او روان بود

بحری که اگرچه موج‌ها زد

اما همه عمر همچنان بود

هر دم بنمود صد جهان لیک

نتوان گفتن که یک جهان بود

زیرا که شد آمدی که افتاد

پندار خیال یا گمان بود

گر بود نمود فرع غیری

لاغیری دان که بس عیان بود

زانجا که حیات لعب و لهوست

بازی خیال در میان بود

هرگاه که این خیال برخاست

هر عیب که بود عیب‌دان بود

1010

چون هست حقیقت همه بحر

پس قطره و بحر هم‌عنان بود

1111

خورشید رخش بتافت ناگاه

هر ذره که بود دیده‌بان بود

1212

در هر دل ذره‌ای محقر

گویی تو که صد هزار جان بود

1313

هر ذره اگرچه صد نشان داشت

چون در نگریست بی‌نشان بود

1414

چون پرتو ذره‌ای چنین است

چه جای زمین و آسمان بود

1515

طاوس رخش چو جلوه‌ای کرد

ذرات جهان هم آشیان بود

1616

در پیش چنان جمال یکدم

در هر دو جهان که را امان بود

1717

جانا برهان مرا ز من زانک

از خویش مرا بسی زیان بود

1818

جان کاستن است بی تو بودن

خود بی تو چگونه می‌توان بود

1919

عطار دمی اگر ز خود رست

گویی شب و روز کامران بود

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

زلف تو که فتنهٔ جهان بود

جانم بربود و جای آن بود

عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 328

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور