صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 478فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

7 اشعار

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

8 اشعار

غزل شمارهٔ 479نهادی لعل رخشان بر بناگوش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 479

7 اشعار

غزل شمارهٔ 479ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 479

7 اشعار

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

7 اشعار

غزل شمارهٔ 480هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

7 اشعار

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

7 اشعار

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

7 اشعار

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

9 اشعار

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

7 اشعار

غزل شمارهٔ 483من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 483

7 اشعار

غزل شمارهٔ 483چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 483

7 اشعار

غزل شمارهٔ 484کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 484

7 اشعار

غزل شمارهٔ 484در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 484

7 اشعار

غزل شمارهٔ 485آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 485

7 اشعار

غزل شمارهٔ 485بپوش خط بناگوش نازنین کسی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 485

9 اشعار

غزل شمارهٔ 486دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 486

7 اشعار

غزل شمارهٔ 486بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 486

7 اشعار

غزل شمارهٔ 487خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 487

7 اشعار

غزل شمارهٔ 487نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 487

9 اشعار

غزل شمارهٔ 488شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

7 اشعار

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

7 اشعار

غزل شمارهٔ 489سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 489

7 اشعار

غزل شمارهٔ 489ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 489

7 اشعار

غزل شمارهٔ 490رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 490

7 اشعار

غزل شمارهٔ 490ای سپهر از هجر یارم سوختی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 490

7 اشعار

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

7 اشعار

غزل شمارهٔ 491دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

7 اشعار

غزل شمارهٔ 492شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 492

7 اشعار

غزل شمارهٔ 492ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 492

7 اشعار

غزل شمارهٔ 493سر من کاش بودی خاک راهش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 493

7 اشعار

غزل شمارهٔ 493دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 493

7 اشعار

غزل شمارهٔ 494نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 494

7 اشعار

غزل شمارهٔ 495رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 495

7 اشعار

غزل شمارهٔ 496دل من که بس مبتلا بینمش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 496

7 اشعار

غزل شمارهٔ 497تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 497

7 اشعار

غزل شمارهٔ 498مدار آینه را در صفا برابر خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 498

7 اشعار

غزل شمارهٔ 499هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 499

7 اشعار

غزل شمارهٔ 500زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 500

7 اشعار

غزل شمارهٔ 501من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 501

7 اشعار

غزل شمارهٔ 502چند فروزم چراغ از علم آه خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 502

7 اشعار

غزل شمارهٔ 503کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 503

7 اشعار

غزل شمارهٔ 504چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 504

7 اشعار

غزل شمارهٔ 505بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 505

7 اشعار

غزل شمارهٔ 506دلا ملازم رندان دردکش می باش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 506

7 اشعار

غزل شمارهٔ 507بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 507

7 اشعار

غزل شمارهٔ 508هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 508

5 اشعار

غزل شمارهٔ 509ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 509

7 اشعار

غزل شمارهٔ 510چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 510

7 اشعار

غزل شمارهٔ 511ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 511

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 478–فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

غزل شمارهٔ 478–دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 479–نهادی لعل رخشان بر بناگوش

غزل شمارهٔ 479–ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

غزل شمارهٔ 480–آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 480–هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

غزل شمارهٔ 481–آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481–سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482–گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 482–مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 483–من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

غزل شمارهٔ 483–چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

غزل شمارهٔ 484–کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

غزل شمارهٔ 484–در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

غزل شمارهٔ 485–آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

غزل شمارهٔ 485–بپوش خط بناگوش نازنین کسی

غزل شمارهٔ 486–دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

غزل شمارهٔ 486–بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

غزل شمارهٔ 487–خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

غزل شمارهٔ 487–نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

غزل شمارهٔ 488–شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

غزل شمارهٔ 488–ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 489–سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

غزل شمارهٔ 489–ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

غزل شمارهٔ 490–رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

غزل شمارهٔ 490–ای سپهر از هجر یارم سوختی

غزل شمارهٔ 491–آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 491–دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

غزل شمارهٔ 492–شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

غزل شمارهٔ 492–ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی

غزل شمارهٔ 493–سر من کاش بودی خاک راهش

غزل شمارهٔ 493–دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی

غزل شمارهٔ 494–نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

غزل شمارهٔ 495–رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

غزل شمارهٔ 496–دل من که بس مبتلا بینمش

غزل شمارهٔ 497–تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

غزل شمارهٔ 498–مدار آینه را در صفا برابر خویش

غزل شمارهٔ 499–هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

غزل شمارهٔ 500–زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

غزل شمارهٔ 501–من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

غزل شمارهٔ 502–چند فروزم چراغ از علم آه خویش

غزل شمارهٔ 503–کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

غزل شمارهٔ 504–چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

غزل شمارهٔ 505–بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش

غزل شمارهٔ 506–دلا ملازم رندان دردکش می باش

غزل شمارهٔ 507–بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش

غزل شمارهٔ 508–هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش

غزل شمارهٔ 509–ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص

غزل شمارهٔ 510–چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص

غزل شمارهٔ 511–ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 478–فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

غزل شمارهٔ 478–دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 479–نهادی لعل رخشان بر بناگوش

غزل شمارهٔ 479–ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

غزل شمارهٔ 480–آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 480–هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

غزل شمارهٔ 481–آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481–سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482–گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 482–مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 483–من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

غزل شمارهٔ 483–چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

غزل شمارهٔ 484–کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

غزل شمارهٔ 484–در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

غزل شمارهٔ 485–آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

غزل شمارهٔ 485–بپوش خط بناگوش نازنین کسی

غزل شمارهٔ 486–دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

غزل شمارهٔ 486–بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

غزل شمارهٔ 487–خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

غزل شمارهٔ 487–نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

غزل شمارهٔ 488–شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

غزل شمارهٔ 488–ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 489–سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

غزل شمارهٔ 489–ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

غزل شمارهٔ 490–رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

غزل شمارهٔ 490–ای سپهر از هجر یارم سوختی

غزل شمارهٔ 478فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 479نهادی لعل رخشان بر بناگوش

غزل شمارهٔ 479ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 480هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 483من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

غزل شمارهٔ 483چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

غزل شمارهٔ 484کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

غزل شمارهٔ 484در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

غزل شمارهٔ 485آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

غزل شمارهٔ 485بپوش خط بناگوش نازنین کسی

غزل شمارهٔ 486دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

غزل شمارهٔ 486بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

غزل شمارهٔ 487خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

غزل شمارهٔ 487نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

غزل شمارهٔ 488شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 489سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

غزل شمارهٔ 489ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

غزل شمارهٔ 490رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

غزل شمارهٔ 490ای سپهر از هجر یارم سوختی

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 491دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

غزل شمارهٔ 492شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

غزل شمارهٔ 492ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی

غزل شمارهٔ 493سر من کاش بودی خاک راهش

غزل شمارهٔ 493دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی

غزل شمارهٔ 494نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

غزل شمارهٔ 495رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

غزل شمارهٔ 496دل من که بس مبتلا بینمش

غزل شمارهٔ 497تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

غزل شمارهٔ 498مدار آینه را در صفا برابر خویش

غزل شمارهٔ 499هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

غزل شمارهٔ 500زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

غزل شمارهٔ 501من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

غزل شمارهٔ 502چند فروزم چراغ از علم آه خویش

غزل شمارهٔ 503کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

غزل شمارهٔ 504چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

غزل شمارهٔ 505بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش

غزل شمارهٔ 506دلا ملازم رندان دردکش می باش

غزل شمارهٔ 507بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش

غزل شمارهٔ 508هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش

غزل شمارهٔ 509ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص

غزل شمارهٔ 510چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص

غزل شمارهٔ 511ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص

غزل شمارهٔ 478فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

غزل شمارهٔ 478دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

غزل شمارهٔ 479نهادی لعل رخشان بر بناگوش

غزل شمارهٔ 479ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 480هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 481سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 482مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

غزل شمارهٔ 483من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

غزل شمارهٔ 483چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

غزل شمارهٔ 484کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

غزل شمارهٔ 484در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

غزل شمارهٔ 485آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

غزل شمارهٔ 485بپوش خط بناگوش نازنین کسی

غزل شمارهٔ 486دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

غزل شمارهٔ 486بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

غزل شمارهٔ 487خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

غزل شمارهٔ 487نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

غزل شمارهٔ 488شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

غزل شمارهٔ 488ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

غزل شمارهٔ 489سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

غزل شمارهٔ 489ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

غزل شمارهٔ 490رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

غزل شمارهٔ 490ای سپهر از هجر یارم سوختی

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 491دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

غزل شمارهٔ 492شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

غزل شمارهٔ 492ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی