صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 501

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 502

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 503راه خوابیده رسانید به منزل خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 503

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 504

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 505

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 506

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 507

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 508

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 509

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 510سخن آن است که از جای درآرد دل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 510

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 511

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 512

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 513

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 514

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 515

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 516نفس سوخته روشنگر جان است مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 516

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 517

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 518

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 519

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 520چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 520

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 521

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 522رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 522

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 523در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 523

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 524

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 525

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 526

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 527نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 527

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 528

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 529

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 530

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 531می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 531

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 532

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 533برسانید به خاک قدم یار مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 533

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 534از گلستان نشود غنچه دل باز مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 534

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 535می کند گرم طلب شعله آواز مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 535

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 536چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 536

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 537هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 537

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 538دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 538

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 539آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 539

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 540می پرد چشم به خال لب جانانه مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 540

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 541وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 541

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 542تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 542

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 543مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 543

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 544میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 544

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 545

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 546

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 547تندی خوی ضرورست سخن آیین را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 547

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 548گل به صد دیده شبنم نگران است او را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 548

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 549غم مردن نبود جان غم اندوخته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 549

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 550

آڈیو

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 501–در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

غزل شمارهٔ 502–حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

غزل شمارهٔ 503–راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ 504–چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

غزل شمارهٔ 505–ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

غزل شمارهٔ 506–نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

غزل شمارهٔ 507–از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

غزل شمارهٔ 508–تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

غزل شمارهٔ 509–شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

غزل شمارهٔ 510–سخن آن است که از جای درآرد دل را

غزل شمارهٔ 511–عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

غزل شمارهٔ 512–فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

غزل شمارهٔ 513–وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

غزل شمارهٔ 514–تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

غزل شمارهٔ 515–هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

غزل شمارهٔ 516–نفس سوخته روشنگر جان است مرا

غزل شمارهٔ 517–نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

غزل شمارهٔ 518–دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

غزل شمارهٔ 519–گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

غزل شمارهٔ 520–چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

غزل شمارهٔ 521–دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

غزل شمارهٔ 522–رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

غزل شمارهٔ 523–در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

غزل شمارهٔ 524–چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

غزل شمارهٔ 525–آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

غزل شمارهٔ 526–آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

غزل شمارهٔ 527–نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

غزل شمارهٔ 528–سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

غزل شمارهٔ 529–نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

غزل شمارهٔ 530–عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا

غزل شمارهٔ 531–می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

غزل شمارهٔ 532–تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا

غزل شمارهٔ 533–برسانید به خاک قدم یار مرا

غزل شمارهٔ 534–از گلستان نشود غنچه دل باز مرا

غزل شمارهٔ 535–می کند گرم طلب شعله آواز مرا

غزل شمارهٔ 536–چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

غزل شمارهٔ 537–هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

غزل شمارهٔ 538–دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا

غزل شمارهٔ 539–آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

غزل شمارهٔ 540–می پرد چشم به خال لب جانانه مرا

غزل شمارهٔ 541–وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

غزل شمارهٔ 542–تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

غزل شمارهٔ 543–مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

غزل شمارهٔ 544–میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

غزل شمارهٔ 545–شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را

غزل شمارهٔ 546–نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را

غزل شمارهٔ 547–تندی خوی ضرورست سخن آیین را

غزل شمارهٔ 548–گل به صد دیده شبنم نگران است او را

غزل شمارهٔ 549–غم مردن نبود جان غم اندوخته را

غزل شمارهٔ 550–گر به گلزار بری آن رخ افروخته را

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 501–در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

غزل شمارهٔ 502–حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

غزل شمارهٔ 503–راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ 504–چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

غزل شمارهٔ 505–ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

غزل شمارهٔ 506–نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

غزل شمارهٔ 507–از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

غزل شمارهٔ 508–تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

غزل شمارهٔ 509–شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

غزل شمارهٔ 510–سخن آن است که از جای درآرد دل را

غزل شمارهٔ 511–عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

غزل شمارهٔ 512–فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

غزل شمارهٔ 513–وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

غزل شمارهٔ 514–تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

غزل شمارهٔ 515–هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

غزل شمارهٔ 516–نفس سوخته روشنگر جان است مرا

غزل شمارهٔ 517–نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

غزل شمارهٔ 518–دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

غزل شمارهٔ 519–گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

غزل شمارهٔ 520–چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

غزل شمارهٔ 521–دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

غزل شمارهٔ 522–رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

غزل شمارهٔ 523–در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

غزل شمارهٔ 524–چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

غزل شمارهٔ 525–آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

غزل شمارهٔ 526–آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

غزل شمارهٔ 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

غزل شمارهٔ 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

غزل شمارهٔ 503راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

غزل شمارهٔ 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

غزل شمارهٔ 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

غزل شمارهٔ 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

غزل شمارهٔ 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

غزل شمارهٔ 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

غزل شمارهٔ 510سخن آن است که از جای درآرد دل را

غزل شمارهٔ 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

غزل شمارهٔ 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

غزل شمارهٔ 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

غزل شمارهٔ 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

غزل شمارهٔ 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

غزل شمارهٔ 516نفس سوخته روشنگر جان است مرا

غزل شمارهٔ 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

غزل شمارهٔ 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

غزل شمارهٔ 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

غزل شمارهٔ 520چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

غزل شمارهٔ 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

غزل شمارهٔ 522رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

غزل شمارهٔ 523در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

غزل شمارهٔ 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

غزل شمارهٔ 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

غزل شمارهٔ 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

غزل شمارهٔ 527نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

غزل شمارهٔ 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

غزل شمارهٔ 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

غزل شمارهٔ 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا

غزل شمارهٔ 531می کند وقت خوش از عمر برومند مرا

غزل شمارهٔ 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مرا

غزل شمارهٔ 533برسانید به خاک قدم یار مرا

غزل شمارهٔ 534از گلستان نشود غنچه دل باز مرا

غزل شمارهٔ 535می کند گرم طلب شعله آواز مرا

غزل شمارهٔ 536چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟

غزل شمارهٔ 537هوش نگذاشت به سر آن لب می نوش مرا

غزل شمارهٔ 538دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مرا

غزل شمارهٔ 539آشنایی به کسی نیست درین خانه مرا

غزل شمارهٔ 540می پرد چشم به خال لب جانانه مرا

غزل شمارهٔ 541وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

غزل شمارهٔ 542تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

غزل شمارهٔ 543مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

غزل شمارهٔ 544میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

غزل شمارهٔ 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را

غزل شمارهٔ 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون را

غزل شمارهٔ 547تندی خوی ضرورست سخن آیین را

غزل شمارهٔ 548گل به صد دیده شبنم نگران است او را

غزل شمارهٔ 549غم مردن نبود جان غم اندوخته را

غزل شمارهٔ 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته را

غزل شمارهٔ 501در سفر زود خجالت کشد از دعوی خویش

غزل شمارهٔ 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟

غزل شمارهٔ 503راه خوابیده رسانید به منزل خود را

غزل شمارهٔ 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

غزل شمارهٔ 505ما که در خم ننمودیم فلاطون خود را

غزل شمارهٔ 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

غزل شمارهٔ 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

غزل شمارهٔ 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

غزل شمارهٔ 509شانه گر باز کند زلف گرهگیرش را

غزل شمارهٔ 510سخن آن است که از جای درآرد دل را

غزل شمارهٔ 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم را

غزل شمارهٔ 512فقر بی قدر کند سلطنت عالم را

غزل شمارهٔ 513وحشتی داده ز اوضاع جهان دست مرا

غزل شمارهٔ 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مرا

غزل شمارهٔ 515هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرا

غزل شمارهٔ 516نفس سوخته روشنگر جان است مرا

غزل شمارهٔ 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مرا

غزل شمارهٔ 518دل پریخانه آن روی چو ماه است مرا

غزل شمارهٔ 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرا

غزل شمارهٔ 520چون خم از کوی مغان پای سفر نیست مرا

غزل شمارهٔ 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرا

غزل شمارهٔ 522رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

غزل شمارهٔ 523در بیابان طلب، راهبری نیست مرا

غزل شمارهٔ 524چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

غزل شمارهٔ 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا

غزل شمارهٔ 526آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مرا

غزل شمارهٔ 527نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مرا

غزل شمارهٔ 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مرا

غزل شمارهٔ 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرا

غزل شمارهٔ 530عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرا