صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 378مرا ز مایه سودا امید سود نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 378

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

7 اشعار

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

9 اشعار

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 381کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

8 اشعار

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 382نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

7 اشعار

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

7 اشعار

غزل شمارهٔ 383رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

9 اشعار

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

7 اشعار

غزل شمارهٔ 384سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

7 اشعار

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

12 اشعار

غزل شمارهٔ 385مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

7 اشعار

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 385

7 اشعار

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 387آهوی چشم تو دل شیران دین برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

7 اشعار

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

7 اشعار

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 389نه پیکی که از ما پیامش برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

7 اشعار

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

9 اشعار

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

7 اشعار

غزل شمارهٔ 391لبم از خاک پات می گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392دل قدت را بلاست می‌گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

7 اشعار

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 392

8 اشعار

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

7 اشعار

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 393

9 اشعار

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

7 اشعار

غزل شمارهٔ 394گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 394

9 اشعار

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

7 اشعار

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 395

7 اشعار

غزل شمارهٔ 396آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

7 اشعار

غزل شمارهٔ 396مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397یار کز ساعد آستین بر زد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

7 اشعار

غزل شمارهٔ 398تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

7 اشعار

غزل شمارهٔ 398آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

7 اشعار

غزل شمارهٔ 399چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

7 اشعار

غزل شمارهٔ 399بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

7 اشعار

غزل شمارهٔ 400جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

7 اشعار

غزل شمارهٔ 400بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

7 اشعار

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

7 اشعار

غزل شمارهٔ 401نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

7 اشعار

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

غزل شمارهٔ 402چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 378–مرا ز مایه سودا امید سود نماند

غزل شمارهٔ 378–آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379–گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379–عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380–خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 380–نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381–کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

غزل شمارهٔ 381–جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382–نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

غزل شمارهٔ 382–رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383–رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

غزل شمارهٔ 383–ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384–سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

غزل شمارهٔ 384–خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385–مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

غزل شمارهٔ 385–ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386–یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 386–ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387–آهوی چشم تو دل شیران دین برد

غزل شمارهٔ 387–عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388–کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 388–بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389–نه پیکی که از ما پیامش برد

غزل شمارهٔ 389–دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390–یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 390–ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391–لبم از خاک پات می گوید

غزل شمارهٔ 391–گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392–دل قدت را بلاست می‌گوید

غزل شمارهٔ 392–درین راهم گشادی نیست چندان

غزل شمارهٔ 393–با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 393–امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 394–با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 394–گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

غزل شمارهٔ 395–لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 395–زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 396–آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

غزل شمارهٔ 396–مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

غزل شمارهٔ 397–یار کز ساعد آستین بر زد

غزل شمارهٔ 397–چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 398–تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

غزل شمارهٔ 398–آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

غزل شمارهٔ 399–چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

غزل شمارهٔ 399–بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

غزل شمارهٔ 400–جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد

غزل شمارهٔ 400–بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

غزل شمارهٔ 401–می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 401–نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من

غزل شمارهٔ 402–گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 402–چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 378–مرا ز مایه سودا امید سود نماند

غزل شمارهٔ 378–آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379–گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379–عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380–خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 380–نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381–کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

غزل شمارهٔ 381–جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382–نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

غزل شمارهٔ 382–رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383–رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

غزل شمارهٔ 383–ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384–سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

غزل شمارهٔ 384–خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385–مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

غزل شمارهٔ 385–ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386–یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 386–ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387–آهوی چشم تو دل شیران دین برد

غزل شمارهٔ 387–عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388–کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 388–بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389–نه پیکی که از ما پیامش برد

غزل شمارهٔ 389–دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390–یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 390–ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 378مرا ز مایه سودا امید سود نماند

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387آهوی چشم تو دل شیران دین برد

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389نه پیکی که از ما پیامش برد

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391لبم از خاک پات می گوید

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392دل قدت را بلاست می‌گوید

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 393امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 394گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 395زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

غزل شمارهٔ 396آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

غزل شمارهٔ 396مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

غزل شمارهٔ 397یار کز ساعد آستین بر زد

غزل شمارهٔ 397چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

غزل شمارهٔ 398تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

غزل شمارهٔ 398آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

غزل شمارهٔ 399چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

غزل شمارهٔ 399بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

غزل شمارهٔ 400جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد

غزل شمارهٔ 400بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 401نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 402چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من

غزل شمارهٔ 378مرا ز مایه سودا امید سود نماند

غزل شمارهٔ 378آن عید جان کجاست که قربان او شویم

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 379عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 380نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

غزل شمارهٔ 381کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

غزل شمارهٔ 381جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

غزل شمارهٔ 382نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

غزل شمارهٔ 382رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

غزل شمارهٔ 383رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

غزل شمارهٔ 383ای رخ تو جنت اهل یقین

غزل شمارهٔ 384سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

غزل شمارهٔ 384خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

غزل شمارهٔ 385مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

غزل شمارهٔ 385ساقی برآمد ابر بهاران

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 386ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

غزل شمارهٔ 387آهوی چشم تو دل شیران دین برد

غزل شمارهٔ 387عنایتی نکند یار نازنین با من

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 388بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

غزل شمارهٔ 389نه پیکی که از ما پیامش برد

غزل شمارهٔ 389دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 390ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

غزل شمارهٔ 391لبم از خاک پات می گوید

غزل شمارهٔ 391گر یار ما را پروای یاران

غزل شمارهٔ 392دل قدت را بلاست می‌گوید

غزل شمارهٔ 392درین راهم گشادی نیست چندان