باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 101ای از مژه تو رخنه در جان‌ها

غزل شمارهٔ 102باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

غزل شمارهٔ 103ای بی تو گلهای چمن شسته به خون رخسارها

غزل شمارهٔ 104اشکم برون می افگند راز از درون پرده را

غزل شمارهٔ 105بگشاد صبح عید ز رخ چون نقاب را

غزل شمارهٔ 106شبی دیدم چو مه بر بام او را

غزل شمارهٔ 107رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

غزل شمارهٔ 108ای خط خوش از مشک تر انگیخته مه را

غزل شمارهٔ 109باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

غزل شمارهٔ 110روز عید است به من ده می نابی چو گلاب

غزل شمارهٔ 111زاد چون از صبح روشن آفتاب

غزل شمارهٔ 112قندی‌ست آتشین‌رو، شمعی‌ست انگبین‌لب

غزل شمارهٔ 113می‌ریزد از تری ز تو، ای جان فزای، آب

غزل شمارهٔ 114ای نازنین که ماه منی امشب

غزل شمارهٔ 115زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

غزل شمارهٔ 116چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

غزل شمارهٔ 117اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

غزل شمارهٔ 118ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

غزل شمارهٔ 119ماهرویا، به خون من مشتاب

غزل شمارهٔ 120ای ز تو خورشید چرخ در مرض تف و تاب

غزل شمارهٔ 121شکرت را شد اگر چه سپه موران مرکب

غزل شمارهٔ 122ای ترا در دیده من جای خواب

غزل شمارهٔ 123ای دل وامانده، خیز، ره سوی جانان طلب

غزل شمارهٔ 124ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت

غزل شمارهٔ 125امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت

غزل شمارهٔ 126تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت

غزل شمارهٔ 127بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت

غزل شمارهٔ 128افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت

غزل شمارهٔ 129تا بر سر بازار به مستی قدمش رفت

غزل شمارهٔ 130جز صورت تو ماه سما را چه توان گفت

غزل شمارهٔ 131بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست

غزل شمارهٔ 132در هجر توام کار به جز آه و فغان نیست

غزل شمارهٔ 133آبادتر آن سینه که از عشق خراب است

غزل شمارهٔ 134خرم دل آن کس که به رخسار تو دیده ست

غزل شمارهٔ 135ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است

غزل شمارهٔ 136روی تو به پیش نظر آسایش جان است

غزل شمارهٔ 137زلف تو به هر آب مصفا نتوان شست

غزل شمارهٔ 138ای عید دوم آمده روی چو نگارت

غزل شمارهٔ 139ای قبله صاحب نظران، روی چو ماهت

غزل شمارهٔ 140دلی کش صبر نبود آن من نیست

غزل شمارهٔ 141دل کازاد باشد آن من نیست

غزل شمارهٔ 142به بالین غریبانت گذر نیست

غزل شمارهٔ 143دل ما را ز دست غم امان نیست

غزل شمارهٔ 144مرا در آرزویت غم ندیم است

غزل شمارهٔ 145گرفته در بر اندام تو سیم است

غزل شمارهٔ 146ز من نازک میانی دور مانده ست

غزل شمارهٔ 147دل مسکین من در بند مانده ست

غزل شمارهٔ 148مجو صبرم که جای آن نمانده ست

غزل شمارهٔ 149نگارا، چون تو زیبا کس ندیده ست

غزل شمارهٔ 150مرا وقتی دلی آزاد بوده ست