غزل شمارهٔ 548

شاعر: صائب

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اناستاورا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

گل به صد دیده شبنم نگران است او را

لاله از جمله خونین جگران است او را

نیست حاجت به نقاب آن رخ چون آینه را

پرده شرم و حیا آینه دان است او را

چه غم فاخته آن سرو خرامان دارد؟

رفتن دل به نظر آب روان است او را

تیغش از کشتن عشاق کجا کند شود؟

آن که از سختی دل سنگ فسان است او را

می کند خون به دل گوشه نشینان جهان

خال مشکین که در آن کنج دهان است او را

می توان خواند ز پشت لب او بی گفتار

سخنی چند که در زیر زبان است او را

بدن نازک او بس که لطیف افتاده است

خار در پیرهن از رشته جان است او را

دل عاشق مگر از بنده نوازی گیرد

ورنه یوسف به زر قلب گران است او را

نیست ممکن دلش از کشتن ما داغ شود

که شهادتگه ما لاله ستان است او را

1010

می شود رنگ به رنگ آن گل رخسار از شرم

تا که از دور به جرأت نگران است او را؟

1111

کیست با او طرف جنگ تواند گشتن؟

فلک سنگدل از شیشه دلان است او را

1212

می کند خون به دل جوهر تیغ از غیرت

پیچ و تابی که در آن موی میان است او را

1313

از شفق چهره خورشید به خون می شوید

چه غم از دیده خونابه فشان است او را؟

1414

چشمه آب حیات است لب سیرابش

چه خبر از جگر تشنه لبان است او را؟

1515

چشم پوشیده ز ارباب هوس می گذرد

چون شرر چشم به دلسوختگان است او را

1616

از عقیقی است مرا بوسه توقع که سهیل

یکی از جمله خونابه کشان است او را

1717

چون ز صاحب نظران دل نرباید صائب؟

که قدی حلقه رباتر ز سنان است او را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور