صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 122غزل شمارهٔ 122شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: رداردمراصنف: غزلصداکار: پری ساتکنی عندلیبآڈیوپری ساتکنی عندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوپری ساتکنی عندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںگرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا2نقل کریںنیست از کوتاهیِ پرواز برجا ماندنمتنگنای آسمان بی بال و پر دارد مرا3نقل کریںبس که دارم انفعال از بیوجودیهای خویشآب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا4نقل کریںنیست از بیجوهری پوشیده حالیهای منآسمان چون تیغ در زیرِ سپر دارد مرا5نقل کریںگوهرِ شهوارم اما زیرِ پا افتادهامدستِ خود بوسد کسی کز خاک بردارد مرا6نقل کریںبوی پیراهن نمیسازد به پای کاروانگرمرفتاری خجل از همسفر دارد مرا7نقل کریںخارم اما برنمیدارد زبونی غیرتموای بر آن کس که خواهد بی سپر دارد مرا8نقل کریںمیکِشد از دوربینی انتظارِ سنگلاخگر به روی دست، چرخِِ کاسهگر دارد مرا9نقل کریںچون لبِ پیمانه میجوشد به هر تردامنیآن لبِ میگون که دندان بر جگر دارد مرا10نقل کریںآسمان صائب یکی از بیسروپایانِ اوستگردشِ چشمی که از خود بی خبر دارد مرا◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمخُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 121اگلی نظمخواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 123آڈیوصداکار منتخب کریںپری ساتکنی عندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمخُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 121
اگلی نظمخواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مراصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 123
