صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

7 اشعار

غزل شمارهٔ 218قد بدا الصبح علی اسعد فال

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

7 اشعار

غزل شمارهٔ 218آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

7 اشعار

غزل شمارهٔ 218شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

7 اشعار

غزل شمارهٔ 219ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

7 اشعار

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

7 اشعار

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

7 اشعار

غزل شمارهٔ 220شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

7 اشعار

غزل شمارهٔ 220آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

7 اشعار

غزل شمارهٔ 220چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

7 اشعار

غزل شمارهٔ 221دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

8 اشعار

غزل شمارهٔ 221ما امید از دوست ببریدیم و رفت

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

7 اشعار

غزل شمارهٔ 221ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

7 اشعار

غزل شمارهٔ 223گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

7 اشعار

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 223گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

7 اشعار

غزل شمارهٔ 224بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

11 اشعار

غزل شمارهٔ 224این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

7 اشعار

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

7 اشعار

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

7 اشعار

غزل شمارهٔ 225سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 227سحر به گوشه محراب زاریی کردم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 227مرا عشق عزیزی خوار کرده ست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 227پریرخا چو خیالت فسونگری گیرد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 228اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

7 اشعار

غزل شمارهٔ 229دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

9 اشعار

غزل شمارهٔ 229کس شیوه آن دلبر چالاک ندانست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

7 اشعار

غزل شمارهٔ 229صبا همدم بوی جانان رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

9 اشعار

غزل شمارهٔ 230چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

9 اشعار

غزل شمارهٔ 230ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

7 اشعار

غزل شمارهٔ 230ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه‌ای سازد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

7 اشعار

غزل شمارهٔ 231زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

7 اشعار

غزل شمارهٔ 231چه گویم کز فراقت چونم ای دوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

7 اشعار

غزل شمارهٔ 231سوار من که غبار رهش به ماه رسید

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

7 اشعار

غزل شمارهٔ 232ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 232دور از رخ تو چنانم ای دوست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 232زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

7 اشعار

غزل شمارهٔ 233ندیدم از دو چشمت شوختر چشم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

7 اشعار

غزل شمارهٔ 233دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

7 اشعار

غزل شمارهٔ 233دلم بی جمال تو نوری ندارد

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

7 اشعار

غزل شمارهٔ 234به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم

جامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 234

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 217–وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 218–قد بدا الصبح علی اسعد فال

غزل شمارهٔ 218–آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

غزل شمارهٔ 218–شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

غزل شمارهٔ 219–ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

غزل شمارهٔ 219–دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219–شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 220–شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

غزل شمارهٔ 220–آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 220–چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

غزل شمارهٔ 221–دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

غزل شمارهٔ 221–ما امید از دوست ببریدیم و رفت

غزل شمارهٔ 221–ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

غزل شمارهٔ 222–ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222–آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 222–گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223–گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

غزل شمارهٔ 223–ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 223–گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

غزل شمارهٔ 224–بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

غزل شمارهٔ 224–این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

غزل شمارهٔ 224–گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 225–ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225–دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 225–سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

غزل شمارهٔ 226–رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226–ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 226–ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 227–سحر به گوشه محراب زاریی کردم

غزل شمارهٔ 227–مرا عشق عزیزی خوار کرده ست

غزل شمارهٔ 227–پریرخا چو خیالت فسونگری گیرد

غزل شمارهٔ 228–من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم

غزل شمارهٔ 228–چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

غزل شمارهٔ 228–اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شد

غزل شمارهٔ 229–دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 229–کس شیوه آن دلبر چالاک ندانست

غزل شمارهٔ 229–صبا همدم بوی جانان رسید

غزل شمارهٔ 230–چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 230–ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 230–ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه‌ای سازد

غزل شمارهٔ 231–زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 231–چه گویم کز فراقت چونم ای دوست

غزل شمارهٔ 231–سوار من که غبار رهش به ماه رسید

غزل شمارهٔ 232–ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم

غزل شمارهٔ 232–دور از رخ تو چنانم ای دوست

غزل شمارهٔ 232–زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 233–ندیدم از دو چشمت شوختر چشم

غزل شمارهٔ 233–دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 233–دلم بی جمال تو نوری ندارد

غزل شمارهٔ 234–به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم

صنفِ غزل میں جامی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 217–وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 218–قد بدا الصبح علی اسعد فال

غزل شمارهٔ 218–آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

غزل شمارهٔ 218–شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

غزل شمارهٔ 219–ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

غزل شمارهٔ 219–دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219–شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 220–شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

غزل شمارهٔ 220–آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 220–چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

غزل شمارهٔ 221–دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

غزل شمارهٔ 221–ما امید از دوست ببریدیم و رفت

غزل شمارهٔ 221–ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

غزل شمارهٔ 222–ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222–آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 222–گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223–گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

غزل شمارهٔ 223–ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 223–گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

غزل شمارهٔ 224–بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

غزل شمارهٔ 224–این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

غزل شمارهٔ 224–گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 225–ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225–دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 225–سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

غزل شمارهٔ 226–رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 218قد بدا الصبح علی اسعد فال

غزل شمارهٔ 218آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

غزل شمارهٔ 218شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

غزل شمارهٔ 219ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 220شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

غزل شمارهٔ 220آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 220چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

غزل شمارهٔ 221دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

غزل شمارهٔ 221ما امید از دوست ببریدیم و رفت

غزل شمارهٔ 221ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

غزل شمارهٔ 222ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 223گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

غزل شمارهٔ 224بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

غزل شمارهٔ 224این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 225سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 227سحر به گوشه محراب زاریی کردم

غزل شمارهٔ 227مرا عشق عزیزی خوار کرده ست

غزل شمارهٔ 227پریرخا چو خیالت فسونگری گیرد

غزل شمارهٔ 228من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم

غزل شمارهٔ 228چشمم خیال قد تو جز نخل تر نبست

غزل شمارهٔ 228اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شد

غزل شمارهٔ 229دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

غزل شمارهٔ 229کس شیوه آن دلبر چالاک ندانست

غزل شمارهٔ 229صبا همدم بوی جانان رسید

غزل شمارهٔ 230چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

غزل شمارهٔ 230ای که هرگز نشود زلف کجت با ما راست

غزل شمارهٔ 230ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه‌ای سازد

غزل شمارهٔ 231زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

غزل شمارهٔ 231چه گویم کز فراقت چونم ای دوست

غزل شمارهٔ 231سوار من که غبار رهش به ماه رسید

غزل شمارهٔ 232ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم

غزل شمارهٔ 232دور از رخ تو چنانم ای دوست

غزل شمارهٔ 232زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

غزل شمارهٔ 233ندیدم از دو چشمت شوختر چشم

غزل شمارهٔ 233دوش بر یاد تو چشمم دم به دم خون می‌گریست

غزل شمارهٔ 233دلم بی جمال تو نوری ندارد

غزل شمارهٔ 234به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم

غزل شمارهٔ 217وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

غزل شمارهٔ 218قد بدا الصبح علی اسعد فال

غزل شمارهٔ 218آن سفر کرده کش از ما دل گرفت

غزل شمارهٔ 218شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

غزل شمارهٔ 219ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

غزل شمارهٔ 219دل که روزی چند با دیدار جانان خو گرفت

غزل شمارهٔ 219شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

غزل شمارهٔ 220شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

غزل شمارهٔ 220آن نه خط است که گرد رخ زیباش گرفت

غزل شمارهٔ 220چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

غزل شمارهٔ 221دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

غزل شمارهٔ 221ما امید از دوست ببریدیم و رفت

غزل شمارهٔ 221ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

غزل شمارهٔ 222ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

غزل شمارهٔ 222آن که بر گل گره از جعد سمن بوی تو بست

غزل شمارهٔ 222گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

غزل شمارهٔ 223گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

غزل شمارهٔ 223ابر نیسان سایه بان بر طارم گردون زده ست

غزل شمارهٔ 223گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

غزل شمارهٔ 224بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

غزل شمارهٔ 224این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ست

غزل شمارهٔ 224گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

غزل شمارهٔ 225ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

غزل شمارهٔ 225دلم از خم صفا جام مصفا زده است

غزل شمارهٔ 225سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

غزل شمارهٔ 226رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

غزل شمارهٔ 226ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است

غزل شمارهٔ 226ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

غزل شمارهٔ 227سحر به گوشه محراب زاریی کردم

غزل شمارهٔ 227مرا عشق عزیزی خوار کرده ست