صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. صائب
  2. »دیوان اشعار
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 507

غزل شمارهٔ 507

شاعر: صائب

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: شرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب
Toggle stanza 1
11
از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را
پردگی ساخت شب دل سیه این آتش را
22
چون برآید نفس از سوختگان در بزمی
که نمک سرمه آواز شود آتش را؟
33
زاهد خشک برآورد مرا از مشرب
چون سفالی که کند جذب، می بی غش را
44
آه در سینه من محنت پیری نگذاشت
که کمان دل تهی از تیر کند ترکش را
55
خصم سرکش شود از راه تحمل مغلوب
خاک خاموش به از آب کند آتش را
66
پرده تیرگی دل نشود رخت سفید
چه دهی عرض به صراف، زر روکش را؟
77
در شبستان لحد تلخ نگردد خوابش
هر که در زندگی از خاک کند مفرش را
88
نبرد زخم زبان سرکشی از طینت عشق
چون خس و خار شود بند زبان آتش را؟
99
بر سر رحم نیامد به زر و زاری و زور
به چه تدبیر کنم رام، من آن سرکش را؟
1010
هر کجا اهل دلی نیست مزن دم صائب
نتوان خواند به هر کس سخن دلکش را
◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

خار و خس بستر سنجاب بود آتش را

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 506

اگلی نظم

تا به حدی است لطافت رخ پرتابش را

که عرق داغ کند لاله سیرابش را

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 508

◆

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

کی جزا می‌رسد از اهل حیا سرکش را

آب آیینه محال است‌کشد آتش را

بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 88

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش را

خار و خس بستر سنجاب بود آتش را

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 506

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00