غزل شمارهٔ 134

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: انیشدمرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرا

درد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا

از گرفتاری به آزادی رسیدم در قفس

خارخارِ دیدنِ گل آشیانی شد مرا

شد ز دنیا چشم‌بستن، جنتِ در بسته‌ام

خط‌ کشیدن بر جهان، خطِ امانی شد مرا

عشرتِ مُلکِ سلیمان می‌کنم در چشمِ مور

قطره از دقّت محیطِ بیکرانی شد مرا

تا ز خاموشی زبانِ بی زبانان یافتم

روی در دیوار کردم، همزبانی شد مرا

بس که دیدم بی‌ثباتی از جهانِ بی‌وفا

خاکِ ساکن در نظر آبِ روانی شد مرا

در جوانی توبهٔ دمسرد پیرم کرده بود

همتِ پیرِ مغان بختِ جوانی شد مرا

تیرِ آهی از پشیمانی نجست از سینه‌ام

گر‌چه از بارِ گُنَه، قد چون کمانی شد مرا

حرف‌پیمایی مرا پیوسته در خمیازه داشت

مُهرِ خاموشی به لب رطلِ گرانی شد مرا

1010

پاسِ صحبت‌داشتن در دوزخم افکنده بود

گوشهٔ عزلت بهشتِ جاودانی شد مرا

1111

گفتم از خط، دار و گیرِ حسنِ او آخر شود

عاقبت خط فتنهٔ آخر زمانی شد مرا

1212

شوقِ من افتاده‌ای نگذاشت در روی زمین

نقش پا از بی‌قراری کاروانی شد مرا

1313

پیشِ هر سنگی که کردم سینه را صائب سپر

در بیابانِ طلب سنگِ نشانی شد مرا

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

روشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 135

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور