صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 201دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 201بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

7 اشعار

غزل شمارهٔ 203عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

7 اشعار

غزل شمارهٔ 203لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

7 اشعار

غزل شمارهٔ 203نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

7 اشعار

غزل شمارهٔ 204کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

9 اشعار

غزل شمارهٔ 204بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

7 اشعار

غزل شمارهٔ 204آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205خطت کز طرف نسرین سربرآورد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 206هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

7 اشعار

غزل شمارهٔ 207شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

7 اشعار

غزل شمارهٔ 207بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

7 اشعار

غزل شمارهٔ 207دل با غمت آشناییم داد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

9 اشعار

غزل شمارهٔ 208دنت منازل من کنت منه بالاشواق

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

7 اشعار

غزل شمارهٔ 210بیا ساقی بیار آن باده پاک

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

7 اشعار

غزل شمارهٔ 210غمت روز مرا رسم شب آموخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

7 اشعار

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

7 اشعار

غزل شمارهٔ 211مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

9 اشعار

غزل شمارهٔ 211لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

7 اشعار

غزل شمارهٔ 211آمد ازملک عشق لشکر درد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

7 اشعار

غزل شمارهٔ 212شکر آمد ز خنده تو به تنگ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

7 اشعار

غزل شمارهٔ 212خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

7 اشعار

غزل شمارهٔ 212سبزه از طرف چمن می خیزد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

7 اشعار

غزل شمارهٔ 213از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

7 اشعار

غزل شمارهٔ 213دلم چون داستان غم فرو ریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

7 اشعار

غزل شمارهٔ 213تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214هرکس آرد دامن صلحت به چنگ

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

7 اشعار

غزل شمارهٔ 215مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

7 اشعار

غزل شمارهٔ 215دل رخت را ز روشنی مه گفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

7 اشعار

غزل شمارهٔ 215نام لبت چون به زبان می‌آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

7 اشعار

غزل شمارهٔ 216بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

7 اشعار

غزل شمارهٔ 216دی که آن نازنین سخن می گفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

7 اشعار

غزل شمارهٔ 216ناله دردناک می آید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

7 اشعار

غزل شمارهٔ 217در دهانت شک است و آن دو سه خال

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

7 اشعار

غزل شمارهٔ 217باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 201–دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

غزل شمارهٔ 201–بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

غزل شمارهٔ 201–اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202–زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 202–صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202–زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 203–عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 203–لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

غزل شمارهٔ 203–نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

غزل شمارهٔ 204–کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

غزل شمارهٔ 204–بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

غزل شمارهٔ 204–آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205–صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 205–چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 205–خطت کز طرف نسرین سربرآورد

غزل شمارهٔ 206–حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

غزل شمارهٔ 206–سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 206–هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

غزل شمارهٔ 207–شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 207–بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 207–دل با غمت آشناییم داد

غزل شمارهٔ 208–دنت منازل من کنت منه بالاشواق

غزل شمارهٔ 208–پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208–یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209–به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

غزل شمارهٔ 209–بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

غزل شمارهٔ 209–باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

غزل شمارهٔ 210–بیا ساقی بیار آن باده پاک

غزل شمارهٔ 210–غمت روز مرا رسم شب آموخت

غزل شمارهٔ 210–نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211–مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک

غزل شمارهٔ 211–لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 211–آمد ازملک عشق لشکر درد

غزل شمارهٔ 212–شکر آمد ز خنده تو به تنگ

غزل شمارهٔ 212–خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212–سبزه از طرف چمن می خیزد

غزل شمارهٔ 213–از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

غزل شمارهٔ 213–دلم چون داستان غم فرو ریخت

غزل شمارهٔ 213–تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند

غزل شمارهٔ 214–هرکس آرد دامن صلحت به چنگ

غزل شمارهٔ 214–درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

غزل شمارهٔ 214–آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

غزل شمارهٔ 215–مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

غزل شمارهٔ 215–دل رخت را ز روشنی مه گفت

غزل شمارهٔ 215–نام لبت چون به زبان می‌آید

غزل شمارهٔ 216–بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

غزل شمارهٔ 216–دی که آن نازنین سخن می گفت

غزل شمارهٔ 216–ناله دردناک می آید

غزل شمارهٔ 217–در دهانت شک است و آن دو سه خال

غزل شمارهٔ 217–باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 201–دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

غزل شمارهٔ 201–بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

غزل شمارهٔ 201–اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202–زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 202–صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202–زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 203–عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 203–لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

غزل شمارهٔ 203–نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

غزل شمارهٔ 204–کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

غزل شمارهٔ 204–بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

غزل شمارهٔ 204–آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205–صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 205–چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 205–خطت کز طرف نسرین سربرآورد

غزل شمارهٔ 206–حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

غزل شمارهٔ 206–سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 206–هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

غزل شمارهٔ 207–شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 207–بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 207–دل با غمت آشناییم داد

غزل شمارهٔ 208–دنت منازل من کنت منه بالاشواق

غزل شمارهٔ 208–پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208–یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209–به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

غزل شمارهٔ 209–بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

غزل شمارهٔ 201دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

غزل شمارهٔ 201بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 203عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 203لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

غزل شمارهٔ 203نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

غزل شمارهٔ 204کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

غزل شمارهٔ 204بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

غزل شمارهٔ 204آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 205خطت کز طرف نسرین سربرآورد

غزل شمارهٔ 206حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 206هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

غزل شمارهٔ 207شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 207بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 207دل با غمت آشناییم داد

غزل شمارهٔ 208دنت منازل من کنت منه بالاشواق

غزل شمارهٔ 208پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

غزل شمارهٔ 209بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

غزل شمارهٔ 209باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

غزل شمارهٔ 210بیا ساقی بیار آن باده پاک

غزل شمارهٔ 210غمت روز مرا رسم شب آموخت

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

غزل شمارهٔ 211مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک

غزل شمارهٔ 211لب گشادی تا سخن گویی در سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 211آمد ازملک عشق لشکر درد

غزل شمارهٔ 212شکر آمد ز خنده تو به تنگ

غزل شمارهٔ 212خط تو در دامن گل سنبل سیراب ریخت

غزل شمارهٔ 212سبزه از طرف چمن می خیزد

غزل شمارهٔ 213از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

غزل شمارهٔ 213دلم چون داستان غم فرو ریخت

غزل شمارهٔ 213تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند

غزل شمارهٔ 214هرکس آرد دامن صلحت به چنگ

غزل شمارهٔ 214درمانده ای به حکم قضا از بلا گریخت

غزل شمارهٔ 214آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

غزل شمارهٔ 215مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

غزل شمارهٔ 215دل رخت را ز روشنی مه گفت

غزل شمارهٔ 215نام لبت چون به زبان می‌آید

غزل شمارهٔ 216بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

غزل شمارهٔ 216دی که آن نازنین سخن می گفت

غزل شمارهٔ 216ناله دردناک می آید

غزل شمارهٔ 217در دهانت شک است و آن دو سه خال

غزل شمارهٔ 217باده تا چاشنیی زان لب چون نوش گرفت

غزل شمارهٔ 201دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

غزل شمارهٔ 201بی تو مرا خانه جز گوشه ویرانه نیست

غزل شمارهٔ 201اندیشه جمال تو حیرانی آورد

غزل شمارهٔ 202زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

غزل شمارهٔ 202صاحبدلی که نرد وفا عاشقانه باخت

غزل شمارهٔ 202زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

غزل شمارهٔ 203عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

غزل شمارهٔ 203لبت قوت جان از شکرخنده ساخت

غزل شمارهٔ 203نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

غزل شمارهٔ 204کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

غزل شمارهٔ 204بیا که چرخ مشعبد هزار شعبده ساخت

غزل شمارهٔ 204آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

غزل شمارهٔ 205صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

غزل شمارهٔ 205چشمت ز غمزه تیغ و ز مژگان خدنگ ساخت

غزل شمارهٔ 205خطت کز طرف نسرین سربرآورد

غزل شمارهٔ 206حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

غزل شمارهٔ 206سودای عشقت از دو جهانم یگانه ساخت

غزل شمارهٔ 206هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

غزل شمارهٔ 207شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

غزل شمارهٔ 207بیا که شاهد بستان ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 207دل با غمت آشناییم داد

غزل شمارهٔ 208دنت منازل من کنت منه بالاشواق

غزل شمارهٔ 208پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت

غزل شمارهٔ 208یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

غزل شمارهٔ 209به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

غزل شمارهٔ 209بر فلک دوش از خروش من دل اختر بسوخت

غزل شمارهٔ 209باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

غزل شمارهٔ 210بیا ساقی بیار آن باده پاک

غزل شمارهٔ 210غمت روز مرا رسم شب آموخت

غزل شمارهٔ 210نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند