صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

7 اشعار

غزل شمارهٔ 428گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

9 اشعار

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

7 اشعار

غزل شمارهٔ 429چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

7 اشعار

غزل شمارهٔ 430تا به چشم تو سرمه ره کرده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

7 اشعار

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 431رخت را مه نخوانند اهل توجیه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

7 اشعار

غزل شمارهٔ 432ای به خوبی رخ تو از مه به

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

7 اشعار

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

7 اشعار

غزل شمارهٔ 433بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

7 اشعار

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 434ای نامه ز خود به خود نوشته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

7 اشعار

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

7 اشعار

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

7 اشعار

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

7 اشعار

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

7 اشعار

غزل شمارهٔ 437خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

7 اشعار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

7 اشعار

غزل شمارهٔ 438ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

9 اشعار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

7 اشعار

غزل شمارهٔ 439ماییم ز مشرب مغانه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

7 اشعار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

7 اشعار

غزل شمارهٔ 440ای چو جان در دل من جا کرده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

7 اشعار

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 441ای به بالا بلای جان همه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

7 اشعار

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

9 اشعار

غزل شمارهٔ 442منم عاشق و بیدل و مبتلا

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

7 اشعار

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

9 اشعار

غزل شمارهٔ 443تا چو قدح با دل پر خون نیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

7 اشعار

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

7 اشعار

غزل شمارهٔ 444چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

7 اشعار

غزل شمارهٔ 445عاشقم بی دلم غریب و اسیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

7 اشعار

غزل شمارهٔ 445چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

7 اشعار

غزل شمارهٔ 446شد به زلفش دل شکسته اسیر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

7 اشعار

غزل شمارهٔ 446خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

6 اشعار

غزل شمارهٔ 447عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 447انت شمس البقا و غیرک فی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

7 اشعار

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 448بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 449زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

7 اشعار

غزل شمارهٔ 449فداک امی یا غایة المنی و ابی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

7 اشعار

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

7 اشعار

غزل شمارهٔ 450ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

7 اشعار

غزل شمارهٔ 451ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 451

7 اشعار

غزل شمارهٔ 451تویی آن آفتاب عالم آرای

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 451

7 اشعار

غزل شمارهٔ 452ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 452

7 اشعار

غزل شمارهٔ 452آمدی و آتشم به خانه زدی

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 452

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 428–ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 428–گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

غزل شمارهٔ 429–شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 429–چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

غزل شمارهٔ 430–چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 430–تا به چشم تو سرمه ره کرده

غزل شمارهٔ 431–هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 431–رخت را مه نخوانند اهل توجیه

غزل شمارهٔ 432–حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 432–ای به خوبی رخ تو از مه به

غزل شمارهٔ 433–ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 433–بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

غزل شمارهٔ 434–به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 434–ای نامه ز خود به خود نوشته

غزل شمارهٔ 435–روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 435–سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 436–کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 436–ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437–شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 437–خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

غزل شمارهٔ 438–بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 438–ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

غزل شمارهٔ 439–گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 439–ماییم ز مشرب مغانه

غزل شمارهٔ 440–ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 440–ای چو جان در دل من جا کرده

غزل شمارهٔ 441–الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 441–ای به بالا بلای جان همه

غزل شمارهٔ 442–خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 442–منم عاشق و بیدل و مبتلا

غزل شمارهٔ 443–زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 443–تا چو قدح با دل پر خون نیی

غزل شمارهٔ 444–گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 444–چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

غزل شمارهٔ 445–عاشقم بی دلم غریب و اسیر

غزل شمارهٔ 445–چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی

غزل شمارهٔ 446–شد به زلفش دل شکسته اسیر

غزل شمارهٔ 446–خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

غزل شمارهٔ 447–عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

غزل شمارهٔ 447–انت شمس البقا و غیرک فی

غزل شمارهٔ 448–ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 448–بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

غزل شمارهٔ 449–زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

غزل شمارهٔ 449–فداک امی یا غایة المنی و ابی

غزل شمارهٔ 450–ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزل شمارهٔ 450–ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی

غزل شمارهٔ 451–ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

غزل شمارهٔ 451–تویی آن آفتاب عالم آرای

غزل شمارهٔ 452–ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

غزل شمارهٔ 452–آمدی و آتشم به خانه زدی

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 428–ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 428–گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

غزل شمارهٔ 429–شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 429–چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

غزل شمارهٔ 430–چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 430–تا به چشم تو سرمه ره کرده

غزل شمارهٔ 431–هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 431–رخت را مه نخوانند اهل توجیه

غزل شمارهٔ 432–حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 432–ای به خوبی رخ تو از مه به

غزل شمارهٔ 433–ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 433–بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

غزل شمارهٔ 434–به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 434–ای نامه ز خود به خود نوشته

غزل شمارهٔ 435–روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 435–سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 436–کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 436–ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437–شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 437–خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

غزل شمارهٔ 438–بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 438–ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

غزل شمارهٔ 439–گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 439–ماییم ز مشرب مغانه

غزل شمارهٔ 440–ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 440–ای چو جان در دل من جا کرده

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 428گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 429چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 430تا به چشم تو سرمه ره کرده

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 431رخت را مه نخوانند اهل توجیه

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 432ای به خوبی رخ تو از مه به

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 433بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 434ای نامه ز خود به خود نوشته

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 437خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 438ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 439ماییم ز مشرب مغانه

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 440ای چو جان در دل من جا کرده

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 441ای به بالا بلای جان همه

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 442منم عاشق و بیدل و مبتلا

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 443تا چو قدح با دل پر خون نیی

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 444چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

غزل شمارهٔ 445عاشقم بی دلم غریب و اسیر

غزل شمارهٔ 445چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی

غزل شمارهٔ 446شد به زلفش دل شکسته اسیر

غزل شمارهٔ 446خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

غزل شمارهٔ 447عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

غزل شمارهٔ 447انت شمس البقا و غیرک فی

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 448بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

غزل شمارهٔ 449زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

غزل شمارهٔ 449فداک امی یا غایة المنی و ابی

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر

غزل شمارهٔ 450ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی

غزل شمارهٔ 451ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

غزل شمارهٔ 451تویی آن آفتاب عالم آرای

غزل شمارهٔ 452ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

غزل شمارهٔ 452آمدی و آتشم به خانه زدی

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 428گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 429چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 430تا به چشم تو سرمه ره کرده

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 431رخت را مه نخوانند اهل توجیه

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 432ای به خوبی رخ تو از مه به

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 433بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 434ای نامه ز خود به خود نوشته

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 435سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 436ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 437خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 438ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 439ماییم ز مشرب مغانه

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 440ای چو جان در دل من جا کرده

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 441ای به بالا بلای جان همه

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 442منم عاشق و بیدل و مبتلا