غزل شمارهٔ 345

ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

چون بگذرد بهار و پشیمان شوی چه سود

شاخی برآمد از بر شاخ درخت تود

تاخی ز مشک و شاخ ز عنبر درخت عود

آتش پریر گفت نهانی به گوش دود

کز من نمی‌شکیبد و با من خوش است عود

خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

شفتالوی بدزدم او خود نخفته بود

انسان که رخ ز غازهٔ تهذیب بر فروخت

خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود