غزل شمارهٔ 135

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: انیشدمرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

روشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

در بلندی، عمر من چون شمع کوتاهی نداشت

زندگانی کوته از آتش‌زبانی شد مرا

چون درِ دوزخ ز چشمِ باز بودم در عذاب

چشم‌پوشیدن، بهشتِ جاودانی شد مرا

تا شدم خاموش چون ماهی، محیطِ پر خطر

مهدِ آسایش ز فیضِ بی‌زبانی شد مرا

نخلِ امیدِ مرا جز بارِ دل حاصل نبود

حیف ازان عمری که صرفِ باغبانی شد مرا

پای در دامان عزلت کش که چون موجِ سراب

زندگی پا در رکاب از خوش‌عنانی شد مرا

ریخت هر خونی که چرخِ سنگدل در ساغرم

از هواجویی شرابِ ارغوانی شد مرا

حاصلش چون خندهٔ برق است اشکِ بی‌شمار

آنچه صرفِ عیش از ایامِ جوانی شد مرا

خردهٔ جانی که در غم‌صرف‌کردن ظلم بود

چون گلِ بی‌درد خرجِ شادمانی شد مرا

1010

کشتیِ جسمی کز‌او امیدِ ساحل داشتم

در دلِ دریا زمین‌گیر از گرانی شد مرا

1111

عرض مطلب می‌کند کوتاه طولِ عمر را

حفظ آبرو، حیاتِ جاودانی شد مرا

1212

کرد شعرِ آبدار از آبِ خضرم بی‌نیاز

مزرعِ امیدِ سبز از ترزبانی شد مرا

1313

بر کمالِ لطف، رخسارست نادیدن دلیل

رغبتِ دیدار بیش از لن‌ترانی شد مرا

1414

نیست صائب کوتهی در جذبهٔ افتادگان

راهِ دورِ عشق، طی از ناتوانی شد مرا

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

درد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 134

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور