غزل شمارهٔ 319

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قافیہ: ابود

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

هر که سرگردان این سودا بود

از دو عالم تا ابد یکتا بود

هر که نادیده در اینجا دم زند

چو حدیث مرد نابینا بود

کی تواند بود مرد راهبر

هر که او همچون زنان رعنا بود

راهبر تا درگه حق گام گام

هم بره بینا و هم دانا بود

هر که او را دیده بینا شد به کل

در وجود خویش نابینا بود

دیده آن دارد که اسرار دو کون

ذره ذره بر دلش صحرا بود

جملهٔ عالم به دریا اندرند

فرخ آنکس کاندرو دریا بود

تا تو در بحری ندارد کار نور

بحر در تو نور کار اینجا بود

قطرهٔ بحرت اگر در دل فتاد

قطره نبود لؤلؤ لالا بود

1010

هر که در دریاست تر دامن بود

وانکه دریا اوست او از ما بود

1111

تا تو دربند خودی خود را بتی

بت‌پرستی از تو کی زیبا بود

1212

تا گرفتاری تو در عقل لجوج

از تو این سودا همه سودا بود

1313

مرد ره آن است کز لایعقلی

در صف مستان سر غوغا بود

1414

گوی آنکس می‌برد در راه عشق

کو چو گویی بی سر و بی پا بود

1515

آن کس آزادی گرفت از مردمان

کو میان مردمان رسوا بود

1616

هر که چون عطار فارغ شد ز خلق

دی و امروزش همه فردا بود

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور