غزل شمارهٔ 136

باز آی که جانم به جمالت نگران است

باز آی که دل در غم هجرت به فغان است

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

آن را که سخن سبز کند خضر زمان است

درد تو به دلهای سبکروح گران است

تبخال بر آن لب گره رشته جان است

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است

آوارگی تیر در آغوش کمان است

محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است

بیداری حیرت زدگان خواب گران است

لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است

خاصیت عشقت که برون از دو جهان است

آن است که هرچیز که گویند نه آن است

چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است

دل بر خط حکمش چو قلم بسته میان است