صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

7 اشعار

غزل شمارهٔ 403بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

7 اشعار

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

7 اشعار

غزل شمارهٔ 404تا کی از جان خود جدا بودن

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

7 اشعار

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 405ای ز لعل لب تو خون دل من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 406زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

7 اشعار

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

8 اشعار

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

7 اشعار

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

7 اشعار

غزل شمارهٔ 409قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

7 اشعار

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

7 اشعار

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 411آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

7 اشعار

غزل شمارهٔ 413خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

7 اشعار

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

7 اشعار

غزل شمارهٔ 414فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

7 اشعار

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

7 اشعار

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

7 اشعار

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

7 اشعار

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

7 اشعار

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

7 اشعار

غزل شمارهٔ 417بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

7 اشعار

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

7 اشعار

غزل شمارهٔ 419ابروی تو هرکه دید ای ماه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

7 اشعار

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

7 اشعار

غزل شمارهٔ 420با اشک خونین دور از تو ای ماه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

7 اشعار

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

7 اشعار

غزل شمارهٔ 421واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

7 اشعار

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

7 اشعار

غزل شمارهٔ 422هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

7 اشعار

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

7 اشعار

غزل شمارهٔ 423ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

7 اشعار

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

7 اشعار

غزل شمارهٔ 424ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

7 اشعار

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

7 اشعار

غزل شمارهٔ 425بی لعل تو دل درون سینه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

7 اشعار

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

7 اشعار

غزل شمارهٔ 426غزال من که لبش رو به سبزی آورده

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

7 اشعار

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

11 اشعار

غزل شمارهٔ 427وقت گل ترک می و جام که چه

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 403–بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 404–تا کی از جان خود جدا بودن

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 405–ای ز لعل لب تو خون دل من

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 406–زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

غزل شمارهٔ 407–تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 407–مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408–خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 409–چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 409–قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 410–ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 411–آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 412–تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 413–خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

غزل شمارهٔ 414–آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 414–فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

غزل شمارهٔ 415–بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 415–ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416–به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 416–شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 417–کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 417–بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

غزل شمارهٔ 418–وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 418–من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

غزل شمارهٔ 419–اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 419–ابروی تو هرکه دید ای ماه

غزل شمارهٔ 420–ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 420–با اشک خونین دور از تو ای ماه

غزل شمارهٔ 421–عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 421–واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله

غزل شمارهٔ 422–این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 422–هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله

غزل شمارهٔ 423–چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 423–ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله

غزل شمارهٔ 424–هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 424–ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

غزل شمارهٔ 425–سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 425–بی لعل تو دل درون سینه

غزل شمارهٔ 426–عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 426–غزال من که لبش رو به سبزی آورده

غزل شمارهٔ 427–خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 427–وقت گل ترک می و جام که چه

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 403–جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 403–بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

غزل شمارهٔ 404–هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 404–تا کی از جان خود جدا بودن

غزل شمارهٔ 405–صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 405–ای ز لعل لب تو خون دل من

غزل شمارهٔ 406–چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 406–زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

غزل شمارهٔ 407–تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 407–مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

غزل شمارهٔ 408–حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408–خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 409–چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 409–قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

غزل شمارهٔ 410–خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 410–ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 411–قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 411–آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

غزل شمارهٔ 412–وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 412–تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 413–بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 413–خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

غزل شمارهٔ 414–آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 414–فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

غزل شمارهٔ 415–بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 415–ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 403بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 404تا کی از جان خود جدا بودن

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 405ای ز لعل لب تو خون دل من

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 406زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 407مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 409قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 411آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 413خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 414فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 417بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 418من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 419ابروی تو هرکه دید ای ماه

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 420با اشک خونین دور از تو ای ماه

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 421واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 422هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 423ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 424ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 425بی لعل تو دل درون سینه

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 426غزال من که لبش رو به سبزی آورده

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 427وقت گل ترک می و جام که چه

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 403بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 404تا کی از جان خود جدا بودن

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 405ای ز لعل لب تو خون دل من

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 406زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 407مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 408خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 409قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 410ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 411آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 412تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 413خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 414فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 415ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 416شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 417بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه