صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

4 اشعار

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

20 اشعار

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

14 اشعار

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

21 اشعار

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

آڈیو

14 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102–غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103–نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104–هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105–از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106–مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107–خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108–نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109–جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110–بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111–دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112–گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113–نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114–نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115–کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116–نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117–نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118–غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119–از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120–عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121–خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122–گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123–خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124–التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125–شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126–چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127–تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128–تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129–دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130–تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131–نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132–برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133–از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134–سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135–عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 136–سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137–تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 138–نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139–چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 140–بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141–پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142–داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143–بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 144–چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 145–صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146–شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147–زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148–نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149–گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150–شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102–غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103–نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104–هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105–از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106–مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107–خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108–نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109–جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110–بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111–دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112–گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113–نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114–نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115–کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116–نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117–نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118–غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119–از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120–عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121–خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122–گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123–خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124–التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125–شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126–چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 131نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مرا

غزل شمارهٔ 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرا

غزل شمارهٔ 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرا

غزل شمارهٔ 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

غزل شمارهٔ 135عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

غزل شمارهٔ 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مرا

غزل شمارهٔ 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرا

غزل شمارهٔ 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

غزل شمارهٔ 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

غزل شمارهٔ 140بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا

غزل شمارهٔ 141پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مرا

غزل شمارهٔ 142داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

غزل شمارهٔ 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مرا

غزل شمارهٔ 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مرا

غزل شمارهٔ 145صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

غزل شمارهٔ 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 147زلف را نبود سرانجامی که می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

غزل شمارهٔ 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

غزل شمارهٔ 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

غزل شمارهٔ 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق را

غزل شمارهٔ 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق را

غزل شمارهٔ 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک را

غزل شمارهٔ 104هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک را

غزل شمارهٔ 105از بلندی مانع گردش شود افلاک را

غزل شمارهٔ 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیم

غزل شمارهٔ 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ را

غزل شمارهٔ 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ را

غزل شمارهٔ 109جذبه مجنون سبک سازد ز تمکین سنگ را

غزل شمارهٔ 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟

غزل شمارهٔ 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل را

غزل شمارهٔ 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام را

غزل شمارهٔ 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام را

غزل شمارهٔ 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

غزل شمارهٔ 115کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام را

غزل شمارهٔ 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم را

غزل شمارهٔ 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرا

غزل شمارهٔ 118غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرا

غزل شمارهٔ 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مرا

غزل شمارهٔ 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مرا

غزل شمارهٔ 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مرا

غزل شمارهٔ 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مرا

غزل شمارهٔ 123خواب وقتِ فیض در محراب می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مرا

غزل شمارهٔ 125شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟

غزل شمارهٔ 126چشمِ او چندان که مستِ خواب می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 127تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرا

غزل شمارهٔ 129دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مرا

غزل شمارهٔ 130تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرا