غزلیات

غزل شمارهٔ 101چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

9 اشعار

غزل شمارهٔ 102باز دلم عیش و طرب می‌کند

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

9 اشعار

غزل شمارهٔ 103هر که او دعوی مستی می‌کند

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

6 اشعار

غزل شمارهٔ 104به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

10 اشعار

غزل شمارهٔ 105هرکه در بند زلف یار بود

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

13 اشعار

غزل شمارهٔ 106تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

11 اشعار

غزل شمارهٔ 107ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

12 اشعار

غزل شمارهٔ 108وه! که کارم ز دست می‌برود

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

11 اشعار

غزل شمارهٔ 109اندرین ره هر که او یکتا شود

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

14 اشعار

غزل شمارهٔ 110نگارینی که با ما می‌نپاید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

7 اشعار

غزل شمارهٔ 111مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

7 اشعار

غزل شمارهٔ 112زان پیش که دل ز جان برآید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

9 اشعار

غزل شمارهٔ 113آخر این تیره شب هجر به پایان آید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

9 اشعار

غزل شمارهٔ 114صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 115صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

9 اشعار

غزل شمارهٔ 116گهی درد تو درمان می‌نماید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

7 اشعار

غزل شمارهٔ 117مرا درد تو درمان می‌نماید

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

11 اشعار

غزل شمارهٔ 118ای باد صبا، به کوی آن یار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

18 اشعار

غزل شمارهٔ 119دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

9 اشعار

غزل شمارهٔ 120دل در گره زلف تو بستیم دگربار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

7 اشعار

غزل شمارهٔ 121رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

11 اشعار

غزل شمارهٔ 122نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

7 اشعار

غزل شمارهٔ 123غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

16 اشعار

غزل شمارهٔ 124مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

11 اشعار

غزل شمارهٔ 125نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

9 اشعار

غزل شمارهٔ 126سر به سر از لطف جانی ای پسر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

11 اشعار

غزل شمارهٔ 127آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

16 اشعار

غزل شمارهٔ 128ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

10 اشعار

غزل شمارهٔ 129بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

7 اشعار

غزل شمارهٔ 130به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

10 اشعار

غزل شمارهٔ 131بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

7 اشعار

غزل شمارهٔ 132ای مطرب درد، پرده بنواز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

10 اشعار

غزل شمارهٔ 133چون تو کردی حدیث عشق آغاز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

7 اشعار

غزل شمارهٔ 134از غم عشقت جگر خون است باز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

9 اشعار

غزل شمارهٔ 135کار ما، بنگر، که خام افتاد باز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

13 اشعار

غزل شمارهٔ 136بی‌جمال تو، ای جهان افروز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

7 اشعار

غزل شمارهٔ 137ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

9 اشعار

غزل شمارهٔ 138در بزم قلندران قلاش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

7 اشعار

غزل شمارهٔ 139تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

7 اشعار

غزل شمارهٔ 140بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

8 اشعار

غزل شمارهٔ 141نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

7 اشعار

غزل شمارهٔ 142صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

15 اشعار

غزل شمارهٔ 143کردم گذری به میکده دوش

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

11 اشعار

غزل شمارهٔ 144باز غم بگرفت دامانم، دریغ

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

12 اشعار

غزل شمارهٔ 145حبذا عشق و حبذا عشاق

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

8 اشعار

غزل شمارهٔ 146بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

7 اشعار

غزل شمارهٔ 147بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

8 اشعار

غزل شمارهٔ 148دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

9 اشعار

غزل شمارهٔ 150تنگ آمدم از وجود خود، تنگ

عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شمارهٔ 102–باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شمارهٔ 103–هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شمارهٔ 104–به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شمارهٔ 105–هرکه در بند زلف یار بود

غزل شمارهٔ 106–تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

غزل شمارهٔ 107–ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

غزل شمارهٔ 108–وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شمارهٔ 109–اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شمارهٔ 110–نگارینی که با ما می‌نپاید

غزل شمارهٔ 111–مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

غزل شمارهٔ 112–زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شمارهٔ 113–آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شمارهٔ 114–صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 115–صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 116–گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 117–مرا درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 118–ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شمارهٔ 119–دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شمارهٔ 120–دل در گره زلف تو بستیم دگربار

غزل شمارهٔ 121–رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

غزل شمارهٔ 122–نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شمارهٔ 123–غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شمارهٔ 124–مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 125–نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 126–سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شمارهٔ 127–آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

غزل شمارهٔ 128–ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

غزل شمارهٔ 129–بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

غزل شمارهٔ 130–به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر

غزل شمارهٔ 131–بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر

غزل شمارهٔ 132–ای مطرب درد، پرده بنواز

غزل شمارهٔ 133–چون تو کردی حدیث عشق آغاز

غزل شمارهٔ 134–از غم عشقت جگر خون است باز

غزل شمارهٔ 135–کار ما، بنگر، که خام افتاد باز

غزل شمارهٔ 136–بی‌جمال تو، ای جهان افروز

غزل شمارهٔ 137–ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

غزل شمارهٔ 138–در بزم قلندران قلاش

غزل شمارهٔ 139–تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش

غزل شمارهٔ 140–بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش

غزل شمارهٔ 141–نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

غزل شمارهٔ 142–صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

غزل شمارهٔ 143–کردم گذری به میکده دوش

غزل شمارهٔ 144–باز غم بگرفت دامانم، دریغ

غزل شمارهٔ 145–حبذا عشق و حبذا عشاق

غزل شمارهٔ 146–بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 147–بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 148–دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک

غزل شمارهٔ 149–گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

غزل شمارهٔ 150–تنگ آمدم از وجود خود، تنگ

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شمارهٔ 102–باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شمارهٔ 103–هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شمارهٔ 104–به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شمارهٔ 105–هرکه در بند زلف یار بود

غزل شمارهٔ 106–تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

غزل شمارهٔ 107–ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

غزل شمارهٔ 108–وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شمارهٔ 109–اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شمارهٔ 110–نگارینی که با ما می‌نپاید

غزل شمارهٔ 111–مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

غزل شمارهٔ 112–زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شمارهٔ 113–آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شمارهٔ 114–صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 115–صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 116–گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 117–مرا درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 118–ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شمارهٔ 119–دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شمارهٔ 120–دل در گره زلف تو بستیم دگربار

غزل شمارهٔ 121–رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

غزل شمارهٔ 122–نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شمارهٔ 123–غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شمارهٔ 124–مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 125–نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 126–سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شمارهٔ 101چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شمارهٔ 102باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شمارهٔ 103هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شمارهٔ 104به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شمارهٔ 105هرکه در بند زلف یار بود

غزل شمارهٔ 106تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

غزل شمارهٔ 107ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

غزل شمارهٔ 108وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شمارهٔ 109اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شمارهٔ 110نگارینی که با ما می‌نپاید

غزل شمارهٔ 111مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

غزل شمارهٔ 112زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شمارهٔ 113آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شمارهٔ 114صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 115صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 116گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 117مرا درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 118ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شمارهٔ 119دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شمارهٔ 120دل در گره زلف تو بستیم دگربار

غزل شمارهٔ 121رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

غزل شمارهٔ 122نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شمارهٔ 123غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شمارهٔ 124مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 125نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 126سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شمارهٔ 127آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

غزل شمارهٔ 128ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

غزل شمارهٔ 129بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

غزل شمارهٔ 130به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر

غزل شمارهٔ 131بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر

غزل شمارهٔ 132ای مطرب درد، پرده بنواز

غزل شمارهٔ 133چون تو کردی حدیث عشق آغاز

غزل شمارهٔ 134از غم عشقت جگر خون است باز

غزل شمارهٔ 135کار ما، بنگر، که خام افتاد باز

غزل شمارهٔ 136بی‌جمال تو، ای جهان افروز

غزل شمارهٔ 137ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

غزل شمارهٔ 138در بزم قلندران قلاش

غزل شمارهٔ 139تماشا می‌کند هر دم دلم در باغ رخسارش

غزل شمارهٔ 140بکشم به ناز روزی سر زلف مشک رنگش

غزل شمارهٔ 141نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

غزل شمارهٔ 142صلای عشق، که ساقی ز لعل خندانش

غزل شمارهٔ 143کردم گذری به میکده دوش

غزل شمارهٔ 144باز غم بگرفت دامانم، دریغ

غزل شمارهٔ 145حبذا عشق و حبذا عشاق

غزل شمارهٔ 146بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 147بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک

غزل شمارهٔ 148دلی، که آتش عشق تواش بسوزد پاک

غزل شمارهٔ 149گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

غزل شمارهٔ 150تنگ آمدم از وجود خود، تنگ

غزل شمارهٔ 101چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

غزل شمارهٔ 102باز دلم عیش و طرب می‌کند

غزل شمارهٔ 103هر که او دعوی مستی می‌کند

غزل شمارهٔ 104به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

غزل شمارهٔ 105هرکه در بند زلف یار بود

غزل شمارهٔ 106تا کی از ما یار ما پنهان بود؟

غزل شمارهٔ 107ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

غزل شمارهٔ 108وه! که کارم ز دست می‌برود

غزل شمارهٔ 109اندرین ره هر که او یکتا شود

غزل شمارهٔ 110نگارینی که با ما می‌نپاید

غزل شمارهٔ 111مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

غزل شمارهٔ 112زان پیش که دل ز جان برآید

غزل شمارهٔ 113آخر این تیره شب هجر به پایان آید

غزل شمارهٔ 114صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 115صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید

غزل شمارهٔ 116گهی درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 117مرا درد تو درمان می‌نماید

غزل شمارهٔ 118ای باد صبا، به کوی آن یار

غزل شمارهٔ 119دل در گره زلف تو بستیم دگر بار

غزل شمارهٔ 120دل در گره زلف تو بستیم دگربار

غزل شمارهٔ 121رخ سوی خرابات نهادیم دگربار

غزل شمارهٔ 122نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

غزل شمارهٔ 123غلام روی توام، ای غلام، باده بیار

غزل شمارهٔ 124مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 125نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر

غزل شمارهٔ 126سر به سر از لطف جانی ای پسر

غزل شمارهٔ 127آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟

غزل شمارهٔ 128ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر

غزل شمارهٔ 129بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

غزل شمارهٔ 130به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر