غزل شمارهٔ 142

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: نبهدستامدمرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرا

دامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا

دیده‌ام چون پیرِ کنعان شد سفید از انتظار

تا ز یوسف بوی پیراهن به دست آمد مرا

مشرقِ بینِش به آسانی نگشتم همچو شمع

سوختم تا دیدهٔ روشن به دست آمد مرا

وحشت‌آبادِ جهان شد جنتِ در بسته‌ام

تا ز عزلت گوشهٔ مأمن به دست آمد مرا

از جوانی خارخاری در بساطم ماند و بس

بوتهٔ خاری ازان گلشن به دست آمد مرا

چشمِ ظاهربین ز پیری‌ها اگر تاریک شد

منت ایزد را دلِ روشن به دست آمد مرا

از عصا در عهدِ پیری کم نشد گمراهیم

پایِ دیگر بهرِ لغزیدن به دست آمد مرا

دستِ تعمیر از تنِ خاکی چسان کوته کنم؟

وصلِ آن جانِ جهان، از تن به دست آمد مرا

رویِ چون آیینه از گلخن به گلشن چون کنم؟

چون صفای سینه از گلخن به دست آمد مرا

1010

چرب‌نرمی‌ها طمع زان ماهِ سیما داشتم

عاقبت زان گِردِران، گِردِن به دست آمد مرا

1111

شد گریبانِ من از دستِ ملامتگر خلاص

تا ز صحرای جنون دامن به دست آمد مرا

1212

ساختم در زخمِ صرفِ تیره‌روزان همچو سنگ

خردهٔ چندی که از آهن به دست آمد مرا

1313

با هزاران چشم از دنیا نشد رزقِ حریص

این گشایش کز نظر‌بستن به دست آمد مرا

1414

دانه‌ای کز باد دستی، صائب افشاندم به خاک

در لباسِ خوشه و خرمن به دست آمد مرا

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور